www.stomaatje.nl

Op de volgende pagina's de ervaringen van mensen bij wie hun stoma werd opgegeven.

Flippertje

"Op dinsdag 3 februari 2009 heb ik mijn langverwachte hersteloperatie ondergaan. Ik had een (dubbelloops) colostoma die vrij hoog zat. De chirurg heeft de twee gaten eerst dichtgenaaid, daarna de stoma van de huid losgemaakt en de darm er weer in laten glijden. Zo heb ik het tenminste begrepen. En zo te zien is dat ook zo gebeurd. Het risico van naadlekkage was wel aanwezig, maar de dichtgenaaide gaten zitten in de dwarsrichting op de darm. De darm was niet in de lengterichting doorsneden, omdat dat voor een tijdelijke stoma niet altijd nodig is. Het ziet er dus uit als een lus met twee gaatjes.

Ik had best een flinke breuk, en daardoor een groot stoma, die een behoorlijke prolaps kon geven. De dokter had mij van tevoren gezegd dat de mogelijkheid zou bestaan dat een operatie tegelijk van de stoma en de breuk niet in één keer zou kunnen. Hij is ook geen voorstander van matjes en dergelijke tussen darmen, daar moet zo min mogelijk niet-eigen materiaal tussen. Normaal gesproken laten ze na een hersteloperatie de wond open omdat het een “vieze” wond is. Mijn wond is op 3 plaatsen gehecht zodat de mogelijkheid voor vuil er was om naar buiten te komen. Ook kan je na een flinke breuk vochtophoping krijgen wat naar buiten moet, gelukkig had ik dat niet.

Na een buikoperatie kun je flinke buikspierpijn krijgen. Na de operatie in november 2008 had ik dat ook. Er was toen het nodige mis zoals verklevingen en een overloopstoma, dat wil zeggen dat ik ook van achteren nog ontlasting had en er een fistel zat. Tijdens de operatie zou ik eigenlijk een permanent stoma krijgen. Maar na afloop vertelde de dokter mij dat hij alles had kunnen herstellen, omdat hij zoveel “rommel” had opgeruimd. Ik zou toch van mijn stoma af komen! Ik had na de operatie heel veel spierpijn tot ik op het idee kwam om Arnica crème te smeren, Dat hielp heel goed. Daarom ben ik daar nu na de hersteloperatie in februari direct vanaf dag één weer mee begonnen, met als gevolg dat de pijn snel weg was (wel uit de buurt van de wond smeren).

Ze gebruiken in het ziekenhuis waar ik ben geopereerd het Eras protocol. Je krijgt de avond tevoren 4 PreOp drankjes met citroenachtige smaak. Dan 2 uur voor de operatie nog een keer en na de OK krijg je gelijk al eten en Nutridrinkjes, een soort astronautenvoer. Ook moet je snel je bed uit als je kunt. Ik ging dinsdag om 10.15 naar de OK en in de namiddag liep ik al naar de wc! De volgende ochtend kreeg ik twee magnesiumpillen en toen moest al ontlasten.

Donderdag ging ik al uit eigen beweging na een lekker ontbijt. De zaalarts vond dat ik voor liep op de meeste patiënten en vrijdag mocht ik al naar huis. Ik moest wel de symptomen van naadlekkage in de gaten houden. Na de vorige operatie in november die 6 uur heeft geduurd en het Eras protocol was ik ook zo weer op de been. Voor die operatie stond zelfs 10 dagen opname gepland en was ik met 3 dagen al thuis! Toentertijd vond ik dat best eng.

Nog een tip voor je achterwerk, ik kreeg een namelijk een lekker zalfje. Toen ik om Vaseline vroeg zei de verpleegkundige: “Ik heb iets veel beters voor je: een zalf van Laprolan”. Het is een Chiron Barrière Crème, er zit Aluminium Chloorhydraat 2% in op een emulsie basis. Het is heerlijk spul, want bij de eerste keren ontlasting brandt het nogal. Na het afvegen met wc papier gebruik ik Zwitsal babydoekjes en daarna die zalf. Ik heb nergens meer last van. Maar dat hoeft natuurlijk niet voor iedereen hetzelfde te werken.

Volgens mij heb ik echt mazzel. Ik had van tevoren gelezen dat je dagen op de wc kan zitten en daarom zat ik best in mijn piepzak. Eerst kon ik het verschil niet onderscheiden tussen een wind laten of dat ik echt moest. Twee weken na thuiskomst moet ik op controle en gaan de hechtingen er uit. Dan duimen dat het goed blijft gaan en dat ik niet weer met ontstekingen kom te zitten. Als dat gebeurt, dan zal het wel uitdraaien op een permanent stoma. Ik ben er tot op de dag van vandaag erg dankbaar voor dat ik een tijdelijke stoma heb gehad. Ik heb de stoma vanaf dag één geaccepteerd. Het heeft mij van een hoop pijn en ellende afgeholpen. Ik blijf positief denken, het blijft gewoon goed gaan.

De één is de ander niet, ieder mens is verschillend, ieder reageert anders. Dit is de ervaring die ik heb."

Flippertje (Tijdelijke colostoma van 5 februari 2008 tot 3 februari 2009)

<- Terug naar operatie

Kreeftje

"Ik ben Kreeftje, 59 jaar en heb op 21 oktober 2004 een dikke darmstoma gekregen. De reden was de verwijdering van een kwaadaardige tumor van 15 cm doorsnee in mijn buikholte, welke was verkleefd met mijn dikke darm, dunne darm en blaas. Het stoma was een onaangename verrassing voor mij; er was voor de operatie NOOIT over een stoma gesproken maar pas tijdens de operatie bleek deze noodzakelijk te zijn.

Oorspronkelijk was het een blijvend stoma. Maar omdat ik van dagelijkse thuiszorg afhankelijk was voor de verzorging van het stoma – dit in verband met verminderde handkracht door een spierziekte – zou de dokter na minimaal een jaar kijken of de mogelijkheid er was het stoma toch op te heffen, omdat ik anders mijn leven lang afhankelijk zou zijn van thuiszorg. De dokter zei dat de grootste kans dat de ziekte (Non Hodgkin = lymfklierkanker) terug zou komen het eerste jaar zou zijn, vandaar na een jaar.

Het stoma is 6 februari 2007 opgeheven, krap 2,5 jaar later dus. Eigenlijk heeft mijn arts me niet echt goed geïnformeerd. Hij vertelde alleen dat ik wat vaker naar het toilet zou moeten en dat de ontlasting dun zou zijn. De operatie ging naar wens; ik ben 10 dagen opgenomen geweest. Wel weer ruim 30 nietjes in mijn buik; litteken op dezelfde plaats als bij de eerste operatie, van borstbeen tot schaambeen.

De eerste ontlasting was in het ziekenhuis. Ik weet nog wel dat ik naar de wc ging en binnen 5 minuten weer moest. Ik liep steeds heen en weer, het was super dun. En mijn billen gingen er zo pijn van doen!! Schrale billen of meer schraal rectum/anus en daar heb ik nog steeds vaak last van.

Voor mij was het niet wennen, de ontlasting weer via de normale weg. Ik kon er wel echt van genieten maar vond het na zo’n lange tijd totaal niet vreemd. Dat had ik eerlijk gezegd wel verwacht! Alleen als ik vaak naar de wc moet mis ik mijn stoma soms. Maar dan bedenk ik weer wat een ellende ik met het stoma heb gehad en dan relativeer ik het weer. Ik heb namelijk heel veel lekkages gehad, dan kon ik geen kant op en moest ik weer wachten op de thuiszorg. Pffff...

Het herstel erna ging goed, alleen die vreselijke toiletgang! Zó vaak; ik had soms het idee dat ik de hele dag op het toilet zat en verlangde regelmatig terug naar mijn stoma! Op zich wel fijn om geen stoma meer te hebben, maar ik kwam/kom ’s avonds geen deur meer uit omdat ik op de meest onverwachte momenten naar het toilet moet. Dat valt mij heel erg tegen. Ik ben meestal wel blij dat hij is opgeheven, maar als ik weer 5 keer op een avond naar de wc moet niet; want ik ben ook niet 1,2,3 van het toilet af. Per keer duurt het wel 20-30 minuten, dus reken maar uit hoe lang ik op het toilet doorbreng. Mijn ontlasting is nog steeds dun. Ik slik per dag circa 10 capsules Loperamide. Ik heb 38 lege kokertjes thuis liggen (voor een knutselclubje) à 100 stuks, dus ik heb minimaal al 3.800 capsules geslikt. En dat zijn er nog meer omdat ik in het begin kartonnen doosjes met 30 stuks kreeg.

Ik hoef niet meer zo vaak naar het toilet als in het begin. Ik denk dat dit het hoogst haalbare is want het is inmiddels 2 jaar geleden dat mijn stoma is teruggeplaatst. Ik gebruik nu altijd Siliconencrème, maar dit helpt maar een beetje. En ik neem 4 capsules Loperamide tegelijk in als ik weg moet, maar weet niet of dat nou echt zo’n goede tip is…. Overigens word ik daar weer erg winderig van en als mijn dochter (of iemand anders) bij me is hou ik dat - met moeite! - in, maar als ik alleen thuis ben (ik woon alleen) laat ik ze lekker vliegen!

Het litteken is heel mooi hersteld, alleen boven en onder een beetje een bobbel maar dat kan me niet schelen eerlijk gezegd. Ik ben “al” 59 en heb geen partner dus niemand die het ziet!

Ik wil nog wel iets persoonlijks kwijt voor Eliene, dat ik grote bewondering heb voor de manier waarop ze omgaat met alle tegenslag en ze als het nodig is flink haar mond opentrekt maar toch op een nette manier; dit heeft verder niets te maken met het onderwerp stoma maar ik kon het nu toch eventjes kwijt!"

<- Terug naar operatie

Franca

"Op maandag 19 april 2010 was het zover: ik ging voor mijn langverwachte stomahersteloperatie. Ondanks dat ik er wel wat meer aan gewend was dan in het begin, heb ik het stoma nooit geaccepteerd en wilde er dus ook dolgraag weer vanaf. Officieel had ik veel langer moeten wachten op de operatie; ze willen 3 maanden tussen de laatste chemo en een nieuwe operatie. Maar omdat ik alweer parttime aan het werk was en al een weekje was gaan snowboarden vond de chirurg me fit genoeg om de operatie te doorstaan. De operatie werd tweeledig. Opheffen stoma en het herstellen van mijn buikwond. Doordat deze wond open gelaten was na de laatste operatie had ik een soort kanaal met wild vlees van borst tot schaambeen (zie hier voor de foto's  van haar open buikwond).

Om 7.45 uur moest ik me melden in het ziekenhuis; de operatie zou om 10.15 uur zijn. Ik hoefde geen klysma of vieze laxerende citroendrankjes te nemen. Enige regel was dat ik vanaf de vorige avond 0.00 uur niets meer mocht eten en drinken. Dat was nog best lastig wakker worden zonder koffie en sigaret. Het leuke was dat veel van de verpleegkundigen me nog herkenden. Ik heb vorig jaar 4 weken in het ziekenhuis gelegen met veel complicaties, dus best een indruk achtergelaten. Zeker omdat ik met mijn 33 jaar de gemiddelde leeftijd op de afdeling enorm omlaag haalde.

Eerst bloed prikken. Dat gaf nogal problemen (mijn aders zijn erg beschadigd door de chemo-infusen) dus ik ging naar de OK met overal pleisters. Omdat er al op me werd gewacht, werd besloten de ruggenprik voor de pijnbestrijding op de OK zelf te doen. Daar zag ik ook mijn chirurg (Dr. Smits) die nogmaals bevestigde er alles aan te doen om mij van mijn stoma af te helpen.

Toen ik wakker werd was het eerste wat ik deed aan mijn buik voelen. Ik voelde veel verband en pleisters; maar geen zakje meer! Ik was zo gelukkig. Ik kwam rond 15.30 uur pas weer op de afdeling terug; een beetje slaperig nog, maar wel pijnloos. ’s Avonds kwam Dr. Smits nog langs. Ze vertelde dat het een hele zware operatie was geweest. Ik had enorm veel verklevingen; ze had halverwege de hulp van een tweede chirurg ingeroepen en zelfs nog even getwijfeld om het stoma te laten zitten. Ze waarschuwde dat ik de komende week veel buikpijn zou hebben.

• Log hieronder in om de foto te bekijken:

Dinsdagochtend rond 6 uur werd ik wakker van de pijn. De verpleging snapte er niets van; de spuit van de ruggenprik was net vervangen en liep netjes door. Ik mocht nog wel wat paracetamol, maar dan moest het ook goed zijn. Helaas ging het niet over; het werd alleen maar erger. Ik had het gevoel dat ik doormidden gescheurd werd. De verpleging beloofde dat er een pijnconsulent zou komen. Inmiddels was het 11 uur; bezoekuur en was mijn vriend aangekomen. Ik verging van de pijn. Er was nog geen pijnconsulent en de verpleging kon niets doen. Op dat moment zag mijn vriend een grote plas onder mijn bed liggen. Met de gealarmeerde verpleegkundige ontdekte hij dat de spuit van de ruggenprik lek was. Alle pijnbestrijding liep dus op de vloer in plaats van in mijn rug... Toen dit opgelost was ging het al heel snel stukken beter.

Woensdag heb ik voorzichtig een beetje rondgelopen. Het opstaan geeft wel problemen zonder buikspieren, maar ik kan me omhoog trekken aan de arm van mijn vriend. Tijdens het lopen merk ik dat ik steeds door mijn rechterbeen zak. Ik heb geen gevoel in mijn bovenbeen. Wanneer de verpleging ’s avonds een trombose-prik komt geven voel ik ook de naald niet in mijn bovenbeen. Het vermoeden bestaat dat er tijdens de operatie ‘iets’ geraakt is. De neuroloog komt langs om testen te doen. Gelukkig concludeert hij dat er alleen oppervlakte-zenuwen beschadigt zijn. Er is geen verschil in kracht tussen mijn linker- en rechterbeen. Tijdens de operatie is het zenuw-plexus in mijn rug waarschijnlijk geraakt. Het gaat ongeveer 4 maanden duren voordat het gevoel terug is.

Daarnaast kan ik niet eten. Ik weet niet of dat aan deze operatie ligt, maar ik word al misselijk als ik eten zie. Drinken gaat wel goed en dat is belangrijker volgens de verpleging. Ondertussen is het wachten op de eerste ontlasting. Er zit nog eten in mijn darmen (van zondag), dus op een gegeven moment moet het gaan lopen. Donderdag was de grote dag: Franca moest naar de wc! De eerste keer op de ‘normale’ manier had als resultaat een piepklein drolletje. Maar ik was er heel blij mee! Het werkt weer. Na deze eerste triomf werden mijn darmen ‘wakker’. Ik had ieder uur wel aandrang, maar vaak was het loos alarm. Toch was het iedere keer wel rennen, want als er iets kwam was het niet op te houden en altijd diarree.

Op vrijdag kwam het goede nieuws dat als het zo doorgaat; ik zondag of maandag naar huis mag. Op zaterdag heb ik met de verpleging overlegd dat het eigenlijk heel goed gaat en dat ik best al vandaag naar huis kan. De arts komt kijken en is het gelukkig met me eens: ik mag naar huis!

Inmiddels is het nu twee weken later en alles gaat goed. Het is nog wennen tussen het gevoel echt naar de wc te moeten of alleen een scheet te hoeven laten. Dus ik loop vaak overbodig naar het toilet. Maar ja, beter geen risico nemen. De eerste week thuis was het nog 6 keer per dag diarree, maar inmiddels zit ik op 2 keer per dag vaste ontlasting. Wellicht dat dit nog minder wordt. Mijn conditie is nog niet op peil. Ik slaap veel en ben nog snel moe. Ik weet niet of dat puur aan deze operatie te wijten is. Ik heb in de afgelopen 9 maanden 3 operaties en 8 chemokuren gehad, dus wellicht dat mijn lichaam het allemaal beu is nu.

Als het zo doorgaat, ga ik volgende week maar weer eens aan het werk. Terug naar het normale leven, zonder ziekenhuizen, dokters en operaties. En zonder zakje."

Update:

"Het is nu precies 2 jaar geleden dat ik opgenomen werd met dikkedarmkanker. De laatste operatie, stoma verwijderen, is nu 1,5 jaar geleden. Gelukkig gaat het allemaal goed nu. Druk met werken, vrienden, hobby’s, zeg maar gewoon LEVEN!

Het resultaat:

<- Terug naar operatie

Griet

"Mijn naam is Griet Finke en ik ben 22 jaar. Nadat een operatie in een ziekenhuis in Almelo mislukt was, kreeg ik al vrijwel direct een naadlekkage. Omdat er in het ziekenhuis niets gedaan werd en ik me steeds slechter ging voelen, heb ik overplaatsing aangevraagd naar een ziekenhuis in Amsterdam. Eenmaal daar, had ik een zware buikvliesontsteking, mijn dikke darm zat dicht geniet en in m’n dunne darm zat een gat van 3,5 bij 7cm. Om mijn dikke darm rust te geven, is toen een tijdelijk stoma aangelegd. Dit was op 7 juli 2010.

In het begin ervoer ik de stoma als erg zwaar. Ik heb vanaf juli t/m oktober niets anders dan lekkages gehad, soms wel 15 keer op een dag (en nacht). Ik kwam bijna niet aan m’n rust toe en durfde de deur niet meer uit. Tot ik me ben gaan verdiepen in de ileostoma, en ik terecht kwam bij het forum van Stichting Stomaatje. Dankzij de vele tips en ervaringen, leerde ik ineens anders tegen mijn stoma aan te kijken, en vond ik het geen grote last meer.

De chirurg zei dat de stoma tussen de 3 en 6 maanden zou moeten blijven, afhankelijk van mijn gezondheid, en of ik voldoende was aangesterkt. Op 21 januari 2011 is hij weer opgeheven. De chirurg heeft alles met me besproken, en ik mocht mijn wensen doorgeven. Zo wilde ik geen ruggenprik, en die heb ik gelukkig ook niet gehad. Ik keek niet tegen de operatie op, omdat ik goed geïnformeerd was. De operatie duurde 5 uur, dit omdat er ook nog wat andere dingen zijn gebeurd tijdens de operatie naast het opheffen van mijn stoma (buikbreuk hersteld, fistel gevonden en een littekencorrectie).

• Log hieronder in om de foto te bekijken:

Ik heb de operatie niet als erg ervaren, maar het was natuurlijk ook geen feestje. Diezelfde dag mocht ik nog niets eten, maar wel helder vloeibaar dieet nuttigen. De dag erna ben ik rustig aan begonnen met vla, beschuit, en eigenlijk alles wat ik maar lekker vond, maar wel met mate. Ik heb niet veel pijn gehad, en als ik die had kreeg ik er morfine voor. De ziekenhuisperiode heb ik als erg prettig ervaren, voor zover dat kan bij een operatie.

De ontlasting kwam 4 dagen na de operatie, het was erg dun en heel erg donker/groenig van kleur. Erge krampen had ik niet toen ik voor de eerste keer moest. Nadat ik de eerste keer ontlasting had gehad, mocht ik diezelfde middag nog met ontslag.

• Log hieronder in om de foto te bekijken:

Het herstel ging veel sneller dan bij de aanleg van mijn stoma. De dag na de operatie liep ik al weer kleine stukjes. De eerste 2 weken waren eigenlijk wel langzaam. Je wilt veel, maar je kan niets omdat je lichaam je tegenhoudt. Het herstel ging wel veel vlotter dan ik zelf had verwacht, na die 2 weken ben ik weer boodschappen gaan doen, op visite bij familie etc.

De ontlasting weer via de normale weg was erg wennen. Eigenlijk nu nog. Het deed erg veel pijn aan m’n anus de eerste 2 weken, omdat de ontlasting erg dun is en je heel frequent naar het toilet moet. Vaak waren het kleine beetjes. Ook had ik hele erge krampen, omdat m’n dikke darm weer aan het werk moest na een halfjaar niets te hebben gedaan. Gelukkig waren die krampen na 2 weken ook verleden tijd.

In het begin moest ik soms wel 20 keer op een dag naar het toilet. Dit kwam ook omdat ik erg vaak moest eten in verband met mijn gewicht. Als ik thuis was kon ik gewoon naar het toilet. Maar als ik in de supermarkt stond, dan was het wel even zweten. Gelukkig ben ik zo iemand die gewoon vraagt of ik naar het toilet mag. Ik zeg er dan wel vaak bij dat ik een darmziekte heb. Dan hebben de meeste mensen er wel meer begrip voor.

Of ik blij ben dat hij is opgeheven? Ja en nee. Ja, omdat ik zelf niet toe was aan de stoma, en er ook niet op voorbereid was. Het zat er gewoon ineens, en ik had het gevoel dat m’n leven stil stond met mijn stoma. En nee, omdat ik op het einde toch wel heb getwijfeld of ik het zou moeten doen, het opheffen. Ik had nog nooit meegemaakt dat ik alles kon eten en drinken wat ik maar wilde, en dat kon met mijn stoma ineens wel. Gelukkig viel het achteraf mee, want zonder stoma kan ik nu gelukkig ook alles eten en drinken!

• Log hieronder in om de foto te bekijken:

Het voelt heel raar om ineens geen stoma meer te hebben. De eerste paar weken mis je wel iets aan je buik. Ook mis je het om de stoma te moeten verzorgen, want dat ritme zit er automatisch in, en als je dat ineens niet meer moet, is dat wel even wennen. Nee, eerlijk gezegd mis ik de stoma nu niet meer. Daar heb ik een stoma te kort voor gehad denk ik. Ik denk soms nog wel even aan de tijd met mijn stoma. Want leuk of niet, dat stoma heeft wel mijn leven gered.

Op dit moment moet ik nog wel erg vaak, denk aan 10 keer per dag. Het is ook nog dun, maar volgens mijn chirurg is dit normaal. Het kan soms wel een half jaar duren voordat je ‘normale’ ontlasting weer op gang komt. Ik moet alleen uitkijken dat ik niet weer een buikbreuk krijg op de plek waar het stoma heeft gezeten, maar qua eten en drinken hoef ik niets te laten. Ik kijk alleen wel zelf uit met pittig eten, omdat dit voor een gezond persoon al slecht is voor zijn/haar darmen, laat staan voor mijn zieke darmen.

Ik heb heel veel gehad aan mijn grote vriend, de pot vaseline! In Sudo crème en andere babybilletjes crème zit zink, en dat is niet goed om te gebruiken als je anus erg schraal/kapot is! Op zich is het litteken erg mooi hersteld, want er zaten speciale matrashechtingen in. Er is wel een minuscuul klein plekje dat maar niet mooi wil genezen, maar dit komt door de huidziekte Psoriasis, en heeft dus niets met de wond of het litteken te maken.

Ik wil graag Stichting Stomaatje en al haar leden bedanken voor de steun, de zorg en de hulp die ik heb gehad tijdens mijn stoma-tijd. Een stoma is geen ramp, wel een uitkomst!"

<- Terug naar operatie

Sandy

"Op 22 november 2010 is mijn colostoma opgeheven. Ik heb ruim 3 jaar een stoma gehad en ik was in de eerste twee jaren helemaal niet van plan om de stoma op te heffen. In februari 2007 heb ik vanwege taaislijm ziekte (Cystic Fibrosis) een dubbele longtransplantatie ondergaan. Helaas kreeg ik na 7 weken heel erg buikpijn en bleek mijn dikke darm gescheurd te zijn. Ik heb toen met spoed een stoma gekregen.

Waardoor het gekomen is, is nog steeds een raadsel. De ontlasting is na de transplantatie niet goed op gang gekomen en door nogal wat nieuwe medicatie (tegen afstoting enz.) is er toch obstipatie ontstaan, waardoor de darm het niet meer kon houden. Maar dat is een van de mogelijke verklaringen. De cf speelt ook een rol in het verteringssysteem. Er zit namelijk een foutje in het gen systeem waardoor overal taai slijm zit. In de darmen zorgt het voor verslechterde opname van vetten en daardoor neem ik niet voldoende voedingsstoffen op. Het achtergebleven vet kan samenklonteren en ook een oorzaak zijn van obstipatie.

Toch heb ik besloten om de stoma op te laten heffen. Daar is bijna een jaar aan vooraf gegaan met verschillende darmonderzoeken. Ik kreeg alleen steeds meer last van mijn stoelgang. Dat ging gepaard met heel veel pijn en soms gewoon niks kunnen doen. De ene keer kwam er weinig uit en de volgende keer moest ik soms 6 zakjes op een dag gebruiken.

Voor de pijn ben ik aan intuïtieve bewustwording gaan doen, waarbij je met meditatie probeert je lichaam zelf te healen en het is gelukt! Wanneer ik buikpijn had, ging ik in bed liggen en flink mediteren. Dat deed ik een half uurtje, dan was de pijn dragelijk en kon ik weer wat doen.

Ik gebruikte zelfs een tens apparaat om van de pijn af te komen. Deze behandeling bestaat uit twee plakkers op mijn rug. Een op de 6e wervel van boven en een op de 10e wervel. Deze werden gekoppeld aan elektroden die weer aan een kastje zaten. Als ik hem aanzette, voelde ik een stroompje op mijn rug. Dit stroompje gaat naar je hersenen en proberen die dan te foppen zodat de echte pijnprikkel niet aankomt. Meestal moest ik hem voor, tijdens en na het eten een uur aanzetten. Daarna had ik even geen last maar helaas kwam de pijn steeds terug.

De operatie ging goed. Ze hebben de voorspelde twee uur nodig gehad en ze zagen geen "rare" dingen in mijn buik, zoals litteken weefsel, verklevingen of iets dergelijks. Dat kon ook wel eens de oorzaak zijn van de pijn.

Na de operatie mocht ik al vrij vlot naar huis, nadat ik de eerste ontlasting had gehad. Ze zeggen er alleen niet bij dat het nogal pijnlijk kan zijn in de buik en zeker niet als je moet ontlasten. Dat deed elke keer weer heel veel pijn. Maar goed, ik had mijn meditatie en dan ging het wel weer.

Toch bleef ik last houden. De littekens waren heel snel weer genezen en zijn mooier dan met de eerste operatie. Sinds half februari heb ik weer een healing cursus (magnified healing) gevolgd en daarna ben ik van mijn buikpijn afgekomen. Nu kan ik eindelijk weer alles eten wat ik wil. Wel houd ik rekening met vetten en ik moet rekening houden met welke boter ik mijn vlees bak.

Ik ben nu toch heel gelukkig dat ik de operatie heb laten doen. Ik mis (natuurlijk) het stoma niet. Heel soms als ik diaree heb, dan is het toch vervelend om iedere keer naar het toilet te moeten. In het begin had ik ook steeds drang en dan kwam er niks, zit je steeds in het kleinste kamertje....

In feite is het weer als vanouds, je gaat ook gelijk weer naar het toilet ondanks dat je het drie jaar niet hebt gehoeven.
Het enige waar ik nu nog moeite mee heb, is sporten en fietsen. Ik heb zo weinig kracht in mijn benen, dat ik heel erg snel verzuring in mijn benen heb. Dat al na nog geen kilometer fietsen. Op de sportschool ben ik wel bezig met spierversterkende oefeningen alleen zie ik nog niet zoveel vooruitgang. Ik ben allang blij dat ik eindelijk van die vervelende buipijn af ben en dan ga ik gewoon met de auto, als het met fietsen niet lukt.

Ik mag hopen dat het zo goed blijft gaan, ik weet wat het is om een stoma te hebben, maar ook weet ik dat de stoma mijn leven heeft gered toen."

Op mijn website http://sandyroorda.blogspot.com kun je mijn hele verhaal lezen.

<- Terug naar operatie