Persoonlijke ervaringen sport en ontspanning
Inhoudsopgave
Persoonlijke ervaringen sport en ontspanning
Duiken - Eliene
Fietsen - Frans
Fietsen- Ervin Martin
Hardlopen - Bernie
Motorrijden - Sander
Paardrijden - Linda
Paardrijden - Anette
Parachutespringen - Eliene
Sauna - Frans
Skeeleren - Smilie
Sporten op hoog niveau - Mark
Wandklimmen - Eliene
Waterpolo - Suus (9 jaar)
Zwemmen (aquafitness) - Sheila
Zwemmen - Frans
Eerste zwemervaring - Chiara
Festivalbezoek - Miranda
Hammam - Eliene
Zwemmen en pole fitness - Linda
Roeien - Henk
Rolstoeltennis - Carina
sporten met 3 stoma's- Anton
Tennissen - Maxime
Mud Master - Mieke
Alle pagina's
Pin It

 


In de volgende pagina's lees je allerlei ervaringen van stomadragers op het gebied van sport en ontspanning; in de lijst hierboven kun je direct doorlinken naar een specifiek verhaal.

 


 

De duikervaringen van Eliene

 

"Ik heb een Bucketlist en dit was iets wat er al lange tijd op stond: mijn duikbrevet halen. Lang uitgesteld, want het is tenslotte een sport en daar moet je conditie goed genoeg voor zijn. Maar afgelopen zomer was het dan zover (en had ik ook genoeg gespaard), ik durfde de stap in het water te wagen.

 

Maar voordat ik daarmee kon beginnen moest ik me bij een keuringsarts melden. Voordat je begint aan je brevet moet je een lijst met vragen invullen, en 1 of meer ja’s betekent een keuring om te bekijken of je lichaam het duiken aan kan. Een stoma staat bijvoorbeeld ook in deze lijst. Maar een stoma betekent niet dat je wordt afgekeurd! Ik had, laat ik het maar eerlijk bekennen, 6 kruisjes bij een ja. Dat is veel. Maar iemand met alleen een scheurtje in het trommelvlies kan zomaar worden afgekeurd.

 

Ik vond de keuring erg spannend. Een half jaar na mijn laatste –toch wel zware- buikoperatie, had ik al voldoende conditie? Mijn hartslag en bloeddruk werd gemeten, longen werden gehoord en oren bekeken, ik kreeg conditietests en werd gewogen, inclusief het vetpercentage. Zelfs mijn urine werd getest. Ze vroeg me waarom ik niet een simpelere sport uitkoos met al mijn mankementen, en ik zei haar dat ik het zag als een test. Lukt het niet, dan heb ik het tenminste wel geprobeerd. Ik wil aan anderen laten zien dat een stoma niet een kluizenaarsbestaan betekent. En het lijkt me gewoon een geweldige sport en hobby.

 


 

Ik werd goedgekeurd, maar wel met de opdracht me goed voor te bereiden en informatie in te winnen. En dat deed ik. Na wat onderzoek kwam ik uit bij een duikschool van PADI (Discovery Divers in Reeuwijk). Ik heb meteen verteld van mijn stoma en dit werd goed opgepikt. Het is belangrijk dat je open bent over welke beperkingen je hebt. Je duikt met een buddy en moet op elkaar kunnen vertrouwen. Het voor je houden is in deze tak van sport niet verstandig.

 

Ik kreeg eerst een proefduik in het zwembad zodat we konden bekijken welke aanpassingen ik nodig had en of ik het aandurfde het traject naar een brevet in te gaan. Hoewel ik dacht vooral last te hebben van mijn stoma en slechte rug, kwam er iets onverwachts naar voren waar ik niet op had gerekend; het onder water ademen van zuurstof uit een fles gaf me flashbacks van de intensive care. Het geluid en de automaat in mijn mond deden me terugdenken aan de beademing.

 


 

Ik moest door een enorme drempel heen, niet alleen bij de eerste duik. Je kunt zeggen dat dit erg goed was voor de verwerking ;) Maar ook dit heb ik verteld zodat er rekening mee kon worden gehouden. En al hebben ze dit misschien bijna niet hoeven doen, het gaf mij de ruimte en gevoel van veiligheid.

 

Het brevet halen gaat in een sneltreinvaart. Het is echt een opleiding, inclusief leerboek, opdrachten en examen. Ik kwam goed mee, alleen merkte ik dat ik door mijn energie niet meerdere duiken op 1 dag kon volbrengen. Gelukkig kon ik in overleg een langzamer tempo volgen.

 

 

 

 

Ik heb wel een aantal aanpassingen moeten doen en op extra dingen moeten letten:

 

 

 

  • Door mijn stoma was het prettig om een goed zittend pak te dragen, waardoor ik al snel zelf spullen heb gekocht, vooral toen de eerste buitenduiken kwamen.
  • In het zwembad is het fijn een shorty te dragen, zo blijven dingen als een breukband en stomazakje goed op zijn plek.
  • In plaats van een loodgordel (welke op de buik valt) draag ik een vest met geïntegreerd lood in de pockets.

 

 

  • Verder draag ik lood aan mijn fles en achterin een zakje van het vest.

 

 

  • Ik heb een speciaal vrouwelijk vest die hoger valt, en daardoor niet op mijn stoma.

 

 

  • Ik draag onder mijn pak, buiten en in het zwembad, onder welk soort pak dan ook, een breukband met een stomacap. Die cap zorgt ervoor dat je stoma niet verdrukt komt te zitten en niet beschadigd. Ook kan er zo output (urine, ontlasting en of lucht) na de duik in het zakje komen.
  • Bij een natpak gebruik ik een Goretex filter over mijn geïntegreerde filter heen, zo blijft hij na het nat worden werken.
  • Onder water droog je erg snel uit en verlies je zouten, en ik met mijn ileostoma helemaal. Ik drink veel ORS voor en na de duik.
  • Ik maak gebruik van mijn buddy voor het dragen van mijn fles. Ook laat ik mijn geïntegreerde lood naar de kant dragen en stop het daar pas in mijn vest.
  • Door de druk tijdens de duik komt er niets uit je stoma. Maar na de duik kun je daardoor, tenminste dat is mijn eigen ervaring, last krijgen van lucht. Ik drink en eet daardoor de dag voor en zelf niets wat lucht kan veroorzaken.
  • Het zakje meteen na het duiken vervangen is niet verstandig, dit kan beter zodra je thuis bent en de plak al iets is opgedroogd. Ik doe er na het duiken een washandje omheen zodat mijn broek niet nat wordt.
  • Na met een natpak gedoken te hebben en er is geen douche in de buurt om je op te warmen, is het heerlijk om 1 of 2 thermosflessen warm water in de pak te laten lopen.
  • Ik draag een bril en heb daardoor voor versterkte glazen gekozen in mijn duikbril.
  • Denk bij nachtduiken aan voldoende licht. Vaak zijn de faciliteiten wat minder en is er bijvoorbeeld geen licht op het toilet. Een mijnwerkerslamp op je hoofd is dan handig bij het legen van je stomazakje.

 

 

Hoewel dit meestal alleen voor het buitenland en diepe duiken wordt gebruikt, duik ik met Nitrox. Dit is extra verreikte lucht. Het voordeel is dat hier meer zuurstof in zit en minder stikstof, en dit laatste is overbodig en moet je lichaam er weer uitwerken. Ik merk dat ik na Nitrox minder suf en moe ben waardoor ik bewust heb gekozen hiermee te duiken.

 

Ik heb een oplossing gevonden voor het niet kunnen maken van meerdere duiken op een dag. En dan vooral op koudere dagen, in de zomer is het een heerlijke verkoeling om na het opbouwen van je spullen met een natpak het water in te gaan. Met kouder weer koel ik teveel af tussen 2 duiken door, wat me veel energie kost. En dus heb ik een droogpak getest, waarbij je warmer blijft en het belangrijkste: droog (ook je zakje!). Voordeel hierbij is ook dat je je niet in de buitenlucht hoeft om te kleden van natte badkleding naar warme kleding. Er is niet altijd een kleedruimte, toilet of douche in de buurt. Daarnaast heb ik ervaren dat ik met een droogpak een stuk minder snel uitdroog en zouten verlies. Ook zit een droogpak losser om je lichaam dan een natpak (welke vaak nauw sluit), waardoor het lekkerder zit bij mijn buik en stoma.

 


 

Over de faciliteiten bij een duikstek: er zijn boekjes waarin de duikstekken in Nederland zijn beschreven en waarbij ook staat aangegeven of er een restaurant is, toilet, rolstoeltoegankelijk etc. Er is ook een speciale vereniging voor duikers met een handicap: IAHD. En er zijn duikscholen en instructeurs gespecialiseerd in mensen met een handicap leren duiken, voor als je dit prettiger vindt.

 

Ik raad aan je brevet hier in Nederland te halen in plaats van het warme buitenland. Hier is het heel anders duiken door het koudere water en minder zicht. Indien je het brevet in een ander land hebt gehaald is het een drempel om hier te gaan duiken. En Nederland is zo mooi! Iedereen vraagt al aan me: ”Wanneer ga je in een tropisch landje duiken?”. Naast dat ik daarvoor eerst zal moeten sparen heb ik daar nog geen behoefte aan, eerst hier de onderwaterwereld ontdekken.

 


 

Je hebt ook vele specialty's die je kunt halen, extra brevetten zeg maar om je te specialiseren in bepaalde technieken. Zo wil ik me graag gaan verdiepen in onderwaterfotografie en visherkenning, maar ook nachtduiken en… nou ja, eigenlijk vind ik ze allemaal leuk ;) Op de website van PADI kun je zien welke extra brevetten je allemaal kunt halen naast de basis open water. Je kunt zo op je eigen tempo een richting kiezen.

 


 

Ik heb gemerkt dat dit de beste test voor mij is om erachter te komen wat mijn lichaam aankan en waar mijn grenzen liggen. Onder water moet alles veilig zijn voor jou en je buddy, dus je moet het aangeven wanneer het niet goed gaat. Er zijn tekens voor het koud hebben, de duik af willen ronden, kramp etc. Je spreekt een andere taal en leert precies aan te geven onder water wat je voelt en denkt. Voor mij was dit een leerschool, want ik ben er goed in te verbergen als het niet zo lekker met me gaat. Een instructeur die me begeleidde bij het halen van mijn brevet zag op een gegeven moment precies wanneer ik het spannend vond, dan hield ik mijn ene oog bijna dicht. Je let onder water op de signalen, en dat kan behoorlijk confronterend maar ook heel erg verhelderend zijn.

 


 

Ik kan nog een heleboel vertellen over het duiken. Het is voor mij niet alleen een sport en een hobby, maar ook een passie geworden. Ik heb me meteen aangesloten bij een duikvereniging en had niet verwacht zoveel leuke nieuwe mensen te ontmoeten. Het is een heel warm en respectvol wereldje. En dat moet ook wel, want je bent onder water enorm op elkaar aangewezen, en dat schept een band. Er zijn zelfs mensen in rolstoel die duiken, dus waarom niet met een stoma?"

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

Frans over zijn ervaringen met fietsen

 

"Mijn naam is Frans, ik word 19 december 55 jaar. Sinds 2002 kreeg ik langzaam toenemende klachten: buikpijn, frequent ontlasting per dag en weinig per keer, veel lucht erbij, steeds vaker vermoeid. Ik liep toen nog hard, elke week ca. 40-50 km. Vaak moest ik tussendoor tijdens groepstraining naar de wc. Als ik thuis liep voor mezelf steeds vaker ‘in de struiken’ en vaak afzeggen van wedstrijdloopjes. Na een halve marathon in begin september 2003 knapte ik niet meer op, bleef twee weken in bed en viel 15 kg af.

In het ziekenhuis werd de eerste coloscopie uitgevoerd met verdenking van colitis ulcerosa. Vanaf november 2003 aan de Prednison Achteraf veel te lang; zo’n anderhalf jaar dagelijks 20 mg waardoor ik 20 kg aankwam in gewicht. Pas toen ik een ‘echte’ MDL arts kreeg (Erasmus ziekenhuis) ging het beter: gelijk op de Imuran (Azathioprine) gezet en de Prednison afgebouwd. Ik heb daarna goede jaren gehad met weinig tot geen last en geen opvlammingen. Ik was de ziekte bijna vergeten…

Begin 2010 kreeg ik weer na lange tijd een opvlamming, die na een maand tot rust kwam. In de zomer van dat jaar weer een opvlamming, die langer duurde: drie maanden. De laatste opvlamming van de colitis was februari 2011. De medicijnen werkten steeds minder en ook de Prednison die werd ingezet was niet meer afdoende. In overleg met de MDL arts heb ik in maart besloten tot een operatie. De gehele dikke darm werd weggenomen, inclusief de endeldarm en anus.

De ileostoma is aangelegd op 1 april 2011, een heroperatie volgde nog op 15 april i.v.m. een kleine draaiing van de dunne darm. Eind april, na 3 weken ziekenhuis, kwam ik weer thuis. Revalideren ging aanvankelijk tergend langzaam (dat was tenminste mijn gevoel). Na een week durfde ik weer op straat te gaan wandelen. Na twee weken kreeg ik steeds sterker het gevoel dat het goed zou komen. Na drie weken klom ik op de fiets (hybride fiets) en dat ging verbazend snel goed! Wel zadelpijn de eerste maand maar dat werd steeds minder. De napijn van de operatie, vooral het ‘trekken’ van de wonden, bezorgde me last en ongemak bij de dagelijkse handelingen. Na een maand ging duidelijk weer berg opwaarts. Dat ging zo door tot een half jaar na de operatie. Ik zit nu weer op een niveau van 10 jaar geleden.

Ik ben dolgelukkig met mijn stoma want het betekent het einde van een lange periode van last, ongemak, pijn, toenemende afhankelijkheid en een terugkeer van lichaamskracht, pure energie. Ik kan 100 km fietsen zonder ongemak. Natuurlijk ben ik dan wel moe, maar zoals een collega zegt: “Er zijn dagen dat ik zo’n eind niet fiets…” Mijn omgeving ziet een herboren mens, mijn collega’s staan versteld van mijn energie en hoe snel ik er bovenop ben gekomen.

Drie weken na de operatie begon ik met kleine stukjes fietsen, daarna steeds langere trajecten. Van 10 naar 20, 30, 40 en toen 60, 80, 100 km per dag. Ik bouwde dit rustig aan op en tussendoor nam ik rust. Na elk uur 10 minuten rust na verloop van tijd minder vaak stoppen, en uiteindelijk doorgaan. Ik heb het op kunnen bouwen door mezelf geen ‘schema’ op te leggen (van ik wil per se die dag zoveel km fietsen), veeleer laten komen wat er komt, bij vermoeidheid, afstappen en rusten.

Door mijn stoma moet ik tijdens het fietsen meer water en drank meenemen. Ik merk dat ik meer vocht nodig heb en ook zoute koekjes voor onderweg, want aan zout heb ik wel sneller gebrek. Voor noodgevallen neem ik altijd een stomazakje en wat doekjes mee, maar ik heb ze nog nooit nodig gehad.

In het begin droeg ik een gordel om de stoma te ondersteunen. Na de operatie ben ik gelijk naar mijn sportschool gegaan met een recept van de chirurg om buikoefeningen te doen onder begeleiding van een fysiotherapeut. Na twee maanden ben ik daarmee gestopt en train ik zelf elke week tweemaal in de sportschool (naast het groepsfietsen, RPM). Ik heb de ‘sportcollega’s’ verteld van mijn stoma en ze zijn blij met mijn openheid.

Mijn tip? Verberg je stoma niet, vertel er ook op je werk gerust over. De mensen zijn er altijd nieuwsgierig naar en ze zijn blij als je ze zelf vertelt wat dat voor je betekent. Ze gaan anders zelf op internet zoeken wat je hebt en dat kan een vertekenend beeld geven. Beter dus zelf vertellen!

Ik vind dat Stomaatje een prima site is met zéér veel informatie. Zowel voor als na de operatie heb ik er veel informatie vanaf kunnen halen. En bij deze breng ik iets terug!"

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

Ervin Martin over zijn ervaringen met fietsen

 

"15 juli 2008 werd ik geopereerd, met 5 keer bestraling vooraf. Na de operatie heb ik een chemokuur ondergaan die een half jaar lang duurde. Ik had rectumkanker met doorgroei in de kringspier. Vastgesteld in mei 2008 nadat ik eerst last had van bloed bij mijn ontlasting. Voor de operatie werd me verteld dat ik een amputatie moest ondergaan en dat ik een permanent stoma zou krijgen.

Ik had mijn hele leven al gefietst, het had en heeft mijn passie. Lange tochten door Europa gemaakt in de vakanties, racefietsen en mountainbiken. Ik was heel bang dat ik nooit meer zou kunnen fietsen. Ik vroeg aan de chirurg of hij dacht dat ik ooit nog zou kunnen fietsen waarop hij zei: “Waarom niet, je zit toch op je zitbotjes?” De dag voor de operatie heb ik de chirurg nog gevraagd of hij bij de operatie goed wilde kijken of het echt wel nodig was.

Dus de dag na mijn operatie stond hij aan mijn bed met de mededeling.”Nee joh, het wonder is toch niet geschied. Maar je bent er goed doorheen gekomen.” Dat bleek ook wel want twee dagen na mijn operatie liep ik al weer rond en na een week kon ik naar huis. Maar ja, wel wennen aan een stoma en een geamputeerde anus. En dan nog de kanker daarbij wat mij zorgen baarde. De stoma was het makkelijkst om aan te wennen. Ik wist al snel niet meer beter. De andere twee zaken namen meer tijd in beslag en vragen tot op de dag van vandaag aandacht.

Net uit het ziekenhuis kon ik moeilijk zitten. Mijn wond was ook nog niet helemaal dicht. Het heeft drie maanden geduurd voordat het litteken helemaal geheeld was. Daarna bleef het gevoelig. Langzamerhand is mijn litteken dichtgegaan en ben ik van lieverlee weer gaan zitten op traagschuim- en op opblaasbare kussens. Door de chemoperiode herstelde het litteken ook langzamer. Maar in oktober was ik weer in staat om korte fietstochtjes te maken op mijn gewone stadsfiets. En ondanks de chemo ging dat steeds beter. Ik fietste naar mijn behandelaars en naar het ziekenhuis en dat ging best goed.

Aan het eind van mijn chemoperiode ben ik mee gaan doen aan fitness voor kankerpatiënten die net een chemokuur hadden doorgemaakt. Zitten bleef moeilijk maar ging eigenlijk steeds beter. Dus na mijn chemo werd ik wat overmoedig. Ik ging twee keer per week fanatiek sporten en ik fietste steeds langere stukken. Ook heb ik toen al vier tochten van 30 en 40 km gemaakt op de racefiets nadat ik een speciaal zadel had laten monteren.


 

Kort nadat ik vijftig werd moest ik dat bekopen met oedeem in mijn litteken. Ik kon niet meer zitten en verrekte van de pijn. Fietsen ging niet meer en zelfs lopen deed me pijn. Ik had mezelf geforceerd en had teveel van mijn lijf gevraagd. Dus rust en af en toe wat wandelen. Het heeft twee en een halve maand geduurd voordat ik weer goed kon zitten. Weliswaar altijd op opblaaskussentjes of traagschuim, maar toch het ging weer.

Ik voelde me toch onthand omdat ik niet kon fietsen en uiteindelijk heb ik de oplossing gevonden door een tweedehands Giant Revive te kopen. Een fijne fiets die er wat typisch uitziet. Het is een fiets die tussen een ligfiets en een gewone fiets inzit met als belangrijk voordeel dat je wat achterover zit waardoor het litteken absoluut niet belast wordt. Je kunt je voorstellen dat het voor mij een hele fijne ontdekking was. Ik kon weer verder fietsen en zelfs met mijn vrouw mooie fietstochten maken zonder last te krijgen van het litteken. En ik heb daar in de mooie voorzomer gretig gebruik van gemaakt. Ik merkte ook wel dat door het fietsen en bewegen ik weer meer vermogen kreeg om te zitten; het werd steeds minder gevoelig.

Inmiddels was het juli 2009 geworden, tijd om op vakantie te gaan. Ik zag er tegenop om ver weg te gaan. Maar kennissen van ons stelden hun huis beschikbaar in het zuidelijkste puntje van Frankrijk, bij Beziers. We zijn er naartoe gereisd en ik heb drie soorten kussentjes meegenomen om lang te kunnen zitten. Een self-inflating, een traagschuim en een opblaasbaar kussen in twee segmenten. We hadden de tijd dus ik heb met mijn vrouw afgesproken dat we in kleinere etappes naar ons vakantieadres zouden rijden. In drie dagen waren we op de bestemming en we hebben onderweg gekampeerd, wat prima ging.

En ja, op ons vakantieadres stond een hybride in de schuur met een oud Avocet zadel erop, ik moest het natuurlijk proberen. En dat ging heel goed. Na wat aarzelen me toch omgekleed met de fietskleren en schoenen die in het huis hingen en ben ik gaan fietsen. Ronduit Fantastisch! Ik was zo gelukkig toen ik na 20 km weer terug was. Wat een genot en een vrijheid! En geen last van mijn litteken. Door de diepe zit op deze fiets zat ik inderdaad zo ver naar voren dat ik op mijn zitbeentjes zat en met de gecombineerde zachtheid en stevigheid van het zadel kon ik het heel goed uithouden. Wat een ontdekking! Als ik dus maar niet recht op mijn litteken ging zitten en het juiste zadel gebruikte kon ik een hoop. Die twee weken heb ik om de dag gefietst en steeds verder. Uiteindelijk 60 kilometer door de bergen gefietst, dat was mijn Koningsrit.


Toen ik thuis kwam ben ik naar de fietsenmaker gegaan en hem verteld van mijn ervaringen op vakantie. Dat zadel werd niet meer gemaakt, dus zijn we op zoek gegaan naar iets vergelijkbaars: stevig maar ook zacht. Uiteindelijk met een broek met extra dikke zeemleer gecombineerd werkte dat prima. Dus ik heb tot en met dat het echt begon te winteren doorgefietst. Ik hou 60 tot 70 km vol. Inmiddels spoel ik mijn colostoma, maar toen ik nog niet spoelde deed ik een minizak op tijdens het fietsen en voor onderweg had ik een leren portefeuille gekocht waarin net twee stomazakken, wat gaasjes en plastic zakjes passen. Daarbij blijft het lekker plat.

Sinds ik spoel heb ik een minicap op bij het fietsen en voor de zekerheid neem ik nog steeds de portefeuille mee, alhoewel ik hem nog nooit nodig heb gehad. Voor onderweg, hoe ver ik ook ga fietsen, neem ik altijd twee grote bidons mee. Eén met alleen water en één met dixap. Deze drink ik helemaal op tijdens het fietsen. Als ik dan thuis kom koel ik eerst af en drink ondertussen een paar kopjes thee. In het begin kreeg ik namelijk darmklachten omdat ik te weinig dronk, dus mij helpt dit.

Aanpassingen om te kunnen fietsen:

 

  • Ik heb een Assos broek met extra dik zeemleer.
  • Het zadel dat ik nu gebruik is een Selle Italia Lady omdat die wat breder en daardoor wat fijner is voor het verdelen van mijn gewicht over de zitbotjes en stevig en toch zacht. Met iets ondersteuning voor het litteken. Dus belangrijk dat je niet een zadel met een te diep gootje koopt! Het litteken moet er net in vallen maar toch weer iets steun hebben. Probeer zoveel mogelijk zadels uit tot je het juiste hebt gevonden. Ik heb er wel vier uitgeprobeerd. En mijn fietsenmaker vond het prima. Gewoon vertellen wat er aan de hand is en ze willen met je meedenken.
  • Een fietsenmaker die verstand heeft van het afstellen van een racefiets. De mijne is fysiotherapeut geweest en fietst zelf ook. Doordat hij de fiets goed afstelt waardoor ik de juiste zit heb kan ik het zo lang uithouden. Zo kwam ik er bijvoorbeeld achter dat mijn ene been iets korter was geworden na de operatie omdat hij mijn maten van vóór de operatie ook nog had.
  • Ik wrijf iedere dag twee keer mijn litteken in met littekenolie. Dat houdt het in ieder geval soepel.
  • Ik heb een zitbal gekocht waar ik veel op zit. Dit traint de bekkenbodemspieren. Dit helpt ook goed om op een fietszadel te zitten en het uit te houden.
  • Ik train regelmatig de bekkenbodemspieren met wat kleine oefeningen.
  • Ik fiets nu regelmatig kleinere afstanden in plaats van twee keer per week een grote. Als ik het zo opbouw kan ik van lieverlee steeds meer hebben.
  • Probeer eventueel een verende zadelpen, zeker op de mountainbike.

 

Ik ben een andere fietser geworden. Waar het me vroeger ging om de prestatie en de snelheid, gaat het me nu veel meer om het genieten. En genieten kan ik af en toe ook van lekker doorfietsen of van een flinke afstand. Maar ook door te stoppen en op een bankje een banaan te eten en lekker om me heen te kijken. Of even op een terras gaan zitten. Deed ik vroeger bijna nooit. Ik kijk sowieso meer om me heen en ik let goed op mijn lijf. Niets forceren en doen wat goed voelt. En als ik dan soms niet zo hard kan, nou dan maar niet. Maar ook als ik lol heb om te fietsen en het voelt goed: doen en dan verbaast het me iedere keer weer wat ik nog kan en hoe ver ik dan kom.

Dit jaar wil ik graag weer 100 km gaan fietsen en als dat lukt wie weet ga ik weer meedoen aan een mooie ronde. Een rectumamputatie levert wel een handicap op maar je kunt er mee om leren gaan. Wat ik echt heb moeten leren is lief te zijn voor mijn lijf en er goed naar te luisteren. Dus niet overvragen maar dat doen wat kan. Pijn serieus nemen en je lijf goed verzorgen. En je moet geduld hebben en niet te snel willen gaan. Zo kan ik toch weer fietsen en geniet ik er met volle teugen van."

 

Ervin Martin, 50 jaar

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

De ervaringen van Bernie met hardlopen

 

"Je hebt maatjes, dikke maatjes,  tomaatjes, hardloopmaatjes en “sto”maatjes. Ik prijs me gelukkig want ik heb ze allemaal!

Mijn motto:  I will survive!

Mijn naam is Bernie Janssen, ik ben al 25 jaar gelukkig getrouwd en samen hebben we 2 dochters van 20 en 22 jaar. Op 28 januari 2009 werd mij tijdens een darmonderzoek verteld (doorgestuurd door de huisarts omdat ik bloed in/bij mijn ontlasting had) dat ik een tumor in mijn darmen had die kwaadaardig was. ”Totally in shock”. Het eerste wat er door me heen ging: “Ga ik dood?”

Ze vertelden me dat de kans groot was dat ik een tijdelijke of blijvende stoma kreeg. Ik had geen idee wat een stoma  was en hoe het werkte, maar vroeg of ik ermee kon hardlopen? De verpleegkundige vertelde dat ik met een stoma alles kan doen, zelfs hardlopen. “Dan is het goed!” Ik rende op dat moment al een jaartje of 5 en had al heel wat kilometers in de benen en geleerd mijn grenzen te verleggen. Iets dat me achteraf gezien heel goed van pas kwam.

Ik wist niet wat er ging gebeuren, maar ik had het geluk vanaf het begin heel positief te zijn en mijn vechtlust was groter dan ooit. Als iemand me dat in het verleden had verteld, had ik hem voor gek verklaard. Waar de kracht vandaan kwam vraag ik me zelfs nog steeds af, maar het was er en ondanks dat het wel eens dreigde weg te ebben, kwam het altijd weer terug. Ik had eerder gedacht dat ik achter de geraniums zou gaan zitten wegkwijnen en zielig zijn. Ik ben onbewust vanaf het moment dat men mij vertelde dat ik endeldarmkanker had, van het ergste uitgegaan en elke uitslag die meeviel, gaf me energie en kracht en was een stap dichterbij mijn kans te overleven.

De week na deze uitslag kreeg ik de hele dag onderzoeken, o.a. een ct scan, bloedonderzoek, voorlichting over een stoma door een stomaverpleegkundige, echo, etc. De hele dag een verpleegkundige als begeleiding. Mijn man en ik werden ontzettend goed begeleid en verzorgd. Aan het eind van de dag kregen we van de internist te horen of er uitzaaiingen waren, met name in de lever of de longen. Zó ontzettend spannend, maar weer heel veel geluk, YES, geen uitzaaiingen. Weer een positief bericht!

Ik nam me voor deze positiviteit te gaan gebruiken. Ieder moment dat ik de hoop zou opgeven, wilde ik gebruik gaan maken van mijn schatkistje vol positiviteit. Ik heb in die periode het volgende gevraagd aan mijn collegae, familie en vrienden: “Als het een dagje tegenzit en je een echte baaldag hebt, denk dan aan mij, want ik ben dan degene die  je positieve energie even gebruikt en opslurpt en ik ben jullie daar onwijs dankbaar voor.” Mijn glas is altijd halfvol en nooit halfleeg. Als niemand mijn glas bijvult, doe ik het zelf wel ;-).

Vrijdag daarna een afspraak bij de maag, lever, darmspecialist/chirurg om een plan van aanpak te bespreken. De behandeling bestond uit 5 weken, 5 dagen per week chemo en bestralingen, vervolgens herstel van een aantal weken, daarna operatie inclusief blijvende stoma. Ik heb in die periode nog meer respect en bewondering gekregen voor mijn lotgenoten die het veelal veel zwaarder hebben dan ik het ooit heb gehad.

Tijdens de chemo en bestralingen was het niet mogelijk om te hardlopen, ik was zo moe, had het koud, last van tintelingen, verstikkingsverschijnselen door de kou en de andere bijwerkingen wil ik jullie besparen… Maar daarna, tijdens de herstelweken, ben ik weer heerlijk gaan hardlopen tot en met de dag voor de operatie. Hardlopen, met mijn muziekje: “I will survive”, gaf me de kracht, energie die ik zo hard nodig had.

4 Juni 2009 was het dan eindelijk zover en werd ik geopereerd. Om 8.30 uur ging ik naar de operatiekamer. Ik werd rond 10.30 uur wakker en was heel gelukkig dat ik mijn oogjes weer mocht openen, want ik was van tevoren behoorlijk gespannen en vooral bang om niet meer wakker te worden. Maar ik was er weer en hoe. Ik had dorst en honger! Vrijdag geopereerd en maandag erna weer naar huis. Niet meteen aan het hardlopen, maar wel iedere dag meerdere keren aan het wandelen en de afstanden werden snel  uitgebreid, samen met mijn man, die niets te veel was en me altijd steunde en stimuleerde, mijn lover, mijn steun, mijn maatje!

Ook onze dochters (op dat moment 18 en 20 jaar) waren zo ontzettend zorgzaam! Geweldig hoe ze me op hebben gevangen en ermee zijn omgegaan, ieder op hun eigen manier. Ik ben super trots op alle drie, mijn man en onze dochters! Ze hebben me vanaf het begin gesteund en mijn “sto”maatje geaccepteerd. Mijn man heeft er nooit een punt van gemaakt dat we er een “sto”maatje bij hadden gekregen.

Ik ben een maand na de operatie weer gestart met hardlopen en in april 2010 rende ik weer mijn eerste wedstrijd. Oké, het was  maar 5 km, maar voor mij een grote overwinning! Voordat ik een stoma had, droeg ik de laatste maanden tijdens het hardlopen een luierbroekje omdat ik onderweg altijd last had van mijn darmen, nu kan ik rennen zonder ergens last van te hebben, mede omdat ik mijn darmen iedere ochtend spoel (irrigeer). Ik ben dat gevoel van onzekerheid nu kwijt ben. Uiteraard neem ik altijd stomazakjes mee tijdens een run. Eerlijk gezegd liggen gewoon in de auto, want ik heb tot nu toe nog altijd mazzel gehad!

Ik draag nu tijdens het hardlopen wel een breukband, want ik ben in maart jongstleden geopereerd aan een darmbreuk en weet dat dit weer opnieuw kan gebeuren, dus hoop ik dit op deze manier te voorkomen. In het ziekenhuis werkte een verpleegkundige die zelf rent. We hebben lekker gebabbeld over onze gezamenlijke hobby en ze vertelde over het clubje waar ze rent. Dus ondanks 6 jaar ervaring met het hardlopen heb ik me aangemeld bij een nieuwe beginnersgroep, want een goede begeleiding is heel belangrijk. Ik krijg begeleiding van een personal coach met een verpleegkundige achtergrond, iemand die het absoluut een uitdaging vindt om mij vooral weer met plezier te laten hardlopen, zodat ik mijn doel kan bereiken. En dat doel is de halve marathon in maart 2012. Mijn revanche!

Ik heb absoluut de drive om door te gaan. In het verleden dacht ik heel snel: kan ik niet, en was onzeker. Ik heb mijn lichaam heel goed leren kennen door het hardlopen en weet dat een goede conditie heel belangrijk is. Hardlopen heeft mij geleerd mijn grenzen te verleggen.

Het is absoluut niet mijn bedoeling om te zeggen: “Kijk mij eens”. Nee, want ik ben een bofkont onder mijn lotgenoten! Ik wil nogmaals mijn respect en bewondering uitspreken naar mijn lotgenoten die het veel zwaarder hebben dan ik het ooit heb gehad!

Lucky me… I did survive!"

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

Sander over zijn passie motorrijden

“Hmm, ik ben bang dat ik slecht nieuws voor u heb”, sprak de internist nadat hij met een soepele beweging de endoscopieslang uit mijn achterste had getrokken. “U heeft kanker en het zit nog op een rotplek ook, bij het achterste deel, dus dat zou betekenen dat u een stoma krijgt”.

Daar zit je dan als super fitte 50-jarige; nooit gerookt, gezond gegeten, veel gesport, geen gram overgewicht en dan zoiets…

Eerlijk gezegd drong het op dat moment nog niet eens tot me door wat hij zei. Het had enige tijd nodig om te bezinken en de consequenties van deze mededeling volledig te bevatten. Later komen uiteraard de vragen: hoe zit dat? Wat houdt een stoma eigenlijk in? Wat betekent het voor mijn dagelijks leven en op een gegeven moment kwam de vraag: kan ik met zo’n ding wel motorrijden?

Laat ik mezelf eerst even voorstellen: mijn naam is Sander, inmiddels 51 jaar, getrouwd, drie kinderen en ik rij al motor vanaf mijn 18e levensjaar. Inmiddels heb ik dus al zo’n 33 jaar een motor in de schuur staan. Begonnen op wat lichter werk uit Japan ben ik op een gegeven moment gevallen voor BMW motorfietsen en die rij ik nu al enkele decennia. Niet alleen voor de kleinere ritten maar ook vakanties naar Griekenland en Portugal werden op de motor gedaan.


Ik ben in mei 2010 geopereerd, daarbij is dus het laatste stukje van de endeldarm verwijderd en is meteen een colostoma aangelegd. De operatie op zich is prima verlopen en na wat kleine complicaties mocht ik na 15 dagen het ziekenhuis verlaten. De zomer wilde ik gebruiken om volledig te herstellen maar op een gegeven moment begon het toch weer te kriebelen; ik wilde weer op de motor. Intussen had ik al aan de stomaverpleegkundige gevraagd of het wel kan: motorrijden met een stoma. Het was duidelijk dat ze dat niet wist, ze keek wat moeilijk en begon over steunbanden, niergordels en nog wat problemen. Ook op internet was niets terug te vinden over dit onderwerp.

Om een lang verhaal kort te maken; twee maanden na de operatie gingen we weer met z’n tweeën op de motor weg. Waar we normaal gesproken altijd naar het buitenland gaan zijn we dit keer in Nederland gebleven, een heerlijke week in Drenthe en Groningen gehad. Uiteraard ben je wel wat onzeker in het begin. Gaat dat wel goed? Heb ik voldoende spullen bij me? Mocht er iets misgaan, waar is dan het dichtstbijzijnde ziekenhuis? Allemaal niet nodig geweest, alles is prima verlopen.

Motorrijden met een stoma is dus geen probleem, misschien maakt het verschil als je met een sportiever model op stap gaat waarbij je wat meer voorover gebogen zit, maar in mijn geval zijn er geen extra voorzorgsmaatregelen zoals andere kleding of iets dergelijks nodig geweest.

Ik gebruik een 2-delige systeem en dat werkt prima. Kort geleden heb ik van mijn leverancier een proefpakket gehad met een 1-delig systeem en meteen is het fout gegaan. Tijdens een korte rit naar Willemstad ontdekte ik een ernstige lekkage. Ik wil dat niet meteen aan het nieuwe systeem wijten, een lekkage kan tenslotte altijd en overal voorkomen, maar ik heb meteen besloten trouw te blijven aan mijn 2-delig systeem. Ik kan wel zeggen dat ik daarmee zelden of nooit problemen heb. In het begin uiteraard wel, je moet tenslotte wennen aan dat ding maar nu heb ik mijn ritme gevonden en gaat het prima.


Ik heb mijn leven weer opgepakt, werk weer fulltime en doe alles wat ik voorheen ook deed, Waaronder dus: MOTORRIJDEN!"

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 




Linda over haar ervaringen met paardrijden

 

"Ik ben Linda, 21 jaar en kreeg op 14 februari 2006 (Valentijnsdag) mijn stoma. Ik kreeg een stoma door colitis ulcerosa. Na het proberen van vele medicijnen die niet aansloegen, zelfs de zwaarste niet, heb ik toch alles geprobeerd om een stoma te voorkomen. Er werd al zo vaak gepraat "Het is beter dat die zieke darm eruit gaat". Maar na 3 jaar meer in het ziekenhuis te zijn geweest dan thuis, op school of bij vrienden zag ik dat ik zo niet langer door kon gaan. Ik koos voor een stoma, al was er eigenlijk geen andere mogelijkheid meer. Mijn dikke darm is toen verwijderd en er is een ileostoma aangelegd.

Na 3 maanden was het idee om een pouch aan te leggen. Alleen op het moment dat de operatie bezig was zijn er extreme verklevingen in mijn buik geconstateerd en was een pouch geen optie meer. Er is toen een definitief ileostoma aangelegd. Helaas is het niet bij deze operatie gebleven er volgden er keer op keer meer problemen met een abces boven mijn rectum. De operaties die ik heb ondergaan zijn niet meer op één hand te tellen. Uiteindelijk is ook mijn rectum verwijderd.

Op 2 december 2008 is uiteindelijk mijn laatste operatie geweest. Dit zou eigenlijk 1 december moeten zijn maar ja, ik moest weer anders zijn en kreeg op 2 december nog een spoedoperatie vanwege een verkleving en een knik in mijn dunne darm. Ik heb nooit opgegeven tijdens mijn hele ziekteproces, en in het ziekenhuis heb ik altijd het doorzettingsvermogen gehad om door te gaan met school. Ik heb uiteindelijk mijn diploma dierverzorging gehaald en ben nu bezig met mijn laatste jaar paraveterinair (dierenartsassistente). Dit gaat zo goed dat ik na het behalen van deze opleiding fysiotherapie wil gaan studeren in Utrecht, als ik natuurlijk ingeloot word.

Maar nu ga ik praten over mijn passie paarden! De artsen en stomaverpleegkundige hadden me gezegd dat ik tot 6 weken na mijn aanleg van mijn stoma niet mocht paardrijden. Zodra die 6 weken voorbij waren reed ik al snel weer fanatiek op mijn pony Gindelle. Na de tweede operatie ging het helaas niet zo gemakkelijk. Ik moest weer een paar keer opgenomen worden. En toen werd Gindelle ook nog eens kreupel. Maar zodra ik en Gindelle ons maar iets beter voelden gingen we er weer helemaal voor. Ik merkte op dat moment geen verschil tussen het met en zonder een stoma paardrijden, ik moest alleen wennen aan het idee dat ik een stoma had en iets kwetsbaarder ben dan normaal.

Gindelle en Linda

De operaties na mijn tweede operatie hebben veel invloed gehad op mijn leven. Mijn passie voor paarden verdween voor mijn gevoel, maar diep in mijn hard was die passie er wel. Ik kon het niet meer opbrengen, conditioneel maar ook geestelijk niet. De interesse was er raar genoeg niet meer. Terwijl het altijd mijn grote liefde is geweest zag ik Gindelle als het ware niet meer staan, en ik kan je zeggen dat doet pijn. Ik kon niet meer rijden. Ik was zo moe. Pijn aan mijn zitvlak door mijn abcessen en een rectumamputatie, maar ook door de open buikwond ging het allemaal niet zo makkelijk meer.

Gelukkig is er tijdens mijn ziekteperiode een hond bijgekomen: Lot. We hadden ook al een Mechelse herder, die voelt aan als het met mij niet goed gaat. Ik hoef niet één nacht weg te blijven of ze is van slag, ze is zo op mij gericht, dat is super. We kregen Lot van een kameraad van me vader (veehandelaar). Lot is een Working kelpie, een ras uit Australië dat vee drijft. Eigenlijk had mijn vader haar gekregen, maar het is uiteindelijk mijn hondje geworden. Zo is er nog een passie ontstaan: het trainen van honden. Ik train Lot bij de schapen en in de behendigheid. Inmiddels zijn er nog twee honden bijgekomen. Een dochter van Lot, daar ga ik binnenkort mee trainen bij de schapen. En nog een afgerichte Border collie voor bij de schapen.


Aangezien helaas maart 2010 onze vorige Border collie is overleden moest er een andere hond komen om mijn vader te helpen bij de schapen. Inmiddels geef ik ook les op een hondenschool aan pups en nieuwkomers op de hondenschool. Dit vind ik erg leuk en hierdoor is er een ander passie bijgekomen. Deze dieren zijn er altijd als ik thuis kom en voelen aan hoe ik me voel. Ben ik moe dan vinden ze het prima maar heb ik energie dan willen ze daar ook van profiteren en gaan we lekker aan de slag bij de schapen of andere leuke bezigheden. Ik kon mijn energie goed verdelen bij mijn honden, alleen niet bij mijn pony. Ik kon het op een of andere manier niet opbrengen.

Maar ik kan je zeggen dat mijn passie voor paarden weer terug is! Ik ben gaan rijden op Shires met een paar vriendinnen (heb ik eindelijk weer gekregen na al die jaren ziek zijn, mijn hele sociale vriendenkring was weggevallen op twee vriendinnen na). En na die rit van 3 uur (ja, we deden het gelijk goed!) zijn werkelijk waar mijn kriebels helemaal terug. De volgende dag ben ik op Gindelle gaan rijden en probeer ik dit nu minimaal om de dag vol te houden, ook al is het 5 minuten. De passie voor paardrijden is weer terug!

Ik heb in mijn beginjaren na de operatie altijd met een steunband gereden. Ik heb deze steunband met kap aangevraagd bij de medische speciaalzaak. De steunband geeft je steun en de kap bescherming voor je stoma. Het is een veiliger gevoel omdat het je buik bescherming en steun biedt. De bandage verminderd de kans op een breuk. Ik heb ook een jaar terug een steunbroekje aangevraagd, daar heb ik in de tussentijd ook meegereden en geeft je ook steun in je buik tegen de schokken van het paard. Het is denk ik persoonlijk wat het lekkerst zit.


Mijn stomaverpleegkundige adviseert mij om zeker wel wat om mijn buik te gebruiken. Op het moment rijd ik niet met een bandage of een steunbroekje maar met een strakke zwangerschapsband om mijn buik. Met een goede rijbroek geeft dit mij voldoende steun in mijn buik en kan ik me soepel bewegen op het paard. Ik raad ook zeker aan om een bandage of een steunbroekje te gaan gebruiken, zeker vers na de operaties, maar ook in een later stadium. Het geeft je buik steun, een paard blijft natuurlijk een dier (vluchtdier), er kan altijd wat gebeuren en zo weet je zeker dat je er wel iets aan doet om je buik te beschermen.

Ik gebruik sinds een jaar (soms had ik toch de energie om te rijden) ook een extra gelpad op het zadel van mijn paard, hier vang ik de schokken van mijn zitvlak op en heb ik niet zoveel pijn als ik ga rijden. En houd ik het ook langer vol. Deze zijn gewoon te verkrijgen bij een paardenwinkel.

Als ik paardrijd vergeet ik werkelijk alles om me heen, ik ben weer aan het genieten. Ik kom misschien niet meer terug op mijn oude niveau, maar dat hoeft ook niet meer zolang ik maar plezier heb ik het paardrijden. Niets is belangrijker dan ergens plezier in hebben. Ik kijk nu zowel elke dag weer om naar Gindelle als mijn vier honden. Ik moet mijn dag goed indelen want alles gaat niet tegelijkertijd, mijn moeheid breekt me nog elke dag op en is iets waar ik mee moet leren leven. Het is een kwestie van plannen. Maar ik laat mijn paarden en honden daar niet onder lijden, die zijn me lief en moet ik geven waar ze recht op hebben."

 

Mijn tips:

 

  • Rijd met een steunband (+kap) of een steunbroekje. Of iets anders wat steun geeft aan je buik en stoma.
  • Koop een goede rijbroek die goed valt op je buik.
  • Schaf eventueel een gelpad voor op het zadel aan, ik heb er veel voordeel van na mijn rectumamputatie.
  • Leeg je zakje voor het rijden en gebruik eventueel indikkingscapsules om klotsen tegen te gaan.
  • En ga niet stoppen met paardrijden omdat je een stoma hebt of een rectumamputatie hebt gehad, het kan allemaal zolang je maar naar je lichaam luistert. Het rijden geeft mij zoveel plezier dat mijn dag weer goed is.

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 

 


 

De ervaringen van Annette met paardrijden en een stoma

 

"Mijn naam is Annet en ik ben 55 jaar oud (22-01-1961). Eind mei 2016 kreeg ik vreselijke buikpijn, in het ziekenhuis bleek dat ik een geperforeerde dikke darm had. Door diverticulitis was er een abces gesprongen. Geheel onverwachts moest ik onder het mes en werd ik wakker met een stoma. Er is een stuk dikke darm weggenomen en ik heb nu een colostoma. Dit stoma blijft.

Ik heb altijd een eigen paard gehad, dat ik helemaal zelf verzorgde. Ik was enorm bang dat dit niet meer zou gaan. Na een week of zes ben ik voorzichtig weer begonnen met grondwerk (kunstjes aanleren). Weer een maand later ben ik voorzichtig weer gaan rijden. Dit onder begeleiding van een instructrice die ervaring heeft met het begeleiden van gehandicapte ruiters. Het rijden gaat redelijk, maar doordat ik niet meer terugkom op mijn oude energieniveau heb ik besloten om mijn paard te verkopen. Na de verzorging (kruiwagens mest verrijden etc.) heb ik niet genoeg energie meer om te rijden.

Ik rijd nu bij de manege, zodat ik de verzorging niet meer hoef te doen, en al mijn energie aan het rijden kan besteden. Door het dragen van een breukband met een beschermkapje voel ik me veilig, want dat was wel een puntje.

Collega-ruiters weten allemaal dat ik een stoma heb, maar die accepteren het gewoon. Verkleden etc. is geen probleem, dat doe ik gewoon thuis. Ik heb wel een grotere maat rijbroek gekocht die wat minder strak zit. Ik rijd recreatief, zweten enzo heb ik zelden last van. Wel ben ik na een uur helemaal versleten. Lekkages heb ik gelukkig nog niet gehad maar op de manege maken ze zich daar niet druk om, dat komt dan wel goed zeggen ze.

Dus rijden met een stoma geeft geen problemen, alleen het energieniveau kan problemen opleveren. Maar ga ervoor, en pas je eventueel aan, dan kan je nog heel veel.

Annette"

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

Eliene over haar ervaringen met parachutespringen

 

Mijn naam is Eliene, 29 jaar en ik heb een jaar of 8 een ileostoma. Al vanaf het begin ben ik aan het uittesten wat wel en niet meer mogelijk is. En tot nu toe blijkt de wel-lijst een stuk langer!

Een parachutesprong stond al jaren op mijn bucketlist, maar ik was er lange tijd te ziek voor. Onder andere door een naadlekkage met als gevolg ernstige buikvliesontsteking. Nu ik voldoende hersteld ben durfde ik de stap te wagen. Na een belletje had ik een afspraak, zo simpel was het. Niet zoals bij mijn duikbrevet bijvoorbeeld eerst een medische keuring. Je mag alleen niet zwaarder zijn dan 105 kilo, maar dat haal ik bij lange na niet ;)

Ik draag dagelijks een breukband, dus ook op deze dag. Het was perfect weer; weinig wind en een zonnetje. En erg mooie wolken aan de lucht.

Je krijgt een pak aan en daar overheen een tuigje. Ik was bang dat deze misschien op de buik zou drukken, maar het touw aan de voorkant is meer voor de sier. Hij zit vooral strak aangesnoerd bij de liezen, waar ook de grootste druk op komt te staan tijdens de sprong. Door de zenuwen liep mijn stoma een tijdje niet, dus mijn zakje hoefde ik niet te legen.

In het vliegtuigje was eigenlijk het lastigste vond ik, doordat je op elkaar gedrukt zit op de grond (dit was een vierpersoons vliegtuig, dus 2 sets mensen die sprongen). Vlak voordat je springt, op minimaal 3 kilometer hoogte, word je vastgekoppeld aan je instructeur. Die laatste minuutjes zat ik in een ongemakkelijke houding waarbij er wat druk op mijn buik kwam te staan. Dit is gelukkig maar kort.

Daarna de sprong! De vrije val gaat ontiegelijk hard, 200 kilometer per uur. Soms met een paar koprollen erbij. Een harde wind en kou in je gezicht. Je wangen gaan op en neer. Niet te beschrijven wat je dan voelt. Denken kun je even niet, het is niet te bevatten. De eerste seconden vond ik het eng dat ik zo hoog in het niets sprong, maar daarna ging er een knop om en vond ik het geweldig. Je valt op je buik, armen in de lucht en holle rug.

Zodra de parachute uit gaat word je met een harde kracht omhoog getrokken. Toch voelde ik niets bij mijn buik, terwijl deze niet zo goed meer is door de vele operaties. Wel de rest van mijn lichaam haha, vooral mijn ook wel slechte rug. En daarna is het zweven en genieten van het mooie uitzicht. Met bochten die lijken alsof je in een achtbaan zit. Onder je kleine huisjes en weilanden in verschillende kleuren groen en bruin. En water, veel water, ik was in Zeeland! Heel raar dat toen ik naar beneden keek, ik alleen mijn voeten in de lucht zag hangen. Dat was wel wat anders dan vorig jaar in een mandje onder een ballon.

De landing ging hard maar soepeltjes. En daarna de ontlading! ’s Avonds wel last van mijn maag en darmen, maar dat was gewoon van de spanning. De volgende dag wat spierpijn en blauwe plekken, vooral waar het tuigje zat. Maar geen lekkage gehad of ander hinder van mijn stoma.

Eigenlijk merkte ik, net als bij mijn duikbrevet wat ik nu aan het halen ben, dat ik even vergeet dat ik een stoma heb. Het doet er hier niet toe. Je ziet hem niet en hij zit niet in de weg. En dat voelt heerlijk. Want bijvoorbeeld tijdens het fitnessen kan ik bepaalde oefeningen beter niet doen (vooral met betrekking tot de rechte buikspieren), en sommige dingen niet met te zware gewichten etc. Bij parachutespringen waren er voor mij geen belemmeringen.

De test is geslaagd!

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

Frans over zijn ervaringen met de sauna:

 

"Hoi, ik ben Frans en woon in Noord Brabant. Ik heb een blijvend colostoma sinds december 2005, ben er goed aan gewend en kan er gemakkelijk mee leven. Al vanaf november 2005 ben ik lid van het Stomaatje forum, ongeveer een maand voor ik geopereerd zou worden (uiteindelijk zijn het in korte tijd drie operaties geworden). Ik heb op dit forum veel geleerd over hoe met een stoma om te gaan en antwoorden gekregen op de vele vragen die ik toen stelde.

Voor mijn operatie ging ik samen met mijn vrouw regelmatig naar de sauna. Het was voor ons gezellig en een ontspanning. Nadat ik weer een beetje was opgeknapt wilde ik de stap weer eens wagen. Op een gegeven moment ben ik op vakantie weer naar de sauna gegaan en dat beviel me goed. Het waren wel kleine saunacabines, stoombadjes en bubbelbaden, deze waren meestal met badkleding aan.

Ongeveer een uur van tevoren plak ik een nieuw eendelig stomazakje op zodat de plak goed aangehecht is. In de sauna aangekomen plak ik het filter af zodat er geen water in kan lopen tijdens douchen, zwemmen en bubbelbaden. De eerste keer dat ik in een sauna kwam als stomadrager was ik wel wat zenuwachtig, van: zien ze het dat ik een stoma heb? Ik moest wel over een grote drempel heen, maar eenmaal binnen viel het allemaal heel erg mee.

Ik keek rond of ik soms opviel met een stomazakje aan, maar merkte al heel vlug dat er nauwelijks iemand naar keek. Je kunt het zelf ook een beetje verstoppen door als je binnen of buiten rondloopt om af te koelen, je hand of badhanddoek er een beetje voor te houden en dan merk je dat er nauwelijks iemand op reageert en kijkt.

Ook heb ik een huidkleurige saunaband uitgeprobeerd. Je valt dan wel iets meer op en ziet soms mensen kijken van: “hè, wat is dat nou?” Maar voor iemand met een ileostoma of groter stomazakje is zo’n saunaband toch ideaal. Je kunt dan je stomazakje dubbel eronder vouwen en hebt ook meer zekerheid dat de stomazak niet los laat. Het is een veiliger gevoel dat de plak niet loslaat of je een lekkage krijgt. Je ziet dan ook geen stomazakje zitten, alleen de band. (Bron afbeelding: Matema)


Meestal gebruik ik een minicap eendelig. Deze valt veel minder op omdat het zakje maar iets groter is dan de plak. Tijdens het zwemmen gebruik ik de normale maat stomazakjes, deze zitten dan toch in het extra binnenzakje in de binnenkant van mijn zwembroek. (Bron afbeelding: Coloplast)

 

Ik heb zelf een colostoma waarvan de ontlasting normaal veel dikker is dan bij een ileostoma. Als ik naar de sauna ga eet ik een dag van tevoren minder en licht verteerbaar zodat ik minder ontlasting produceer. Men moet tijdens de sauna wel heel veel water blijven drinken, omdat nieren kort na het saunabad minder vocht afscheiden. Om het vochtverlies te compenseren is het heel belangrijk dat je voldoende drinkt om dat vochtverlies weer aan te vullen. Dit is extra van belang als je nierklachten hebt. Doe je dit niet dan heb je er uren later last van dat de ontlasting veel te dik wordt er moeilijker uit kan komen.

Als je naar huis wilt gaan moet je wel rekening houden met de plak die door al die warmte veel vaster op de huid is gaan zitten. Je moet eerst de lichaamstemperatuur goed laten afkoelen voordat je de plak los kan halen en een nieuw stomazakje op kunt doen. Dit geldt voor eendelige systemen, bij een tweedelig systeem kan men meteen het zakje wisselen.

Ook bestaat er voor de sauna, zwemmen en momenten waarop een discrete oplossing gewenst kan zijn een stomaplug (alleen te gebruiken bij mensen met een colostoma en op advies van de stomaverpleegkundige!). Dit is een huidkleurige pleister met daaraan een soort tampon. Deze plug sluit de stoma volledig af waardoor de ontlasting wordt tegengehouden. Gassen passeren echter ongehinderd de plug en worden geneutraliseerd door het koolstoffilter.

Ik heb zo’n plug recent uitgeprobeerd en dat is me prima bevallen. Met deze plug valt het nog minder op dat ik een stoma heb. Je ziet alleen een grote ronde huidkleurige pleister zitten. Je kunt hem maximaal 8 uur laten zitten, daarna verwisselen of weer gewoon een stomazakje opplakken. Dit omdat de filter dan uitgewerkt is. (Bron afbeelding onder: Coloplast)


Voor mensen die graag naar een sauna zouden willen gaan en nog niet goed durven zijn er ook privé sauna’s te huur om het uit te proberen. Ook worden er saunadagen georganiseerd speciaal voor stomapatiënten, bijvoorbeeld door de Nederlandse stomavereniging. Ik ben daar ook heen geweest. De drempel om naar een sauna te gaan is dan veel kleiner omdat iedereen die er is een stoma heeft. Deze dagen zijn nog heel gezellig ook, je praat met elkaar over de ervaring die je hebt rondom een stoma en sauna.

Ik ben blij dat ik weer gewoon naar de sauna kan gaan en als men zelf een beetje rekening houdt met het stomazakje of plug om dit wat te verbergen valt het bijna niet op dat je een stomadrager bent. Ik kan weer genieten van het naar de sauna gaan!"

 

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

De ervaringen van de Belgische Smilie met sporten en een stoma

Smilie (27-07-1942), kreeg 28 juli 2011 een ileostoma.

 

“Volgens de professor doordat ik gestopt was met roken en daardoor colitis ulcerosa heb gekregen. Nicotine blijkt u immuun te maken voor colitis. De diagnose heeft bijna een jaar geduurd.

Ik sportte al voordat ik een stoma kreeg; joggen, skeeleren, windsurfen, wandelen en karate. In het begin was ik wel bang dat ik met een stoma niet meer kon sporten. Zo gauw ik na mijn operatie weer fatsoenlijk op mijn benen kon staan begon ik het bewegen weer op te bouwen.

Ik ben begonnen met tot het einde van de straat te stappen. Ik was namelijk 18 kilo afgevallen (van 65 naar 47 kg.) en was op het einde te zwak om alleen naar het toilet te gaan. Dagelijks heb ik verschillende keren geprobeerd om enkele meters verder te stappen en verschillende keren de trap op en af. Ondertussen oefeningen voor de andere lichaamsdelen, eerst met 1/2 kg. en zo stilaan opgebouwd. Tot ik begin mei (ruim 9 maanden na de operatie) weer op mijn normale niveau was.

Dit is een hele zware periode voor me geweest, te meer omdat ik niet meer van de jongste ben (70 jaar ondertussen) en dus niet alleen moest vechten tegen de gevolgen van het maandenlang in de kliniek liggen maar ook nog de dagelijkse sleet moest opvangen.

Hiervoor heb ik geen enkele begeleiding gehad. Ik heb zelfdiscipline genoeg om mij een doel te stellen en daar alles aan te doen om dit te bereiken binnen de geplande tijd. Ik vermoed dat het met begeleiding wel gemakkelijker zou geweest zijn maar de financiële middelen waren niet beschikbaar door de hoge kliniekkosten.

Er zijn twee sporten die ik spijtig genoeg heb moeten laten gaan. Karate gaat niet meer omdat dit nogal heftige trainingen zijn waar risico bestaat dat er iemand een trap in het plastic zakje geeft, wat kwalijk riekende gevolgen zou hebben (lol). Joggen vind ik ook niet leuk meer. De schokkende beweging doet geen deugd aan de (lichte) breuk die door de operatie ontstaan is. Gelukkig heb ik daar bij de glijdende beweging (skeeleren) geen last van.

Op de skeelerclub vormt het geen enkel probleem. Ik heb terug mijn vrijwilligersjobke van lesgever voor volwassenen opgenomen. Vermits bepaalde oefeningen niet meer zo vanzelfsprekend zijn (diep door de knieën buigen, hurken op skeelers) door het risico dat de plaat loskomt, heb ik het raadzaam gevonden om direct de mensen waar ik mee werkte in te lichten op een luchtige manier en dat is blijkbaar door iedereen gewaardeerd.

Douchen is geen issue vermits ik vlakbij de skeelerclub woon en dus even rap thuis onder de douche sta dan op de club. De verzorging heb ik nog nooit op de club moeten doen, maar ik kan gebruik maken van het (in België verplichte) toilet voor mindervaliden, daar is ruimte genoeg en hinder ik niemand.

Voor de rest heb ik niets dan positieve commentaar. Er heeft zelfs een dame die ik les gaf haar echtgenoot dokter meegebracht omdat die het ongeloofwaardig vond dat zijn vrouw les kreeg van een 70-jarige die dan nog een stoma had ook. Hij heeft me een uur uitgevraagd achteraf (lol).

Ja, ik merk verschil in sporten met en zonder stoma. Ik ben nog wel afgeleid door het feit dat de plaat kan loskomen. Ik plak die extra vast met plakband maar ik heb toch al een paar keer in de zomer gehad dat door transpiratie en een harde beweging een fit ontstond en dat remt mij.

Wat ik doe bij een lek? Efkes verdwijnen naar de toiletten en terug een stevige tape over de randen van de plaat plakken. Wel vervelend om het er achteraf terug af te scheuren wegens de haartjes (lol).

Voor het skeeleren draag ik nog steeds hetzelfde spannende pakje als vroeger en voor het windsurfen heb ik nog steeds dezelfde wetsuit zonder enige aanpassing. Wel altijd de stoma zwaar intapen tegen loskomen. Bij windsurfen zelfs eerst nog een extra plastic lap erover en die ook nog eens extra tapen.

Drinken doe ik zoals vroeger, 2 liter per dag. Ik neem ook extra zout (in de soep), maar echt niet veel hoor. Voor de rest een handvol pinda's volstaan volgens ik ervaar.

Mijn tips? Laat je zeker niet gaan, probeer het uiterste uit, laat niets, eet goed maar kauw goed, drink ook goed en dat mag zelfs een Trappist zijn. Ervaar je dat het geen goed doet, laat het dan, indien geen last, blijven doen. Luister naar je eigen lichaam en zij niet flauw. Ge kunt meer dan je denkt. En vooral blijven lachen!"

Op de vraag: Wil je verder nog iets kwijt? antwoordde hij:

"Ja, mijn stoma, maar dat zal zonder mirakel niet meer gaan zeker???????? (lol)”

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

Sporten op hoog niveau - Mark

 

"Ik ben Mark, 33 jaar en kreeg in 2005 mijn ileostoma. De reden van mijn stoma was ernstige dikke darmontsteking. Op sommige plekken was mijn dikke darm zo aangetast, dat deze op knappen stond. In overleg met mijn arts is mijn hele dikke darm verwijderd en heb ik een stoma gekregen.

Ik sport al vanaf mijn 4e jaar. Ik ben begonnen met voetballen op mijn 4e tot mijn 16e. Vanaf mijn 8e tot mijn 14e zat ik met zwemmen in de Groningse selectie voor wedstrijdzwemmen. Op mijn 16e ben ik met schaatsen en wielrennen begonnen. Wielrennen heb ik bijna tot de profs gehaald voordat ik ziek werd. Schaatsen op top Amateur niveau.


Ik was niet bang dat ik met een stoma niet meer zou kunnen sporten. Wel had ik deze angst toen er in 1998 Colitus Ulcerosa bij mij werd ontdekt. Ik heb een half jaar in het ziekenhuis gelegen en mijn toestand verslechterde. Ik woog op een gegeven ogenblik nog maar 39 kilo en was bijna uitgedroogd. Toen ik met spoed naar UMCG in Groningen werd gestuurd en ik betere begeleiding kreeg, knapte ik gelukkig snel weer op. In het ziekenhuis had ik best angstige momenten, ook of ik het wel zou overleven, gelukkig ben ik een vechter en dat bleef ik ook doen.

Ik heb het sporten na de stoma-aanleg heel rustig opgebouwd. Ik ben pas drie maanden na de operatie voor het eerst weer op de fietst gestapt. Voor die tijd heb ik veel gewandeld, om toch in beweging te blijven en aan mijn stoma te wennen. Dit opbouwen was best zwaar, maar het was heerlijk om na zo’n lange periode weer te fietsen. En zonder lekkages. Ik heb gelukkig al jaren hele goede begeleiding van trainers, zij waren er vooral mee bezig dat ik niet te fanatiek begon, dus rustig opbouwen.

Ik doe nu aan marathonschaatsen en nog steeds wielrennen. Marathonschaatsen op regionaal niveau net onder de landelijke beste rijders. En wielrennen twee niveaus onder de profs. Maar vooral op natuurijs ben ik nog erg goed. Dit jaar ben ik als 23e geëindigd op de Alternatieve Elfstedentocht in de Weissensee Oostenrijk. Mijn mede sporters en trainers vonden het erg indrukwekkend dat ik er nog zo mee kon en kan sporten. Ook hebben ze veel bewondering dat ik er zo open over ben.


Het omkleden en douchen gaat goed. In het begin kwamen sommige sporters met vragen, maar ik heb nog nooit rare opmerkingen gehad. Soms maak ik met mijn vrienden wel eens grapjes onder de douche over mijn stomazakje. Ik merk zeker verschil tussen zonder stoma sporten, en nu met. Vooral met diep zitten snijdt de stomaband iets in mijn heupen, vooral met schaatsen kan dat lastig zijn. Ik heb moeten leren mijn techniek ietsje aan te passen waardoor dit niet steeds gebeurd. En ik vind het lastig dat soms met lange afstanden mijn zakje vol loopt. Dan wil ik eigenlijk wel naar het toilet, maar moet ik nog eerst de wedstrijd uitrijden.

Mijn schaats- en fietskleding past heel erg goed met stoma, daar hoefde niets aan te worden verandert. Ik moet rekening houden dat ik mijn voedsel goed kauw. En veel water drink, en vlak voor een wedstrijd niet te veel eet. En vooral niet te pittig. Verder kan ik bijna alles hebben. Ik neem 4 liter vocht. Bij zware inspanningen neem ik ORS (zout) oplossing. In de zomermaanden als het echt warm is wordt dit zelfs 6 tot 8 liter vocht. Ik heb sinds dat ik een stoma heb twee keer een kleine lekkage gehad. En hoe ik dat heb opgelost, tja ik kwam er pas na de training achter, dus ik heb mij verschoond.


(Links ben ik)

Mijn tip voor alle stomadragers: wees niet bang om dingen te proberen die je eigenlijk wel leuk vindt om te doen. Natuurlijk kun je een keer ergens lekkage mee krijgen of als je te fanatiek bent zelfs een breuk. Soms speelt schaamte ook nog een rol (dat men bang is om na het sporten te douchen). Naar mijn mening is dat echt niet nodig. Een stoma is niet iets om je voor te schamen. Integendeel, als je met sporten, of op wat voor manier dan ook laat zien dat je met een stoma nog steeds net zo veel kunt doen of bereiken als mensen die geen stoma hebben, dan verdiend dat alleen maar waardering en bewondering. Dus mijn tip: vooral dingen uit proberen, ontdek hoe leuk het leven kan zijn, ook met een stoma."

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 



Eliene’s ervaringen met wandklimmen

 

"Voor Stichting Stomaatje test ik van alles uit: van een nieuw product als een breukband of net uitgebracht stomazakje, tot kamperen of een bepaalde sport. En vandaag stond er op de planning: wandklimmen!

 

Jaren geleden al eens gedaan op een evenement van de Landmacht, een enorme toren en daarna tokkelend naar beneden. Maar dat zonder stoma. En mét is toch alles net even iets anders. Al is het alleen al een grens die je over moet. Nu zijn mijn grenzen heel flexibel, dat scheelt. En dus is het voor mij een feest om dingen uit te mogen testen. Maar wel een feestje wat ik serieus neem. Ik kijk goed hoe dit voor andere stomadragers zou kunnen zijn. Is het mogelijk zonder aanpassingen? Of zul je er toch voorzorgsmaatregelen voor moeten nemen? Neem je zo geen risico’s?

Ik hoop anderen te inspireren met mijn ervaringen, en te laten zien dat je zeker nog heel veel (zo niet bijna alles) kunt met een stoma.

 

Vorige week was het dan zo ver en ging ik in een nieuw indoor klimcentrum wandklimmen. Nog voor we begonnen heb ik open en eerlijk aan de vrouwelijke trainer verteld dat ik een stoma heb. Belangrijk bij dit soort sporten dat de anderen het weten. Net als duiken heb je hier een buddy, je moet op elkaar kunnen bouwen. Er werd helemaal niet vreemd gereageerd. Er bleek die week daarvoor toevallig een groep te zijn geweest met stomadragers, dat was de eerste keer dat ze er iets over hoorde maar hierdoor was het niet meer iets vreemds. Ze snapte daarom ook waarom er een fotograaf om me heen drentelde ;)

Het tuigje ging om en ik constateerde meteen dat je hier echt een breukband met beschermcap voor moet dragen. Welke ik gelukkig ook om had, de breukband draag ik dagelijks. De band van het tuigje valt namelijk precies op je stoma en tijdens het klimmen zou deze daardoor kunnen beschadigen of zou je bijvoorbeeld een lekkage kunnen krijgen.

 

 

We kregen dingen uitgelegd als de achtknoop die je zelf aan dient te leggen en waardoor je tuig aan het lange touw vast komt te zitten. Aan de andere kant van het touw zit je buddy. Die gebruikt een gri-gri, welke blokkeert als je valt.

 

Er zijn verschillende routes op de wand, die elk met een eigen kleur blokjes wordt aangegeven. Wij begonnen met de gemakkelijkste om het eens uit te testen. Ik ging meteen als eerste en leerde al snel tijdens deze klim dat ik me niet steeds met mijn armen op moest trekken, maar vooral mijn benen moest gebruiken. Maar dan nog: een goede conditie heb je hierbij zeker nodig! Het zweet droop langs mijn rug. Zeker dus ook aan te raden voor de klim en tussendoor om voldoende te drinken, eventueel ors.

 

 

Maar geweldig was het, wat voel je je vrij. Die drempel voelde ik ook, dat was voor mij het leren vertrouwen op de ander. De eerste keer was dat toch wat eng! De controle overgeven aan je buddy die beneden staat, zeker als je je loslaat, laat hangen en weer naar beneden gaat, dat leer je hier goed bij.

 

Tijdens het klimmen en naar beneden gaan had ik geen last van mijn stoma. Bij het naar beneden gaan komt de druk op je rug in plaats van je buik. Nu droeg ik natuurlijk de breukband met cap maar ik vond de druk op mijn buik minimaal. Tussen de klims door is het even lastig om naar het toilet te gaan. Ik moest mijn zakje legen en dan moet het tuigje dus ook weer uit. Maar doordat ik daar zo open over was en ze wisten dat ik een stoma had, was daar alle begrip voor.

 

 

In dezelfde klimgroep bleek nog iemand te zitten die stoma’s absoluut niet vreemd vindt: de mevrouw die jarenlang mijn breukband op kwam meten. Wat een toeval! Natuurlijk nog even bijgepraat en ze was toch wel onder de indruk toen ik vertelde dat ik nu 13 meter de lucht in klom en een paar dagen later die meters de diepte in dook. Zeker omdat ze weet hoe ziek ik ben geweest en ik, toen ze de eerste keer langskwam, nog in een ziekenhuisbed in de woonkamer bivakkeerde.

 

Mijn conclusie is dat je heel goed kunt wandklimmen met een stoma. Zoals gezegd voldoende drinken, maar dat is bij elke sport, en een breukband met cap. Een goede conditie is wel belangrijk, maar daarnaast kun je natuurlijk zelf kiezen hoe moeilijk je het je maakt en hoeveel klims je doet. Je kunt er zelfs je sport van maken indien je wilt, mét stoma!"

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

De ervaringen van Suus, 9 jaar, met waterpolo en een stoma

Het begon met een email van de moeder van Suus:

 

"Hoi allemaal,

Helaas kunnen wij niet naar het zwemuitje komen. Het is voor ons te ver weg om even een uurtje te komen zwemmen. Maar toch wil ik namens Suus het volgende even kwijt:

Suus is vorig jaar november 9 jaar geworden en heeft net voor sinterklaas, 2 december, haar stoma gekregen. Ze is fervent waterpoloster en was heel bang dat ze dit niet meer kon doen. Gelukkig heeft de kinderchirurg haar gerustgesteld dat dit geen probleem was. En inderdaad, na de feestdagen is ze weer naar de training gegaan. Ze heeft haar team verteld wat er aan de hand is, en is gewoon gaan zwemmen. In het begin verschoonde ze haar stoma na de training in een aparte ruimte, maar tegenwoordig kan ze met haar zakje zwemmen, laat ze deze gewoon zitten en verschoond hem dan thuis. Wel kleed ze zich aan bij de andere meiden van haar team. Ze staan dan gewoon "naakt" met haar stomazakje erop, te kletsen en te ouwehoeren met elkaar. Helemaal geweldig! Inmiddels traint ze weer 3x in de week en het is voor haar de normaalste zaak van de wereld om te gaan zwemmen!

Ik hoop dat we met dit verhaal andere mensen met een stoma ook het water in kunnen krijgen."

Groetjes,

Martine en Suus

 

Naar aanleiding hiervan wilde Suus graag haar ervaringen met ons delen:

 

"Ik heb een colostoma gekregen door erge obstipatie doordat ik een te lange dikke darm heb.

Ik sportte al voordat ik een stoma kreeg; waterpolo en wedstrijdzwemmen. Ik was wel bang dat ik met een stoma deze sporten niet meer kon doen, maar ik heb het, toen ik hoorde dat ik een stoma kreeg, meteen gevraagd en mocht gelukkig gewoon blijven zwemmen.

Op 3 december 2011 heb ik mijn stoma gekregen en in januari 2012 ben ik langzaam weer begonnen met zwemmen. Alleen waterpolo, ik ben met het wedstrijdzwemmen gestopt. In het begin vond ik het in het water best wel eng, maar toen ik wist dat dit goed ging vond ik het geen probleem.

Ja ik wordt begeleid en geholpen, door mijn papa en mama en mijn trainster van de waterpolo. Mijn teamgenootjes vonden het heel erg voor mij maar waren blij dat ik kon blijven zwemmen met een stoma. Ik heb eerst alles uitgelegd samen met mijn trainster, en de meisjes hebben een keer gekeken in de kleedkamer. Ik heb eigenlijk alleen maar mooie reacties gekregen, ze vinden het knap van mij dat ik zo met mijn stoma en sport omga.

Ik merk wel verschil in sporten met en zonder stoma. Toen ik mijn stoma nog niet had moest ik altijd oppassen dat er geen poep in mijn onderbroek zat bij het omkleden en dat het wel goed ging bij het zwemmen. Hier heb ik nu geen last meer van.

Met de conditietraining heb ik een gewoon badpak aan maar bij de waterpolotraining en wedstrijden draag ik een waterpolobadpak. Deze is dubbellaags zodat ze mij niet vast kunnen pakken en het stomazakje eraf kunnen trekken. Voor het zwemmen zorg ik dat mijn zakje leeg is en als ik thuis kom doe ik er direct een nieuwe op. Verder hoef ik eigenlijk nergens rekening mee te houden.

Ik heb nog geen lekkage gekregen tijdens de waterpolo, maar mocht het gebeuren dan kan ik naar de gehandicaptenkleedkamer gaan en mij verschonen.

In de klas heb ik samen met mijn juf uitgelegd dat ik een stoma heb, hoe het gaat en hoe die eruit ziet. Nou kan ik na de gym gewoon douchen met de andere meisjes. Ze hebben 1x gekeken en nu praten en kijken ze er helemaal niet meer naar.

Of ik nog tips heb? Ja! Zorg dat je er open in bent naar anderen toe, dan hebben ze begrip voor de situatie en helpen ze je alleen maar. Als je dit niet doet wordt er alleen maar gepraat over je. Nu praten ze gewoon met je."

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

De ervaringen van Sheila, 58 jaar met zwemmen (aquafitness) en een stoma

 

"Ik ben geboren met anusatresie, er is toen ik baby was een stoma aangelegd. Die babystoma had niet opgeheven mogen worden wat mij betreft. Ik heb nu een colostoma.

Ik verzorg de stoma en laat mij er niet door beperken. Ik werk en ga twee keer in de week naar aquafitness in het zwembad. Ik zwom al voordat ik een stoma kreeg. Via Stomaatje.nl heb ik informatie ingewonnen rondom het onderwerp zwemmen en aquafitness. Nadat ik de website had bestudeerd was ik niet bang meer dat ik niet meer zou kunnen zwemmen met een stoma.

Vier weken na de operatie ben ik weer begonnen met de stap in het water. In het begin een kwartiertje, daarna opbouwen tot langer. De eerste keer was in een klein privé zwembad, ik vond het best eng. Het was wel een grens die ik over moest. Ik was niet zozeer bang dat het zakje los zou laten, meer dat de plak zou losweken. Uiteindelijk viel het reuze mee!

De meeste medezwemmers weten niet dat ik een stoma heb, sommigen van hen wel. Ik heb er verder geen reacties op gehad. Echte voorzorgsmaatregelen neem ik niet. Ik zorg dat het zakje leeg is en ik hoop dat het leeg blijft tijdens het zwemmen. De enige aanpassing voor me was een badpak met druk motief, verder niet. Ik heb wel het gevoel dat anderen mijn stomazakje kunnen zien zitten, maar dat vind ik niet erg. Gas is wel lastig: een bol zakje. Dan ga ik even tussendoor naar het toilet.

Ik zwem niet alleen met een stoma, maar ik ga twee keer in de week naar aquafitness, dat is best intensief. Bij aquafitness kan mijn stoma me weleens lastig in de weg zitten. Als er wat is, ga ik naar het toilet. Simpel. Alleen omkleden vind ik vervelend. De overige dames staan in hun blootje, daar heb ik geen zin in. Dan zeg ik wel dat ik een stoma heb en geen zin heb om mij ten overstaan van iedereen om te kleden. Dus trek ik een droog badpak aan op het toilet. Sowieso vind ik er niets aan om mij om te kleden in kleedkamers zonder aparte ruimtes. Daar hoef ik geen stoma voor te hebben ;)

Mijn tips? Ik ben niet alwetend, wat ik wel kan zeggen is dat het materiaal tegenwoordig zo goed is, dat je echt niet het zwemmen/Aquafitness hoeft op te geven. Indien je niet durft, neem eerst een proefles!"

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

Persoonlijke ervaringen van Frans met zwemmen

 

"Voor mijn operatie ging ik samen met mijn vrouw regelmatig naar het zwembad. Nadat ik weer een beetje was opgeknapt wilde ik weer gaan zwemmen en misschien later ook weer eens naar de sauna gaan. Na een half jaar ben ik gaan zwemmen met een groep kankerpatiënten in een verwarmd groot bad (32 graden) onder leiding van een fysiotherapeut.

De eerste keer was ik nogal zenuwachtig en had van alles thuis laten komen om maar geen lekkages te krijgen. Ik had de hele boel afgeplakt met ronde pleisters en heb de stap gewaagd om te gaan zwemmen. Na een half uur voelde ik dat er wat los zat en ging vlug uit het water. Uiteindelijk bleek dat alles los zat behalve mijn stomazakje, niks mee aan de hand. De pleister eraf gehaald en weer met een beetje schrik gaan zwemmen en ondertussen hopend dat het stomazakje maar niet los zou laten. Maar de plak bleek zelfs vaster dan normaal te zitten.

De daarop volgende keren dat ik ging zwemmen gewoon mijn stomazakje aan en verders niets afgeplakt. Nog nooit last gehad dat mijn stomazakje los ging zitten. Na een jaar zijn wij ook weer op vakantie gegaan naar vakantieparken. Daar ging ik gewoon zwemmen. Ik had in de tussentijd ook twee zwembroeken op maat laten maken, dit zijn zwembroeken met een hoger model en komen daardoor tot net boven de rand van mijn stomazakje. Het valt helemaal niet op als je er mee gaat zwemmen, er zijn zelf mensen geweest die vragen waar deze te koop waren vanwege het mooie model dat ze dit vonden."

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

De eerste zwemervaringen van stomadraagster Chiara


"Mijn naam is Chiara (44 jaar) en draag sinds mei 2010 een eindstandig ileostoma als gevolg van een vijf jaar durende strijd om mijn colitis ulcerosa onder controle te krijgen. Op een gegeven moment reageerde ik nergens meer op en de CU breidde zich steeds verder uit. De mededeling van mijn MDL-arts “dat er nu toch echt geen andere optie was dan een stoma” kwam, ondanks dat ik eigenlijk al wist dat die woorden uitgesproken zouden worden, toch hard aan. Zowel mijn man als mijn ouders waren bijzonder verheugd met dit medisch verantwoord besluit en tja, ik kon op dat moment hun mening (nog) niet delen.

Na een aantal gesprekken met de anesthesist, chirurg, MDL-arts, MDL-verpleegkundige en uiteraard de stomaverpleegkundige begon ik langzaam maar zeker warm te lopen voor het idee. Toen de dag van de operatie aanbrak was ik er dan ook echt klaar voor. Er heeft overigens tussen het besluit en de operatie maar zes dagen gezeten, dus er is in die korte tijd veel besproken en overdacht.

Binnen een week na de operatie was ik al thuis en kon het herstel beginnen. Eigenlijk was ik vanaf het eerste moment dat ik mijn stoma zag al verliefd op dat kleine dingetje. Mijn man moest er wel even aan wennen maar was na een paar dagen helemaal om (gelukkig).

Helaas moest ik na zeven weken wederom onder het mes omdat het stoma zo diep verzonken lag dat de ontlasting onder de plak kwam. Daarbij was er een knik in de dunne darm geconstateerd, dus eigenlijk een dubbele ingreep. Door een allergische reactie op een pijnstiller heb ik een week in het ziekenhuis gelegen. Hierna kon voor mij het echte herstel beginnen.

Vier weken na deze operatie hebben we besloten dat het tijd was voor een zonvakantie. Heerlijk even weg. Maar ja, toch wel spannend om met een stoma op vakantie te gaan. Allerlei vragen passeerden de revue. Na een terdege voorbereiding door artsen, stomaverpleegkundigen en de leverancier gingen we gerustgesteld (vier weken na boeking) het vliegtuig in richting de zon.

Ik ben meteen de volgende dag gaan zwemmen. De eerste keer met mijn stoma in het zwembad; het voelde eigenlijk heel normaal. De enige voorbereiding die ik getroffen heb was het afplakken van mijn filter (op advies van de leverancier). Verder niets. Ik had alle vertrouwen in mijn zakje en dat sterkt je toch op de één of andere manier.

Mijn man bleef (in het begin) als een bewaker naast me zwemmen omdat hij bang was voor trappende mede-zwemmers. Ik stond daar niet eens bij stil. Ik zwom alsof ik geen stoma had. Alsof ik geen zakje aan mijn buik had hangen. Alsof ik geen lekkage kon krijgen. Alsof ik nooit anders had gedaan. Het voelde gewoon goed.

Sommige mensen vroegen me later of ik geen vorm van drempelvrees had. Nee, totaal niet. Sterker nog, ik had eigenlijk ook niet echt het gevoel dat de mensen naar me keken omdat ik een stoma draag. Ik droeg een leuke bikini en tja, de bovenkant van het zakje steekt een stukje boven mijn broekje uit. Maar van veraf lijkt het net een grote pleister (althans, dat was de mening van een opgedane kennis daar). Daarbij kijkt in een zwembad of aan het strand iedereen wel naar elkaar dus dat boeit me niet echt.

Een nadeel van mijn stoma vind ik dat ik nu niet meer op mijn buik op een ligbedje kan liggen. Dit heb ik opgelost door te kiezen voor een luchtbed en zeg nu zelf, dat is wel zo comfortabel. Ook wat betreft het legen is het voor mij niet anders dan anders. Gewoon naar het toilet bij het zwembad is totaal geen probleem, mits er voldoende toiletpapier voorhanden is natuurlijk.

Ik heb geen moment de angst gehad dat mijn plak los zou laten, het klittenband niet meer goed zou sluiten of mijn zakje bol zou gaan staan. Jullie lezen dus wel, eigenlijk is zwemmen “ met “ een stoma voor mij net als zwemmen “ zonder” stoma.

Een fanatieke zwemster ben ik nooit geweest, maar ik weet dat zwemmen goed is voor lichaam en conditie. Dus had ik me voorgenomen om direct bij thuiskomst een abonnement te nemen bij het plaatselijke zwembad om daar wekelijks te gaan zwemmen (wat ik nu nog doe overigens). Ik ben gestart met vijf baantjes en heb er wekelijks een baantje bijgenomen. Ik sta nu op de veertig en dat blijft zo.

Het leven met een stoma staat bekend als het leven met een handicap en eigenlijk is dat ook wel een beetje de waarheid. Alleen zeg ik liever: het leven met een beperking. Ik moet mezelf op tijd verzorgen, altijd een reserve-setje bij me dragen, goed letten op mijn vocht- en zoutinname,  terughoudend zijn met het tillen van zware objecten, op tijd mijn rust nemen, zorgen voor genoeg materiaal etc.. Het eerste jaar schenk je daar extra aandacht aan, maar op een gegeven moment hoort het zo bij je dat dit een automatisme wordt.

Ik plaats wel de kanttekening dat ik maar zelden lekkages heb. Ik kan me heel goed voorstellen dat als men vaak lekkages hebt je zelfvertrouwen ook een knauw krijgt. Wat dan weer zijn uitwerking kan hebben op het dagelijkse leven (en zeker met het zwemmen).

Ik kan alleen maar zeggen tegen mede-dra(a)g(st)ers: ga zwemmen en wanneer je het eng vindt, neem een vertrouwd iemand mee om je te steunen. Je zult zien en merken dat de angst in je hoofd zit. Ik hoop dat ik met mijn ervaring diegene die nog twijfelen om te gaan zwemmen over de streep heb getrokken en dat ze net zo genieten van in het water zijn als ik."

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 


 

Miranda’s ervaringen met het bezoeken van een festival

 

"Appelpop is een jaarlijks terugkomend uitje, voordat ik mijn stoma kreeg ging ik er ook altijd al heen. Ik heb dit festival nog nooit overgeslagen door mijn ziek zijn. Ik ben zelfs in het jaar van mijn spoedoperatie gegaan. Weliswaar in een rolstoel en maar eventjes, maar ik kon toch gaan! Andere concerten heb ik wel soms over moeten slaan en dat was heel erg zuur. Zeker omdat ik vroeger zeer regelmatig ging en dan is het best afkicken.

 

Al is en blijft een concert/festival een aanslag op mijn lichaam. Nu ik eindelijk een betere conditie krijg merk ik dat het langer volhoud. Maar vroeger kon ik echt ziek worden nadat ik naar een concert of festival was geweest. Het is ook regelmatig gebeurd dat ik flauw viel of later moest overgeven.

 

Verder zorg ik als het even kan dat ik niet zelf hoef te rijden, zodat ik mijn energie nog meer kan sparen. De dag ervoor en de dag zelf doe ik heel rustig aan, ook wegens mijn energie. En als een concert/festival pas ’s avonds begint let ik erop wat ik van tevoren eet. Ik vind het zelf niet handig om iets te eten wat ervoor zorgt dat ik vaker naar de wc moet, dus de bruine bonen laat ik staan en ik kies voor iets wat licht verteerbaar is.

 

 

De allereerste keer Appelpop als stomadrager vond ik heel erg spannend. Er waren twee punten waar ik over in zat, de eerste was de controle, maar dat ging goed. En de tweede was of ik het lichamelijk wel aankon. Gelukkig ben ik altijd met vrienden gegaan die daar rekening mee houden. Dus zodra het kan plof ik ergens op het gras/grond neer. Zodra de artiest begint heb je meer ruimte, en ik heb toch even bij kunnen tanken.

 

Ik merk niet echt veel verschil: Appelpop met of zonder mijn stoma. Vroeger moest ik al goed letten op mijn vochtinname, energie en wat ik at (kruiden, vet eten etc.). Het extraatje wat erbij gekomen is dat ik erop moet letten dat mensen niet tegen mijn buik aankomen (al is dat voor niemand natuurlijk prettig) en dat er een wc in de buurt is. Maar dat is op Appelpop altijd netjes geregeld.

 

Ik heb Appelpop dit keer bezocht met mijn vriend en een aantal goede vrienden, ze hadden leeftijden van 19 tot 32 jaar. Mijn voordeel is dat het al bekend terrein is, waardoor het vertrouwd voor me voelt. Ik vond alleen de controle bij de ingang spannend.  Het festival is in de open lucht, maar de optredens zijn in een tent.

 



Mijn voorbereidingen? Als ik ergens heen ga dan bezoek ik altijd de website (als die er is) en kijk wat de regels zijn. Vervolgens bel of mail ik de organisatie/zaal als er dingen in het reglement staan waar ik tegenaan ga lopen. Ik ben ondertussen naar verschillende evenementen geweest waarbij er strenge regels golden, maar heb tot nu toe nooit problemen gehad. Bij Appelpop heb ik paar weken van tevoren de organisatie gemaild met de vraag of ik zelf wat eten en drinken mee mocht nemen in verband met mijn stoma en IBD. Normaal mag je namelijk zelf geen etenswaren en flesjes drinken e.d. mee naar binnen nemen.

Mijn huidplak heb ik ruim van tevoren opgebracht zodat hij zich goed kon hechten. Ik heb de gehele dag gespreid een klein beetje gegeten. Ik lette daarbij op dat er telkens wat extra zout bij zat. Ik heb vroeg gegeten zodat als ik eenmaal op het festival was, ik niet meteen mijn zakje hoefde te legen. Ik had bij me: een blauw afvalzakje, gaasjes en een plak (voorgestanst) en wat drinken en zout.

Bij de entree werd ik gecontroleerd op etenswaren en verboden spullen. Een tas werd geopend en de inhoud bekeken. Op verzoek kunnen ze je ook fouilleren. Ik had mijn uitgeprinte mailtje bij de hand waarop stond dat ik mijn eigen eten en drinken mee mocht nemen, mits het wel iets speciaals was, want water kan je daar ook kopen. Als het nodig was mocht ik ook gebruik maken van het invalidentoilet. Ik moest de brief aan de poort laten zien en mocht de beveiliging twijfelen, dan stond er een contactpersoon op met wie ze contact op konden nemen.

Ik heb er voor gekozen om naar een normaal toilet te gaan, aangezien ik daar ook prima mijn zakje kan legen. Ik heb 5 minuutjes moeten wachten voordat ik aan de beurt was. De wc was goed verlicht, ruim, schoon, voldoende wc papier en er was een prullenbak aanwezig. Je kon de wc ook gewoon met een spoelknop doortrekken.

Het was zeer druk, maar ik had geen last van de menigte. Alleen in de tent waar mensen erg bij elkaar staan heb ik op moeten passen. Ik heb altijd een tas mee en die hing voor mijn buik. Aangezien het ’s avonds was zat daar ook een jas in dus als iemand er tegenaan zou komen, was dat een soort airbag.
De dag was erg geslaagd! Alles is goed gegaan.

En indien er wat mis zou zijn gegaan? Ik had reservemateriaal mee. Mijn vrienden weten dat ik niet goed tegen de warmte kan dus die hielden me in de gaten. Mocht het mis gaan weet ik zeker dat ik in goede handen zou zijn. Daarbij loopt er voldoende EHBO personeel rond. En de beveiliging houdt iedereen goed in de gaten.

Tip voor anderen:

 

  • Mail van tevoren de organisatie voor bepaalde dingen in het reglement (lees dit reglement dus ook goed door! Zo kom je bijvoorbeeld bij de controle niet voor verrassingen te staan).
  • Kijk goed waar je gaat staan. Aangezien er weleens pits uitbreken op een festival kijk ik altijd goed wat voor mensen er om me heen staan. Ik stond aan de zijkant vooraan bij het hek. Hierdoor krijg je frisse lucht en de beveiliging houdt dat gedeelte goed in de gaten. Ook kan je zelf wat ruimte creëren tussen het hek door van tevoren te gaan zitten. Zo word je niet al half plat gedrukt.

 

En vooral: geniet ervan!"

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 

 


 

De ervaringen van Eliene (ileostoma) met een hammam (hamam)

 

"Al lang stond een bezoekje aan een welness center op mijn wensenlijstje. Voor mij met een stomazakje en inmiddels vele littekens en een vreemd gevormde buik door een openbuikbehandeling rijker, toch wel een drempel. Daarnaast kan ik niet goed tegen de hitte van de sauna’s. Dat kon ik al niet toen ik nog geen stoma had. Al in een warm bad val ik flauw door mijn lage bloeddruk. Toch leek zo’n beauty dag me heerlijk; even lekker bijkomen en me laten verwennen.

 

Uiteindelijk kwam ik uit bij een hammam, dit is een Oosters badhuis met oriëntaalse elementen. Er zijn strikte openingstijden voor mannen en vrouwen (en soms ook partnerdagen) en je mag een broekje/bikini aanhouden. Voor mij een net wat kleinere stap om te zetten. Daarnaast heb je er niet allerlei sauna’s, wel een stoombad en vele behandelingen die je kunt kiezen. Met mijn ‘snel flauwvallen’ beter te doen dus.

 

Toch bleef het een spannende stap. Ik had me goed voorbereid door telefonisch al door te geven dat ik een stoma heb en meteen een aantal vragen gesteld. Eenmaal in de hammam werd alles uitgebreid uitgelegd. Al op de weg er naartoe ben ik begonnen met het drinken van een ORS oplossing, te halen bij de apotheek of drogist. Met mijn ileostoma weet ik dat ik met zweten snel uitdroog, en zo kan ik dit voorkomen.

 

In een hammam hangt er een hele fijne sfeer. Vrouwen onder elkaar, je hebt er echt de privacy. Al snel was ik de drempel over, al kreeg ik natuurlijk wat blikken naar mijn buik en zelfs wat vragen. Maar snel ontstonden er al zittend op de warme stenen banken, versierd met de mooiste kleuren vierkante steentjes, de mooiste gesprekken.

 

Ik heb constant een flesje water met ORS oplossing bij me gehouden en deze ook meermalen bijgevuld. Dit was echt nodig! Daarnaast natuurlijk ruim van tevoren (thuis) een nieuwe plak erop gedaan, en vlak van tevoren het zakje geleegd. Het toilet was vlakbij dus ik kon ook tussendoor, indien nodig, mijn stomazakje legen. Toch wel een rustig gevoel. Heel belangrijk is ook om voor het bezoek aan de hammam voldoende te eten, anders kun je je erg suf gaan voelen. Tussen de behandelingen door kun je eventueel ook pauze nemen en in je badjas in de rustruimte thee drinken of iets lichts eten.

 

Ik had gekozen voor een uitgebreide behandeling met een bezoek aan de stoomcabine, een totale lichaamsscrub (waarbij ik wel vriendelijk heb gevraagd of ze mijn buik over wil slaan), een hand en voetscrub, een traditionele zeepmassage met schuimzak (deze is echt aan te raden! Je moet er wel voor op je buik kunnen liggen) en een haarbehandeling met hoofdhuidmassage en een 30 minuten ontspanningsmassage. Alle behandelingen vinden plaats in dezelfde warme ruimte.

 

Na de behandelingen kun je uitzweten in de rustruimte. Ik heb al snel een nieuw zakje opgedaan (tweedelig systeem) zodat deze weer droog was. Het was heerlijk. Ik was helemaal uitgerust maar ook trots op mezelf, want ik had het toch steeds weer uitgesteld omdat ik het iets te spannend vond door mijn veranderde lichaam.

 

Uiteindelijk bleek die spanning niet nodig. Het beviel zo goed dat ik er inmiddels een tweede keer ben geweest. Het fijne is dat ze me nu kennen en ik ook weet hoe alles werkt. Ook was ik na de eerste keer hammam ’s avonds toch wel misselijk en had ik hoofdpijn, toch wat zout- en vochttekort. Dus de tweede keer ben ik al thuis begonnen met de ORS oplossing te drinken, en dat hielp. Ik heb nu de stap genomen en blijf dit met regelmaat doen!"

 

<- Terug naar sport en ontspanning 

 

 


 

Linda, 25 jaar, sport regelmatig met haar ileostoma

 

"Al vanaf mijn 16e heb ik de ziekte van Crohn. Deze heb ik jarenlang onder controle weten te houden met het gebruik van het medicijn Humira. Helaas werd mijn lichaam hier resistent voor en kwamen de ontstekingen terug. Toen ik in november 2013 in het ziekenhuis terecht kwam had ik ontstekingen van mond tot kont, met hierbij abcessen en fistels. Na 3 weken antibiotica en een hoge dosering prednison werd door de artsen besloten een (tijdelijk) ileostoma te plaatsen om mijn darmen tot rust te laten komen. Op 16 december 2013 ben ik geopereerd.

Na de operatie verdwenen de meeste ontstekingen al snel, het grootste abces en de fistels waren wat minder makkelijk weg te krijgen. Hiervoor ben ik nog meerdere malen opgenomen in het ziekenhuis. Sinds september 2014 is alles rustig en ik hoop dat dit voorlopig zo blijft!

Al vrij snel na mijn operatie heb ik mijn grote hobby en favoriete sport zwemmen weer opgepakt. Dit was geloof ik in februari al. Natuurlijk vond ik dit spannend en de eerste keer heb ik alleen maar wat heen en weer gedobberd in het recreatiebad. Gelukkig deed het stomamateriaal wat het hoort te doen en dankzij mijn badpak zag niemand het stomazakje zitten.

Ik heb jarenlang zwemmen als echte sport beoefend, ik heb elk denkbaar diploma gehaald en vervolgens nog een paar jaar actief synchroon gezwommen. Aan het recreatiebad had ik dus al snel niet meer genoeg. Ik ben elke woensdag gaan zwemmen en mijn conditie op gaan bouwen. Ondertussen zwem ik weer makkelijk 1,5 kilometer en doe ik hierna nog mijn synchroon zwemoefeningen. Na het zwemmen heb ik vaak wel last van jeuk onder het stomazakje, maar na ik ga altijd direct thuis douchen, hierbij wissel ik dan ook het stomamateriaal.

Naast zwemmen doe ik sinds kort ook weer aan Pole Fitness. Dit deed ik voor ik ontstekingen kreeg ook en dat vond ik erg leuk! Het is een zware sport, waarbij je volgens mij elke denkbare spier in je lichaam gebruikt. Ook klem je met je buik tegen de paal en bij een verkeerde beweging kan je hier ook nog wel eens tegenaan knallen. Spannend dus om hiermee weer te beginnen!

Eerst dacht ik dat dit eigenlijk niet meer kon met een stoma, dus heb ik contact opgenomen met de instructrice om te vragen of zij dacht dat het mogelijk zou zijn. Samen hebben we afgesproken dat ik het gewoon zou proberen en ik niet mee zou doen aan de oefeningen die niet goed voor mijn stoma zijn.

Tijdens het Pole Fitnessen draag ik een breukband met hierop een cap, zodat mijn stoma beschermd wordt. De eerste keer was natuurlijk super spannend. Ik heb deze les denk ik wel elke 5 minuten gecontroleerd of alles nog wel goed zat. Gelukkig bleef alles zitten zoals het hoort en naarmate ik vaker ben geweest durf ik weer aan steeds meer onderdelen mee te doen. Wanneer er een bootcamp of battle les is (zwaardere trainingen), doe ik het gewoon wat rustiger aan als de rest. Niemand kijkt hier gek van op en de instructrice houdt rekening met mij.

Na een oefening ondersteboven in de paal ging er iets mis. Ik stond nog bij te komen van de gekke capriolen die ik zojuist had uitgehaald toen een ander meisje tegen me zei: “euh, volgens mij gaat er iets niet goed” en ze wees naar de grond. Mijn stomazakje was gescheurd en de grond zat onder de spetters. Snel ben ik naar de wc gerend om het zakje te wisselen. De vriendin waarmee ik dit samen doe zorgde ervoor dat in de zaal alles schoon werd gemaakt. Natuurlijk vond ik dit vervelend en schaamde ik me een beetje. Maar het is zoals het is, ik heb de stoma nou eenmaal en laat me niet tegenhouden in de dingen die ik graag wil doen.

In het zwembad en in de sportschool is iedereen erg begripvol. De meeste mensen vinden het juist stoer dat ik zoveel onderneem met mijn stoma. Vragen beantwoord ik altijd graag en ik doe zelf niet mysterieus over het zakje op mijn buik, misschien dat anderen er hierdoor ook heel goed en relaxed op reageren.

Voor het sporten eet ik vaak een klein beetje, makkelijk verteerbaar maar voedzaam. Een vol zakje tijdens het zwemmen of fitnessen vind ik niet prettig. Ik eet ook altijd na het sporten weer. Tijdens het sporten zorg ik er voor dat ik genoeg water drink.

Ik sport dus regelmatig en houd hiermee rekening met de stoma. Zware buikspieroefeningen sla ik bijvoorbeeld over en ik draag altijd mijn breukband. Ik heb weleens aan mijn stomaverpleegkundige gevraagd of het risico op een stomabreuk groter is wanneer je zulke intensieve sporten beoefent. Zij vertelde mij dat je een stomabreuk al kunt krijgen van niezen of hoesten, sindsdien maak ik me hierover maar niet meer zo druk.

Tegen iedereen, maar zeker tegen jonge mensen als ik, zou ik willen zeggen: laat je stoma je niet tegenhouden om een actief leven te leiden! Alles kan, alleen moeten wij net even wat beter opletten. En we hebben de stoma juist gekregen om een vol leven te kunnen leiden. Neem het ervan, pluk de dag!"

 

<- Terug naar sport en ontspanning

 

 


 

Roeien met een stoma

Henk – 71 jaar – Fanatiek roeier 

 

"Een uit de hand gelopen diverticulitis kon bijna twee jaar geleden alleen nog maar door een operatie verholpen worden. Het aangetaste deel van mijn dikke darm was totaal verstopt, en niet meer te redden. Dus werd het verwijderd, en kreeg ik een colostoma. Voor mij als 71-jarige een hele schrik. Hoe nu met mijn wekelijkse baantjes (1 kilometer) in het zwembad – wat ik al 30 jaar deed? Hoe met het alleen of samen roeien op de Amstel – waar ik op mijn 66ste mee was begonnen?

De schrik zakte al snel weg. Door de goede begeleiding van het ziekenhuis en van de thuiszorg lukte het me vlot om met de stoma om te gaan. Daarbij hielp het wel dat ik voor mijn leeftijd redelijk gezond ben, en ook handig. Dat is geen verdienste, maar wel mooi meegenomen. Van lekkages of andere stomaproblemen heb ik geen last gehad. Mijn gewone dagelijkse leven kon ik weer goed oppakken, en door de plaats van mijn stoma, net boven de broekband, hoefde mijn kleding niet te worden aangepast. Mensen zonder stoma kon ik wel eens plagen met de opmerking dat ik mijn stoelgang beter kon plannen dan zij.

Een goede conditie was een voorwaarde voor het weer opheffen van de stoma. Dus ben ik weer gaan bewegen. Wandelen en fietsen: al een week of vijf na de operatie. Zwemmen? Op de site van Stomaatje had ik ook informatie gevonden over aangepaste zwemkleding, maar daar heb ik me niet aan gewaagd. De levertijd was erg lang, en ik voelde ook een beetje valse schaamte in het zwembad. Achteraf gezien helemaal niet nodig (zeker nu ik op de site ook recente verhalen lees over zwemmen met een stoma), maar zo werkte dat nu eenmaal bij mij.

En roeien? De belangrijkste beweging die je als roeier maakt is het stevig naar je toe trekken van het uiteinde van de roeiriemen. “Trek ze tegen je middenrif”, wordt aan de beginners geleerd. Maar als daar ergens een stoma zit? Op internet kon ik geen tips vinden over roeien met een stoma. Wel ontdekte ik op de site van mijn leverancier van stomamateriaal een band met een ingebouwde kunststof beschermkap, die over de stoma heen wordt geplaatst. En hij kon passend op de maat van je middel worden gemaakt. Bedoeld voor sporters, hoewel het roeien niet werd genoemd. Toch maar geprobeerd. En met succes. De band is breed (ongeveer 15 cm) en soepel elastisch, en sluit met klittenband. Ook als je beweegt blijft alles prima op z’n plaats zitten, ook het kunststof kapje. Het stomazakje past daar nog goed onder. Ik roeide wel steeds met een nieuw of net geleegd zakje. Het blijft natuurlijk niet leeg, maar het kapje was voor mij ruim genoeg om er zeker ongeveer 2 uur mee te kunnen roeien. Band en kapje pasten goed onder mijn gewone roeikleding, ook daar hoefde dus niets aan te worden veranderd.

Ik begon weer te roeien zo’n vier maanden na de plaatsing van de stoma. En altijd met 1, 2 of 3 mede-roeiers. Uiteraard wisten ze van mijn stoma, maar ze zagen daar geen enkel probleem in. Bij omkleden en gezamenlijk douchen is nooit een onprettige opmerking gemaakt. Zo heb ik ruim vijf maanden na de operatie weer gewoon kunnen roeien, zoals ik voor de operatie gewend was. Eén, en soms twee keer per week, zolang het weer het toestond. In die periode heb ik echter niet in m’n eentje geroeid. Zelfs een geoefende roeier kan in een 1-persoonsboot (skiff) gemakkelijk omslaan, en dat risico wilde ik met mijn ‘extra uitrusting’ niet lopen. 

Speciale begeleiding heb ik hier niet bij gehad, maar heb ik ook niet gemist. Ik ben er niet op uit geweest topprestaties te leveren, dat was toch al niet mijn stijl van roeien. Van de stomaverzorgers in het ziekenhuis wist ik dat het niet verstandig is om met een stoma je buikspieren te vaak heel zwaar te belasten. Afgezien daarvan heb ik eigenlijk geen verschil ervaren met het roeien zonder stoma.

 

Iets minder dan negen maanden na de eerste operatie volgde de hersteloperatie, die is inmiddels bijna een jaar geleden. Afgezien van de littekens op mijn buik ben ik weer helemaal ‘de oude’, ook wat het roeien betreft. En ik zwem weer een hele tijd. Voor de 40 baantjes heb ik wel wat meer tijd nodig dan vroeger, maar dat wijt ik niet aan mijn stomageschiedenis."

 

<- Terug naar sport en ontspanning 

 


 

Rolstoeltennis met een stoma

Carina – 45 jaar 

 

"In augustus 2014 kwam ik in een rolstoel terecht. Drie jaar geleden gingen mijn knieën in een keer heel snel achteruit na onderzoek bleek ik een degeneratieve afwijking te hebben aan mijn kraakbeen, met name in mijn knieën. Door slechte botstructuur en bandletsel was er helaas niets aan te doen. Sinds twee jaar is zelfs staan niet meer mogelijk en ben ik volledig rolstoelafhankelijk. 

Nu blijkt er ook nog een probleem met de zenuwen mee te spelen maar daar moet ik nog verder voor door de medische molen. De oorzaak van mijn darmprobleem STC wordt ook veroorzaakt door niet goed werkende zenuwen en ook mijn blaasdysfunctie komt omdat de zenuwen niet meer werken. In mei 2015 kreeg ik een dubbelloops Ileostoma vanwege de STC. 

Voordat ik in de rolstoel terechtkwam en toen ik dus nog geen stoma had deed ik aan racefietsen. Ik vond het moeilijk om een sport te vinden die rolstoeltoegankelijk was en geen problemen zou geven voor mijn stoma. Anderhalf jaar na mijn operatie ben ik het sporten weer gaan opbouwen, rolstoeltennis. Ik heb een goede trainer coach gevonden die de juiste aanwijzingen geeft en de sport langzaam opbouwt naar mijn mogelijkheden. Ook is er nu een sportrolstoel aangemeten waarin ik goed zit en waardoor er minder druk op mijn stoma komt. Ik was heel blij weer te kunnen sporten en ook blij dat ik weinig hinder van mijn stoma heb.

Medesporters en de trainer reageren heel open, dat maakt dat ik er ook makkelijker over kan praten. Omdat de kleedkamer geen rolstoeltoegankelijke douches hebben moet ik mij thuis douchen. Er is wel een invalidetoilet waar ik mijn stomazakje goed kan verwisselen of bij problemen kan verschonen. Ik plaats altijd een nieuw zakje voordat ik start met sporten zodat ik geen last heb van een vol zakje of van teveel lucht.

Waar ik eerst geen rekening moest houden met te grote druk op mijn buik moet ik daar nu wel op letten, ook omdat ik nog voordat ik startte met sporten te veel druk op mijn buik heb gezet waardoor ik een prolaps kreeg. Dus daar moet ik echt wel rekening mee houden! Ik moet zorgen dat ik nu de juiste bewegingen maak maar ook het voorzichtig trainen van de buikspieren is goed om verergering te voorkomen.

Ik kan dezelfde sportkleding aan, ik ben alleen nog op zoek naar een oplossing voor het zweten onder het zakje, een hoesje om mijn stomazakje vind ik weer te warm. Het belangrijkste waar ik nu rekening mee moet houden is het drinken, je verliest veel vocht met het zweten, daarom moet ik echt opletten dat ik genoeg drink voor, tijdens en na het sporten. Een dan niet alleen water maar ook sportdrankjes, zodat ik niet teveel zouten verlies

Ik heb gelukkig nog geen lekkage tijdens het sporten gehad. Uit voorzorg heb ik schone kleding bij me en mijn stomaspullen. Tijdens de training kan ik het aangeven als er problemen zijn. Bijvoorbeeld lekkages. Doordat ze op de hoogte zijn dat ik een stoma heb begrijpen ze me gelijk als ik aangeef dat ik naar de kleedkamer moet vanwege mijn stoma. Als ik straks wedstrijden ga spelen zal ik dat ook moeten aangeven.

Waar ik wel tegenaan loop met mijn stoma tijdens het rolstoeltennis is dat toen ik mijn tennisrolstoel kreeg de banden waar mee je vastzit precies op mijn stoma drukten. Nu is de band lager gezet maar wanneer ik naar voren kom raakt mijn stoma de band weer. Een stomacap is te hard en zit in de weg, dus nu ben ik nog even zoekende om daar een oplossing voor te vinden. Maar dat gaat vast lukken.

Met een stoma kan je heel goed sporten en het geeft je veel zelfvertrouwen. Als je daarbij aangeeft aan je trainer/ medespelers dat je een stoma hebt kom je niet voor onverwachte vragen te staan en kan een trainer coach bijvoorbeeld meedenken hoe je het beste kan sporten.

Door te gaan sporten en uitdagingen zoals reizen of andere activiteiten aan te gaan heb ik weer veel zelfvertrouwen gekregen. Dit zorgt voor mij dat mijn stoma maar ook mijn andere handicaps mij niet in de weg staan. Ik ga nu ook zitskiën over anderhalve week, ik ben benieuwd of ik daar nog problemen tegen kom met mijn stoma."

 

<- Terug naar sport en ontspanning 

 


 

Sporten met drie stoma’s

Anton – 69 jaar

 

"Begin 2009 zijn er bij mij een Colostoma en twee urine stoma’s aangelegd. De urineleiders zijn vanaf de nieren rechtstreeks in de buikwand genaaid omdat een eerdere poging met een stukje dunne darm was mislukt. De stoma’s heb ik gekregen omdat een behandeling voor prostaatkanker met bestraling nogal ingrijpend is uitgepakt. Daardoor zijn de prostaat, blaas, anus en een gedeelte van de endeldarm verwijderd. De prostaatkanker zelf is uiteindelijk niet volledig verdwenen. Daarvoor slik ik nu hormoonpillen.

Ik sportte voordat ik de stoma’s kreeg incidenteel, 1 maal per week of veertien dagen bij mijn werkgever een uurtje fitness tussen de middag en was scheidsrechter bij de hockey.

De eerste tijd was ik wel bang dat ik niet meer kon sporten door mijn stoma’s. Fitness ben ik weer mee begonnen na ongeveer 6 maanden. Hockey na 1 tot 1,5 jaar. Fitness onder begeleiding van een fysiotherapeut. Hockey heb ik zelf opgepakt toen fitness weer ging. Bij de hockey heb ik in het begin wel gezorgd dat eventueel een andere scheidsrechter kon invallen.

De fitness is onder begeleiding van de fysiotherapeut langzaam opgebouwd. Dat ging dus prima. Fitness doe ik nog steeds omdat het goed voor me is. Ik vind het niet echt geweldig. Hockey doe ik met veel plezier. Het was de eerste tijd wel erg spannend of ik het vol kon houden. Bij de hockey wordt ik begeleid door de scheidsrechters coördinator.

Als scheidsrechter hoef ik me niet om te kleden. De eerste wedstrijden heb ik het bij de coaches gemeld. Ook omdat ik mogelijk niet de hele wedstrijd kon fluiten. Daarna niet meer. Ik denk dat de meeste sporters (over het algemeen jeugd) van de vereniging het niet eens weten. De meeste senior scheidsrechters weten het wel. Aan de jeugdige scheidsrechters meldt ik het niet.

Ik kleed me thuis om voor het scheidsrechter gebeuren. Omkleden bij de fitness doe ik gewoon. Slechts een enkele keer komt er een gesprek aan de gang over de stoma’s. Douchen doe ik niet meer bij de fitness, omdat ik gevoelig ben voor bacteriële infecties. Dat heb ik 1 keer gehad (wondroos). Daarvan is trouwens niet zeker of ik het bij de fitness heb opgelopen.

Lekkage? Gewoon stoppen en de stoma gaan verzorgen. Omdat ik geen twee sets sportkleding bij me heb was dat dan meestal het einde van de oefening. Tegenwoordig gebeurt het zelden dat ik de stoma’s moet verzorgen. De eerste jaren had ik wel eens lekkage bij één van mijn urinestoma’s. Daar had ik dan reserve spullen voor in mijn sporttas. Omwisselen deed ik dan in het toilet. Dat is niet fijn om het daar te doen. Ik heb nooit vervelende opmerkingen gehad van medesporters.

Mijn gehele conditie en beweeglijkheid is na honderd dagen ziekenhuis, een stuk of 7 grote operaties en een stuk of 25 kleine natuurlijk niet meer wat het was. Toch doe ik nog steeds de oefeningen/ cardio die ik daarvoor ook deed, maar wel op een aangepast niveau. Ik doe gewoon mijn oefeningen. Buikspieroefeningen niet en of op aangepast niveau. Geen krachttraining. Dat heb ik trouwens nooit gedaan. Voorover buigen, bukken en door de knieën zakken gaat lastiger. Mijn been over het zadel van de fiets zwaaien gaat ook maar net.

Ik kan nog dezelfde sportkleding aan. Omdat er een breuk bij mijn colostoma zit komt die naar buiten en is zichtbaar. Ik drink ongeveer een liter lichte sportdrank tijden het sporten. Meestal ongeveer 1 uur lang.

Ik trek me eigenlijk nergens iets van aan en ga gewoon sporten. Omdat ik me op mijn gemak voel geeft dat, zoals de ervaring leert, weinig aanleiding tot reacties. Als er wel iemand naar vraagt is die meestal serieus geïnteresseerd.

Bij het zwemmen (40 baantjes) draag ik een normale zwemboek met een zwangerschapsband in dezelfde kleur over de stoma’s. Die zwangerschapsband draag ik altijd. De zakjes zit dan daaronder en vallen wel over de broeksband.

 

<- Terug naar sport en ontspanning 

 


 

Tennissen met een stoma

Maxime – 24 jaar

 

"Voor mijn stoma operatie deed ik al aan wandelen en tennissen. Door STC heb ik 28 februari 2017 een dubbelloops ileostoma gekregen en deze wordt nog met de tijd omgezet naar een eindstandig ileostoma.


Ik was bang dat ik niet meer zou kunnen tennissen maar na 8 weken pakte ik het alweer op.
Misschien niet heel slim maar ik dacht als ik het niet probeer weet ik niet of ik het al kan. Ik ben begonnen met 30 minuten tennis en elke week werd het steeds wat langer. Nu tennis ik 2 wedstrijden achter elkaar en dat is bij elkaar ongeveer 3 uur. Tennis kun je in je eigen tempo doen behalve als je een wedstrijd hebt. Ik heb geen begeleiding in de opbouw gehad maar ik heb wel toestemming gevraagd.

Mijn medesporters reageerden goed op het feit dat ik een stoma heb. Er zitten verpleegkundigen in mijn competitieteam dus die begrepen het al goed. Wij douchen en kleden ons apart om. Alleen als ik douche op de club kunnen mensen het zien maar daar trek ik mij niks van aan. Ik heb alleen mooie opmerkingen gehad dat ze het knap vinden dat ik al zo snel weer aan het tennissen was en niet bij de pakken neer ging zitten.

Ik heb nog nooit lekkage gehad maar anders wissel ik mijn materiaal gewoon. De stomazak legen doe ik ook daar. Alleen de verzorging van mijn stoma doe ik altijd thuis. Ik merk verschil in het sporten met en zonder stoma. Ik heb sneller drinken en eten nodig. En ik word sneller duizelig. Hierdoor zorg ik ervoor dat ik genoeg drinken en zouten bij mij heb en altijd iets van een snickers. Zouten vul ik aan door speciale sport bruistabletten in mijn water te doen. Ik draag verder een breukband met een sportcap maar ik heb nog steeds precies dezelfde sportkleding aan.

Tips voor anderen:
Probeer altijd of je de sport met stoma nog kan doen. Soms heb je maar een kleine aanpassing nodig om het toch te kunnen blijven doen."

 

<- Terug naar sport en ontspanning 

 


 

Mieke's ervaringen met het opbouwen van haar conditie en een Mud Master

7 jaar een ileostoma door STC

 

"Hierbij mijn verhaal over de belevenis van een grote uitdaging op 6 mei jongstleden.

In 2011 kreeg ik een stoma in verband met een slow transit darm. Na de nodige pech nog 3 operaties nodig gehad, met als tegenslag bij de laatste 2 operaties longembolieën in beide longen. Tot 2014 heb ik er over gedaan om weer op krachten te komen, want nauwelijks 2 jaar voor de stoma operaties zijn er ook nog 5 hernia's verwijderd!

Dus baan kwijt en nooit meer aan het werk gekomen. Alles bij elkaar de bodem om vele kilo's aan te komen, wat niet zo verstandig is met een ileostoma. Vorig jaar mei heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben binnengelopen bij een Brummense sportschool, P(ersoonlijke) S(port) B(egeleiding), waar ik een goed gesprek had met Christel, de eigenaresse en sportbegeleidster. Wat de mogelijkheden waren met mijn lijf en bewegen om af te vallen en conditie opbouwen?

 

 

We spraken af dat ik gewoon mee ging doen maar dat ik goed op mijn grenzen moest letten. Ze gaf ook dieetadviezen die bestonden uit een andere, gezondere manier van eten en we kregen een speciaal 50-plus groepje op de dinsdag- en donderdagmorgen die we gekscherend de "grijze duivenclub" noemden!

We hadden circuitjes om te doen maar na een paar maanden kreeg ik zin in meer bewegen en ging meedoen met Dancefit en Yogafit op de woensdagavond. Ondertussen gaf de weegschaal steeds minder gewicht aan en mijn conditie ging met sprongen vooruit maar ook mijn stoma deed het bijzonder goed door de veranderde eetwijze. Normaal 1 tot 2 keer per nacht eruit, maar nu bijna nooit meer. De angst dat er iets met het zakje zou gebeuren tijdens het sporten werd steeds minder en nu doe ik gewoon alles zonder er bij stil te staan. Alleen net voor de yogafit test ik of er niet teveel output of lucht in zit en nu vouw ik me net zo dubbel als ieder ander haha!

Vorig jaar september bespraken we de deelname aan een Mud Master en toen dacht ik yessss dat ga ik doen! Mijn droom was eigenlijk de Nijmeegse 4-daagse ooit een keer te lopen maar dat zag ik niet eigenlijk niet echt zitten, maar een modderloop leek me geweldig!! En toen was het ineens zover, 6 mei jl., 's morgens om kwart over 8 verzamelden we ons bij de sportschool met 8 geroutineerden en 5 beginners en reden richting Weeze achter Nijmegen, net over de grens in Duitsland, met een blauwe lucht en een heerlijke zon.

 

 

Toen we aankwamen op het terrein kregen we een enkelband om met een chip erin zodat je later je foto's op de site terug kon vinden. We zochten de loods op waar we de tassen konden afgeven en toen was het wachten op 10.50 uur, onze starttijd!

Even voor de tijd moesten we met zo'n 400 man klaar staan voor de start, wij de 6 km, anderen 8 of 12 km. Na een uitleg over de hindernissen, een opmerking om je mede sporters die het moeilijk hebben een handje te helpen en wat oefeningen op muziek, mochten we vertrekken.

Het werd een hele leuke en bijzondere dag. Met 5 man deden wij voor de eerste keer mee. Maar 2 waren zo goed dat ze met de inmiddels geroutineerde modder worstelaars mee konden komen. Die groep is later nog weer in 2 gesplitst, omdat het niet fijn is dat als je het goed kunt, je je steeds in moet houden. Wij bleven met zijn drieën bij elkaar en alle 3 soms buiten adem van bijvoorbeeld een hoge heuvel op met mul zand, maar we herstelden ook meteen daarna weer gelijk, dankzij de sportlessen en de opgebouwde conditie.

 

 

Een keer ging het bijna fout want ik had geen water bij me omdat ze langs de route met water zouden staan. Echter de stoma was zeer actief en veel zweten dus ik werd misselijk en dat betekent dat je watergebrek hebt. Rustig aan gedaan tot aan een obstakel waar iemand van de organisatie stond en die gaf zijn flesje water aan mij gelukkig. Daarna knapte ik op en kon weer gewoon verder. Maar heb dat flesje laten vullen bij een pauze punt waar ze met stukjes banaan, appel en sinaasappel stonden en bekers water werden uitgedeeld. Nu had ik genoeg bij me maar dat zat in de tas die je af kon geven in de bagagetent.

Maar ja meteen al een eerste obstakel, je moest tegen een schuine wand oplopen de rand pakken en je er op hijsen....gelukkig waren er genoeg sterke mannen die ons wilden helpen want dat doe je wel. We hebben elkaar er op sommige punten echt doorheen gesleept.

 

 

Volgens mij hadden we een 15-tal obstakels naast de nodige zand en modder heuvels!!
En ja bij de allereerste vloeibare modderbak, moesten we onder prikkeldraad door en dus tijgerden we door de modder. Toen even gedacht oeps... maar daarna verstand op nul, op je buik en gaan met die handel! Geweldig, bij 2 modderbaden moest je kopje onder, onder een balk door anders kon je niet verder. Het water was behoorlijk koud maar omdat het zo warm was gaf dat een heerlijke afkoeling.

Een van de laatste obstakels was een hele steile waterglijbaan van tien meter hoog en ja dan zie je pas als je daar boven staat, HOE hoog dat is. Je bent zo snel beneden dat je bijna geen tijd hebt om adem te halen. Mijn bril in mijn bh gestopt (bij meer onderdelen een veilige plek voor mijn bril geweest) en mijn neus dichtgeknepen en hoppaaaa met een megavaart werd je gewoon gelanceerd in het water, met de nodige modder, behoorlijk diep! Zoooo wat een ervaring was dat ook zeg... Er was ook een obstakel met een soort rollen, daar moest je op zien te komen om er aan de andere kant er weer af te glijden tot twee keer aan toe. Ook hier stonden galante sport ridders die ons hielpen gelukkig.

 

 

Er was ook een veld met aan de ene kant prikkeldraad met stroom en een kant zonder stroom...we kozen natuurlijk zonder. Of onder een zeil door tijgeren en dan gauw achter een groepje aan waarvan iemand dat zeil omhoog hield aan het eind! Ook was er na een modderbad een modderberg waar velen hun schoenen in verloren, je werd helemaal vacuum gezogen. Zo'n modderberg op lukt je bijna niet, maar af gewoon gaan zitten, op je kont in de klei en glijden maaaar....

Bij aankomst werd er geklapt en kreeg je complimenten dat je het gered had, een mooi shirt en een grote beker alcoholvrij bier. Daarna naar de slangen met sproeiers om de modder af te spoelen en haren te wassen!

 


Ondanks dat het er erg druk was, heb ik me toch uitgekleed op bh en onderbroek na, net als vele anderen, om daarna een kleedruimte in te gaan, weer aan te kleden en een nieuwe stoma opplakken waar velen aanwezig waren. Voor mij geen probleem geweest en ik had een heel bankje voor mij alleen om mijn spulletjes uit te stallen, een fles water van thuis om de huid goed schoon te spoelen en kon rustig mijn gang gaan.
Daarna gingen we weer richting huiswaarts.

Wat een dag....een om nooit te vergeten en volgens mij zeker mogelijk voor meerdere mensen die een stoma hebben en niet bang zijn om vieze handen te krijgen. Met een beetje conditie kom je het parcours goed over en kun je obstakels die te zwaar of te moeilijk zijn wel overslaan en er langs lopen. En ipv op je buik over de modder te schuiven, kun je je ook zijdelings op je been vooruit kruipen. Mijn plak was goed afgeplakt, en de breukband zat er om, dat was het enige, verder vergat ik door het plezier alles....ik was gewoon een van de vele modderkruipers!!

 

 

De volgende 3 dagen had ik spierpijn en een paar flinke blauwe plekken maar die had ik zonder stoma ook gehad hoor!! En ja, bij leven en welzijn ga ik volgend jaar weer meedoen! En zelfs nu...een tijdje later...heb ik nog steeds een super gevoel over mijn prestatie en omdat mijn kinderen en kleinkinderen, familie, vrienden en sportschool maatjes zo trots op me waren en zijn!!

Nog een woordje van dank aan Christel van de sportschool, die mij begeleid heeft naar deze conditie en mij ervan heeft weten te overtuigen dat als je iets wilt, dat je het ook kunt!"

 

<- Terug naar sport en ontspanning 

 

Pin It
Laatst aangepast op vrijdag 05 oktober 2018 20:26
 
Terug naar boven

twitter

Linkedinfacebook

Youtubeemail