Met een stoma kun je bijna alle sporten beoefenen. Er zijn wel wat uitzonderingen omdat een te grote druk op de buikwand niet goed is voor de stoma. Daarom worden intensieve contactsporten (boksen, judo, worstelen, rugby, karate etc) en gewichtheffen soms afgeraden, maar het is wel mogelijk indien je de juiste voorzorgsmaatregelen treft. Na de operatie is het verstandig de eerste 8 á 12 weken nog niet te sporten, en daarna je conditie weer langzaam op te bouwen onder deskundige begeleiding. Dit is natuurlijk ook sterk afhankelijk van de oorzaak van je stoma en de omstandigheden rondom de operatie (laparoscopisch of niet, complicaties etc). Wat wel eerder zou kunnen na de operatie is zwemmen, al is dit voor veel mensen met een stoma een spannende stap.

Maar blijf voorzichtig met je buikspieren!

Bron afbeelding: Deerok

 

Bij bijvoorbeeld balsporten is het belangrijk de stoma goed te beschermen. Hiervoor is een speciale stomabeschermcap verkrijgbaar. Deze beschermcap gebruik je onder een steunbandage. Dat is een elastische band die je met klittenband om je middel bevestigt. Je kunt natuurlijk bij intensieve sporten waarbij je geen bescherming nodig hebt ook alleen de steunbandage gebruiken, zo'n bandage voorkomt namelijk een breuk. Voor het sporten zijn speciale ventilerende en smalle versies verkrijgbaar.

Bron afbeelding: Baas op eigen buik en Ostomy armor

 

Er bestaat ook een stomazakje met geïntegreerde cap, je hebt zo geen steunband meer nodig:

Merk: Marlen omega

 

Een ander idee is om ter bescherming een schoudervulling over de stoma heen te plakken. Het kan ook fijn zijn een extra broekje onder je sportkleding te dragen ter ondersteuning. Er bestaan ook onderbroekjes met extra steun bij de buik. Ook kan het prettig zijn om een katoenen hoesje over je stomazakje heen te dragen, zodat het zweet beter wordt opgenomen. Hieronder zie je een voorbeeld daarvan.

 

Belangrijk is om altijd ruim voordat je gaat sporten een nieuwe plak aan te brengen, het materiaal heeft namelijk enkele uren de tijd nodig om goed te hechten aan de huid. Wat ook belangrijk is om te weten is dat sporten de werking van de dunne darm remt. Mensen met een ileostoma kunnen daardoor een kleiner zakje gebruiken. Tijdens het sporten neemt bovendien de bloedvoorziening aan de dikke darm toe, waardoor er minder water wordt onttrokken aan de ontlasting. Hierdoor kunnen mensen met een colostoma last krijgen van wat waterige ontlasting. Ook bij een colostoma kan de output (hoeveelheid ontlasting dat uit de stoma komt) minder groot worden, maar bij duursporten en schokkende bewegingen (bijvoorbeeld
tennis) ontspant de dikke darm zich en komt er juist meer uitput.

Bron afbeelding: Deerok

 

Als je het klotsen van de dunne ontlasting of urine tijdens het sporten vervelend vindt, kun je de inhoud van het zakje indikken met speciale middelen. Bijvoorbeeld met BBraun ileo-gel tabletten, Eurotec gellymate of LaproCare Super Absorberende Sachets van Laprolan. De dunne ontlasting of urine wordt hiermee omgevormd tot een gelachtige substantie.

Merk van links naar rechts: BBraun, Eurotec en Laprolan.

 

Door overmatig transpireren tijdens het sporten verlies je meer vocht en zouten dan normaal, wel 1 á 2 liter vocht per uur. Veel drinken voor, tijdens en na het sporten is dus erg belangrijk. Indien je alleen water drinkt; voeg daar dan een snufje zout aan toe. Zo neemt je lichaam het water beter op tijdens het sporten en gaat het niet linea recta naar je blaas.

Zeker voor mensen met een ileostoma is het ook belangrijk dat die zouten weer aangevuld worden. Dat kun je doen door voor of tijdens het sporten bijvoorbeeld een zouttablet of capsule in te nemen, die kun je vaak zonder recept bij de apotheek krijgen. Ook heb je tegenwoordig sportdrank waaraan minerale zouten
zijn toegevoegd (isotonisch), want met een ileostoma verlies je naast natrium (zouten) ook kalium. Een voorbeeld is "AA drink sportwater", hiermee krijg je precies dié mineralen binnen die je bij het zweten hebt verloren. Ook erg aan te raden bij warm weer.

Naar boven

 

De ervaringen van Mark met sport

"Ik ben Mark Vos, 33 jaar en kreeg in 2005 mijn ileostoma. De reden van mijn stoma was ernstige dikke darmontsteking. Op sommige plekken was mijn dikke darm zo aangetast, dat deze op knappen stond. In overleg met mijn arts is mijn hele dikke darm verwijderd en heb ik een stoma gekregen. Ik sport al vanaf mijn 4e jaar. Ik ben begonnen met voetballen op mijn 4e tot mijn 16e. Vanaf mijn 8e tot mijn 14e zat ik met zwemmen in de Groningse selectie voor wedstrijdzwemmen. Op mijn 16e ben ik met schaatsen en wielrennen begonnen. Wielrennen heb ik bijna tot de profs gehaald voordat ik ziek werd. Schaatsen op top Amateur niveau.

Ik was niet bang dat ik met een stoma niet meer zou kunnen sporten. Wel had ik deze angst toen er in 1998 Colitus Ulcerosa bij mij werd ontdekt. Ik heb een half jaar in het ziekenhuis gelegen en mijn toestand verslechterde. Ik woog op een gegeven ogenblik nog maar 39 kilo en was bijna uitgedroogd. Toen ik met spoed naar UMCG in Groningen werd gestuurd en ik betere begeleiding kreeg, knapte ik gelukkig snel weer op. In het ziekenhuis had ik best angstige momenten, ook of ik het wel zou overleven, gelukkig ben ik van mijn aard een vechter en dat bleef ik ook doen. Ik heb het sporten na de stoma aanleg heel rustig opgebouwd. Ik ben pas drie maanden na de operatie voor het eerst weer op de fietst gestapt. Voor die tijd heb ik veel gewandeld, om toch in beweging te blijven en aan mijn stoma te wennen. Dit opbouwen was best zwaar, maar het was heerlijk om na zo’n lange periode weer te fietsen. En zonder lekkages. Ik heb gelukkig al jaren hele goede begeleiding van trainers, zij waren er vooral mee bezig dat ik niet te fanatiek begon, dus rustig opbouwen.

Ik doe nu aan marathonschaatsen en nog steeds wielrennen. Marathonschaatsen op regionaal niveau net onder de landelijke best rijders. En wielrennen twee niveaus onder de profs. Maar vooral op natuurijs ben ik nog erg goed. Dit jaar ben ik als 23e geëindigd op de Alternatieve Elfstedentocht in de Weissensee Oostenrijk. Mijn mede sporters en trainers vonden het erg indrukwekkend dat ik er nog zo mee kon en kan sporten, ook hebben ze veel bewondering dat ik er zo open over ben. Het omkleden en douchen gaat goed. In het begin kwamen sommige sporters met vragen, maar ik heb nog nooit rare opmerkingen gehad. Soms maak ik met mijn vrienden wel eens grapjes onder de douche over mijn stomazakje. Ik merk zeker verschil tussen zonder stoma sporten, en nu met. Vooral met diep zitten snijdt de stomaband iets in mijn heupen, vooral met schaatsen kan dat lastig zijn. Ik heb moeten leren mijn techniek ietsje aan te passen waardoor dit niet steeds gebeurd. En ik vind het lastig dat soms met lange afstanden mijn zakje vol loopt, dan wil ik eigenlijk wel naar het toilet, maar dan moet ik nog eerst de wedstrijd uitrijden. Mijn schaats en fiets kleding past heel erg goed met stoma, daar hoefde niets aan te worden verandert. Ik moet rekening houden dat ik mijn voedsel goed kauw. En veel water drink, en vlak voor een wedstrijd niet te veel eet. En vooral niet te pittig. Verder kan ik bijna alles hebben. Ik neem 4 liter vocht. Bij zware inspanningen neem ik ORS (zout) oplossing. In de zomermaanden als het echt warm is wordt dit zelfs 6 tot 8 liter vocht. Ik heb sinds dat ik een stoma heb 2 keer een kleine lekkage gehad. En hoe ik dat heb opgelost, tja ik kwam er pas na de training achter, dus ik heb mij verschoond.

(Links ben ik)

Mijn tip voor alle stomadragers: wees niet bang om dingen te proberen die je eigenlijk wel leuk vind om te doen. Natuurlijk kun je een keer ergens lekkage mee krijgen of als je te fanatiek bent zelfs een breuk. Soms speelt schaamte ook nog een rol (dat men bang is om na het sporten te douchen) naar mijn mening is dat echt niet nodig. Een stoma is niet iets om je voor te schamen. Integendeel, als je met sporten, of op wat voor manier dan ook laat zien dat je met een stoma nog steeds net zo veel kunt doen of bereiken als mensen die geen stoma hebben, dan verdiend dat alleen maar waardering en bewondering. Dus mijn tip: vooral dingen uit proberen, ontdek hoe leuk het leven kan zijn, ook met een stoma."

 Naar boven

Linda over haar ervaringen met paardrijden

"Ik ben Linda, 21 jaar en kreeg op 14 februari 2006 (Valentijnsdag) mijn stoma. Ik kreeg een stoma door colitis ulcerosa. Na het proberen van vele medicijnen die niet aansloegen, zelfs de zwaarste niet, heb ik toch alles geprobeert om een stoma te voorkomen. Er werd al zo vaak gepraat "Het is beter dat die zieke darm eruit gaat". Maar na 3 jaar meer in het ziekenhuis te zijn geweest dan thuis, op school of bij vrienden zag ik dat ik zo niet langer door kon gaan. Ik koos voor een stoma, al was er eigenlijk geen andere mogelijkheid meer. Mijn dikke darm is toen verwijderd en er is een ileostoma aangelegd. Na 3 maanden was het idee om een pouch aan te leggen. Alleen op het moment dat de operatie bezig was zijn er extreme verklevingen in mijn buik geconstateerd, en was een pouch geen optie meer. Er is toen een definitief ileostoma aangelegd. Helaas is het niet bij deze operatie gebleven er volgde keer op keer meer problemen met een abces boven mijn rectum. De operaties die ik heb ondergaan zijn niet meer op één hand te tellen. Uiteindelijk is ook mijn rectum verwijderd. Op 2 december 2008 is uiteindelijk mijn laatste operatie geweest. Dit zou eigenlijk 1 december moeten zijn maar ja, ik moest weer anders zijn en kreeg op 2 december nog een spoed operatie vanwege een verkleving en een knik in mijn dunne darm. Ik heb nooit opgegeven tijdens mijn hele ziekteproces, en mijn tijd in het ziekenhuis heb ik altijd de doorzettingsvermogen gehad om door te gaan met school. Ik heb uiteindelijk mijn diploma dierverzorging gehaald en ben nu bezig met mijn laatste jaar paraveterinair (dierenartsassistente) . Dit gaat zo goed dat ik na het behalen van deze opleiding fysiotherapie wil gaan studeren in Utrecht, als ik natuurlijk ingeloot word.

Maar nu ga ik praten over mijn passie paarden! De artsen en stomaverpleegkundige hadden me gezegd dat ik tot 6 weken na mijn aanleg van mijn stoma niet mocht paardrijden. Zodra die 6 weken voorbij waren reed ik al snel weer fanatiek op mijn pony Gindelle. Na de 2de operatie ging het helaas niet zo gemakkelijk. Ik moest weer een paar keer opgenomen worden. En toen werd Gindelle ook nog eens kreupel. Maar zodra ik en Gindelle ons maar iets beter voelden gingen we er weer helemaal voor. Ik merkte op dat moment geen verschil tussen het met en zonder een stoma paardrijden, ik moest alleen wennen aan het idee dat ik een stoma heb en iets kwetsbaarder ben dan normaal.

Gindelle en Linda

De operaties na mijn 2e operatie hebben veel invloed gehad op mijn leven, mijn passie voor paarden verdween voor mijn gevoel, maar diep in mijn hard was die passie er wel. Ik kon het niet meer opbrengen, conditioneel maar ook geestelijk niet, de interesse was er raar genoeg niet meer. Terwijl het altijd mijn grote liefde is geweest zag ik Gindelle als het ware niet meer staan, en ik kan je zeggen dat doet pijn. Ik kon niet meer rijden. Ik was zo moe, pijn aan mijn zitvlak door mijn abcessen en een rectumamputatie, maar ook door de open buikwond ging het allemaal niet zo makkelijk meer. Gelukkig is er tijdens mijn ziekteperiode een hond bijgekomen: Lot. We hadden ook al een Mechelse herder, die voelt aan als het met mij niet goed gaat. Ik hoef niet één nacht weg te blijven of ze is van slag, ze is zo op mij gericht dat is super. We kregen Lot van een kameraad van me vader (veehandelaar). Lot is een Working kelpie, een ras uit Australië dat vee drijft. Eigenlijk had mijn vader haar gekregen, maar het is uiteindelijk mijn hondje geworden. Zo is er nog een passie ontstaan: het trainen van honden. Ik train Lot bij de schapen en in de behendigheid. Inmiddels zijn er nog 2 honden bijgekomen; een dochter van Lot, daar ga ik binnenkort mee trainen bij de schapen. En nog een afgerichte Border collie voor bij de schapen. Aangezien helaas afgelopen maart 2010 onze vorige Border collie is overleden moest er een andere hond komen om mijn vader te helpen bij de schapen. Inmiddels geef ik ook les op een hondenschool aan pups en nieuwkomers op de hondenschool. Dit vind ik erg leuk en hierdoor is er een ander passie bijgekomen. Deze dieren zijn er altijd als ik thuis kom en voelen aan hoe ik me voel. Ben ik moe dan vinden ze het prima maar heb ik energie dan willen ze daar ook van profiteren en gaan we lekker aan de slag bij de schapen of andere leuke bezigheden. Ik kon mijn energie goed verdelen bij mijn honden, alleen niet bij mijn pony. Ik kon het op een of andere manier niet opbrengen.

 

Maar ik kan je zeggen dat mijn passie voor paarden weer terug is! Ik ben gaan rijden op Shires met een paar vriendinnen (heb ik eindelijk weer gekregen na al die jaren ziek zijn, mijn hele sociale vriendenkring was weggevallen op twee vriendinnen na). En na die rit van 3 uur (ja we moesten het gelijk goed doen!) zijn werkelijk waar mijn kriebels helemaal terug. De volgende dag ben ik op Gindelle gaan rijden en probeer ik dit nu minimaal om de dag vol te houden, ook al is het 5 minuten. De passie voor paardrijden is weer terug! Ik heb in mijn beginjaren na de operatie altijd met een steunband gereden. Ik heb deze steunband met kap aangevraagd bij de medische speciaalzaak. De steunband geeft je steun en de kap bescherming voor je stoma. Het is een veiliger gevoel omdat het je buik bescherming en steun biedt. De bandage verminderd de kans op een breuk. Ik heb ook 1 jaar terug een steunbroekje aangevraagd, daar heb ik in de tussentijd ook meegereden en geeft je ook steun in je buik tegen de schokken van het paard. Het is denk ik persoonlijk wat het lekkerst zit. Mijn stomaverpleegkundige adviseert mij om zeker wel wat om mijn buik te hebben. Op het moment rijd ik niet met een bandage of een steunbroekje maar met een strakke zwangerschapsband om mijn buik. Met een goede rijbroek geeft dit mij voldoende steun in mijn buik en kan ik me soepel bewegen op het paard. Ik raad ook zeker aan om een bandage of een steunbroekje te gaan gebruiken, zeker vers na de operaties, maar ook in een later stadium. Het geeft altijd je buik steun, een paard blijft natuurlijk een dier (vluchtdier), er kan altijd wat gebeuren en zo weet je zeker dat je er wel iets aan doet om je buik te beschermen. Ik gebruik sinds een jaar (soms had ik toch de energie om te rijden) ook een extra gelpad op mijn zadel van het paard, hier vang ik de schokken van mijn zitvlak op en heb ik niet zo veel pijn als ik ga rijden. En houd ik het ook langer vol. Deze zijn gewoon te verkrijgen bij een paardenwinkel.

Als ik paardrijd vergeet ik werkelijk alles om me heen, ik ben weer aan het genieten. Ik kom misschien niet meer terug op mijn oude niveau, maar dat hoeft ook niet meer zolang ik maar plezier heb ik het paardrijden. Niets is belangrijker dan ergens plezier in hebben. Ik kijk nu zowel elke dag weer om naar Gindelle als mijn 4 honden. Ik moet mijn dag goed indelen want alles gaat niet tegelijker tijd, mijn moeheid breekt me nog elke dag op en is iets waar ik mee moet leren leven. Het is een kwestie van plannen. Maar ik laat mijn paarden en honden daar niet onder lijden, die zijn me lief en moet ik geven waar ze recht op hebben."

Mijn tips:

*
Rijd met een steunband (+kap) of een steunbroekje. Of iets anders wat steun geeft aan je buik en stoma.

*
Koop een goede rijbroek die goed valt op je buik

*
Schaf eventueel een gelpad voor op het zadel aan, ik heb er veel voordeel van na me rectumamputatie.

*
Leeg je zakje voor het rijden en gebruik eventueel indikkingscapsules om klotsen tegen te gaan.

*
En ga niet stoppen met paardrijden omdat je een stoma hebt of een rectumamputatie hebt gehad, het kan allemaal gewoon zolang je maar naar je lichaam luistert. Het rijden geeft mij zoveel plezier dat mijn dag weer goed is.

Naar boven

 

Zadelpijn

 

Mensen die geopereerd zijn aan de darmen of anus hebben nogal eens last van zadelpijn. Een korte rit is meestal geen probleem, bij langere fietstochten begint de zadelpijn vaak een probleem te worden. Een goed zadel is dus van groot belang. Belangrijk is om een zadel eerst een paar dagen uit te proberen voordat
je hem koopt. Een zadel moet het lichaam op de juiste plaats (de zitbotjes) ondersteunen. Bij vrouwen staan die zitbotjes iets verder uit elkaar dan bij mannen. Vandaar dat dameszadels breder en korter zijn dan herenzadels. Leren zadels moet je eerst inzitten maar vormen zich daarna naar de bereider, andere zadels zoals gelzadels zijn zachter en zitten comfortabeler maar vormen zich niet definitief naar je lichaam. Veel mensen hebben baat bij een zadel dat voorzien is van een gleufje in het midden, omdat dat de druk op de plaats van het rectum wegneemt.

Belangrijk is een goed verstelbare zadelpen, zodat je het zadel kunt afstellen. Er bestaat ook een verende zadelpen. Deze vangt schokken op bij bijvoorbeeld drempels. Je krijgt het gevoel alsof je constant op een asfaltweg rijdt. De verende zadelpen is ook los verkrijgbaar en op bijna iedere fiets te monteren
en in gewicht verstelbaar. Ook hebben sommige fietsen vering in het frame. Je kunt je huid vooraf insmeren met bijvoorbeeld een laagje zinkzalf, hierdoor is de huid gladder en krijgt het minder wrijving te verduren. De kleding is ook belangrijk. Er bestaat speciaal fietsondergoed dat te koop is bij de sportwinkel.
Ook een fietsbroek die voorzien is van een kunststof zeem zorgt voor steun en bescherming. Als extra bescherming kun je op het zeemleer in je fietsbroek een inlegvel gebruiken wat in ziekenhuizen gebruikt wordt tegen decubitus (doorliggen). Vaak verzitten is ook belangrijk, dat helpt de doorbloeding.

En een andere oplossing voor zadelpijn is de ligfiets. Zadels van ligfietsen heten stoeltjes en zijn er in vele soorten. Het effect is dat het gewicht van het lichaam over een groter oppervlakte verdeeld wordt, net als in een gewone stoel, waardoor je niet snel last hebt van zadelpijn. Je hebt ze ook met 3 wielen als
je die met 2 wielen te eng vindt. Je kunt tegenwoordig ook een ligfiets huren.

Merk: Optima Cobra

 

 

Bij het onderwerp zadelpijn mede gebruik gemaakt van informatie
uit het blad Combicare nieuws.

 

Ervin Martin over zijn ervaringen met fietsen

"15 juli 2008 werd ik geopereerd, met 5 keer bestraling vooraf. Na de operatie heb ik een chemokuur ondergaan die een half jaar lang duurde. Ik had rectumkanker met doorgroei in de kringspier. Vastgesteld in mei 2008 nadat ik eerst last had van bloed bij mijn ontlasting. Voor de operatie werd me verteld dat ik een amputatie moest ondergaan en dat ik een permanent stoma zou krijgen. Ik had mijn hele leven al gefietst, het had en heeft mijn passie. Lange tochten door Europa gemaakt in de vakanties, racefietsen en mountainbiken. Ik was heel bang dat ik nooit meer zou kunnen fietsen. Ik vroeg aan de chirurg of hij dacht dat ik ooit nog zou kunnen fietsen waarop hij zei: “Waarom niet, je zit toch op je zitbotjes?” De dag voor de operatie heb ik de chirurg nog gevraagd of hij bij de operatie goed wilde kijken of het echt wel nodig was. Dus de dag na mijn operatie stond hij aan mijn bed met de mededeling.”Nee joh, het wonder is toch niet geschied. Maar je bent er goed doorheen gekomen.” Dat bleek ook wel want twee dagen na mijn operatie liep ik al weer rond en na een week kon ik naar huis. Maar ja, wel wennen aan een stoma en een geamputeerde anus. En dan nog de kanker daarbij wat mij zorgen baarde. De stoma was het makkelijkst om aan te wennen. Ik wist al snel niet meer beter. De andere twee zaken namen meer tijd in beslag en vragen tot op de dag van vandaag aandacht.

Net uit het ziekenhuis kon ik moeilijk zitten. Mijn wond was ook nog niet helemaal dicht. Het heeft drie maanden geduurd voordat het litteken helemaal geheeld was. Daarna bleef het gevoelig. Dus langzamerhand is mijn litteken dichtgegaan en ben ik van lieverlee weer gaan zitten op traagschuim kussens en op opblaasbare kussens. Door de chemoperiode herstelde het litteken ook langzamer. Maar in oktober was ik weer in staat om korte fietstochtjes te maken op mijn gewone stadsfiets. En ondanks de chemo ging dat steeds beter. Ik fietste naar mijn behandelaars en naar het ziekenhuis en dat ging best goed. Aan het eind van mijn chemoperiode ben ik mee gaan doen aan fitness voor kankerpatiënten die net een chemokuur hadden doorgemaakt. Zitten bleef moeilijk maar ging eigenlijk steeds beter. Dus na mijn chemo werd ik wat overmoedig. Ik ging twee keer per week fanatiek sporten en ik fietste steeds langere stukken. Ook heb ik toen al vier tochten van 30 en 40 km gemaakt op de racefiets nadat ik een speciaal zadel had laten monteren.

 Kort nadat ik vijftig werd moest ik dat bekopen met oedeem in mijn litteken. Ik kon niet meer zitten en verrekte van de pijn. Fietsen ging niet meer en zelfs lopen deed me pijn. Ik had mezelf gewoon geforceerd en had teveel van mijn lijf gevraagd. Dus rust en af en toe wat wandelen. Het heeft twee en een halve maand geduurd voordat ik weer goed kon zitten. Weliswaar altijd op opblaaskussentjes of traagschuim, maar toch het ging weer. Ik voelde me toch onthand omdat ik niet kon fietsen en uiteindelijk heb ik de oplossing gevonden door een tweedehands Giant Revive te kopen. Een fijne fiets die er wat typisch uitziet. Het is een fiets die tussen een ligfiets en een gewone fiets inzit met als belangrijk voordeel dat je wat achterover zit waardoor het litteken absoluut niet belast wordt. Je kunt je voorstellen dat het voor mij een hele fijne ontdekking was. Ik kon weer verder fietsen en zelfs met mijn vrouw mooie fietstochten maken zonder last te krijgen van het litteken. En ik heb daar in de mooie voorzomer gretig gebruik van gemaakt . Ik merkte ook wel dat door het fietsen en bewegen ik weer meer vermogen kreeg om te zitten; het werd steeds minder gevoelig.

Inmiddels was het juli 2009 geworden, tijd om op vakantie te gaan. Ik zag er tegenop om ver weg te gaan. Maar kennissen van ons stelden hun huis beschikbaar in het zuidelijkste puntje van Frankrijk bij Beziers. We zijn er naartoe gereisd en ik heb drie soorten kussentjes meegenomen om lang te kunnen zitten. Een self-inflating, een traagschuim en een opblaasbaar kussen in twee segmenten. We hadden de tijd dus ik heb met mijn vrouw afgesproken dat we in kleinere etappes naar ons vakantieadres zouden rijden. In drie dagen waren we op de bestemming en we hebben onderweg gekampeerd wat prima ging. En ja op ons vakantieadres stond een hybride in de schuur met een oud Avocet zadel erop, ik moest het natuurlijk proberen. En dat ging heel goed. Na wat aarzelen me toch omgekleed met de fietskleren en schoenen die in het huis hingen en ik ben gaan fietsen. Ronduit Fantastisch!! Ik was zo gelukkig toen ik na 20 km weer terug was. Wat een genot en een vrijheid!! En geen last van mijn litteken. Door de diepe zit op deze fiets zat ik inderdaad zover naar voren dat ik op mijn zitbeentjes zat en de gecombineerde zachtheid en stevigheid van het zadel kon ik het heel goed uithouden. Wat een ontdekking! Als ik dus maar niet recht op mijn litteken ging zitten en het juiste zadel gebruikte kon ik een hoop. Die twee weken heb ik om de dag gefietst en steeds verder. Uiteindelijk 60 kilometer door de bergen gefietst, dat was mijn Koningsrit.

 

Toen ik thuis kwam ben ik naar de fietsenmaker gegaan en hem verteld van mijn ervaringen op vakantie. Dat zadel werd niet meer gemaakt dus zijn we op zoek gegaan naar iets vergelijkbaars: stevig maar ook zacht. Uiteindelijk met een broek met extra dikke zeemleer gecombineerd werkte dat prima. Dus ik heb tot en met dat het echt begon te winteren doorgefietst . Ik hou 60 tot 70 km vol . Inmiddels spoel ik mijn colostoma maar toen ik nog niet spoelde deed ik een minizak op tijdens het fietsen en voor onderweg had ik een leren portefeuille gekocht waarin net twee stomazakken, wat gaasjes en plastic zakjes passen. Daarbij blijft het lekker plat.

Sinds ik spoel heb ik een minicap op bij het fietsen en voor de zekerheid neem ik nog steeds de portefeuille mee, alhoewel ik hem nog nooit nodig heb gehad. Voor onderweg, hoe ver ik ook ga fietsen, neem ik altijd twee grote bidons mee. Een met alleen water en een met dixap . Deze drink ik helemaal op tijdens het fietsen. Als ik dan thuiskom koel ik eerst af en drink ondertussen een paar kopjes thee. In het begin kreeg ik namelijk darmklachten omdat ik te weinig dronk dus mij helpt dit.

 

Aanpassingen om te kunnen fietsen:

- Ik heb een Assos broek met extra dik zeemleer.

- Het zadel dat ik nu gebruik is een Selle Italia Lady omdat die wat breder is wat fijner is voor het verdelen van mijn gewicht over de zitbotjes en stevig en toch zacht. Met iets ondersteuning voor het litteken. Dus belangrijk dat je niet een zadel met een te diep gootje koopt!! Het litteken moet er net invallen maar toch weer iets steun hebben. Probeer zoveel mogelijk zadels uit tot je het juiste hebt gevonden. Ik heb er wel vier uitgeprobeerd. En mijn fietsenmaker vond het prima. Gewoon vertellen wat er aan de hand is en ze willen met je meedenken.

- Een fietsenmaker die verstand heeft van het afstellen van een racefiets. De mijne is fysiotherapeut geweest en fietst zelf ook. Doordat hij de fiets goed afstelt waardoor ik de juiste zit heb kan ik het zo lang uithouden. Zo kwam ik er bijvoorbeeld achter dat mijn ene been iets korter was geworden na de operatie omdat hij mijn maten van vóór de operatie ook nog had.

- Ik wrijf iedere dag twee keer mijn litteken in met littekenolie. Dat houdt het in ieder geval soepel.

- Ik heb een zitbal gekocht waar ik veel op zit. Dit traint de bekkenbodemspieren. Dit helpt ook goed om op een fietszadel te zitten en het uit te houden.

- Ik train regelmatig de bekkenbodemspieren met wat kleine oefeningen.

- Ik fiets nu regelmatig kleinere afstanden in plaats van twee keer per week een grote. Als ik het zo opbouw kan ik van lieverlee steeds meer hebben.

- Probeer eventueel een verende zadelpen, zeker op de mountainbike.

 

Ik ben een andere fietser geworden. Waar het me vroeger ging om de prestatie en de snelheid, gaat het me nu veel meer om het genieten. En genieten kan ik af en toe ook van lekker doorfietsen of een flinke afstand fietsen. Maar ook door te stoppen en op een bankje een banaan te eten en lekker om me heen te kijken. Of even op een terras gaan zitten. Deed ik vroeger bijna nooit. Ik kijk sowieso meer om me heen en ik let goed op mijn lijf. Niets forceren en doen wat goed voelt. En als ik dan soms niet zo hard kan nou dan maar niet. Maar ook als ik lol heb om te fietsen en voelt goed: doen en dan verbaast het me iedere keer weer wat ik nog kan en hoe ver ik dan kom. Dit jaar wil ik graag weer 100 km gaan fietsen en als dat lukt wie weet ga ik weer meedoen aan een mooie ronde. Een rectumamputatie levert wel een handicap op maar je kunt er mee om leren gaan. Wat ik echt heb moeten leren is lief te zijn voor mijn lijf en er goed naar te luisteren. Dus niet overvragen maar dat doen wat kan. Pijn serieus nemen en je lijf goed verzorgen. En je moet geduld hebben en niet te snel willen gaan. Zo kan ik toch weer fietsen en geniet ik er met volle teugen van."

Ervin Martin, 50 jaar