Persoonlijke ervaringen op reis en onderweg
Inhoudsopgave
Persoonlijke ervaringen op reis en onderweg
Fietstocht naar Santiago de Compostela - Sjef
Kamperen op de Scouting manier, mét een stoma - Ard
Gordelontheffing - Bas
Verre reis - Steven
(primitief) kamperen - Karlijn
kamperen- Klaas
Verre reis - Lea
Strandvakantie - Fanny
Santiago de Compostela - Wim
Rondreis door Canada - Carina
Route 66 op de motor - Bert
Emigreren - IF
Alle pagina's

 

Lees op de volgende pagina's de ervaringen van stomadragers met op reis en onderweg.

 


 

De persoonlijke ervaringen van Sjef met een fietstocht naar Santiago de Compostela

Sjef, 64 jaar en sinds 2002 een colostoma door darmkanker.


“Ik fiets zeer regelmatig; wielrennen is mijn hoofdsport dus conditie is geen probleem. Ook op onze vakanties nemen wij de fietsen altijd mee. Toen ik besloot de fietstocht naar Santiago de Compostela te maken heb ik via diverse boeken en internet de route uitgestippeld. Er leiden vele wegen naar Santiago de Compostela maar van de hoofdroute voor fietsers zijn er drie delen beschikbaar. Deel I Nederland, Deel II Frankrijk en Deel III Spanje. De route vanuit mijn woonplaats tot Tours heb ik uitgestippeld via Google.

Ik fiets graag en lopen gaat me te langzaam, vandaar dat ik deze manier van vakantie koos. Bijkomend voordeel is dat ik nu niet met een zware bepakking hoefde te sjouwen. Ik heb niets speciaals geregeld qua verzekeringen, ik heb een doorlopende reisverzekering dus dat was helemaal geen probleem. Van tevoren heb ik niet naar locaties gekeken waar ik terecht kon voor stomamateriaal of hulp bij eventuele gezondheidsproblemen. Natuurlijk heb ik genoeg stomamateriaal meegenomen. Wij deden deze reis met z’n vieren. Ik en een vriend op de fiets en onze vrouwen vergezelde ons met de camper. Daarom was het makkelijk voldoende materiaal mee te nemen. Die vriend van mij reed mee op de fiets en omdat hij een tijdje ziek was geweest vanwege een hernia, heb ik de hele tocht op kop gereden. Overigens was zijn hernia na de tocht helemaal verdwenen en hij heeft het fietsen weer als hobby opgenomen en een nieuwe racefiets gekocht.

Ten gevolge van Darmkanker heb ik sinds 2002 een colostoma en geen endeldarm meer. Toen ik 4 maanden na mijn operatie weer op de fiets ging zitten bleek een normaal breed zadel niet mogelijk omdat dat de bilnaad te ver uit elkaar duwt, maar met een smal racezadel was dat geen probleem. Tegen zadelpijn had ik wel een zadeldekje van Shimano meegenomen.

Onderweg regelden we dat ik van goede sanitaire voorzieningen gebruik kon maken. Hygiëne is altijd heel belangrijk, ik moet goed douchen en zorgen dat het stomamateriaal goed zit. In de toiletten op de campings was er heel vaak een invalidentoilet en dat is natuurlijk erg prettig omdat je daar meestal ook kunt douchen. Onze vrouwen reden met de camper voorop om de volgende camping te zoeken. Er was ook nog een bevriend echtpaar meegegaan met hun eigen camper, waarvan de man hartpatiënt is en zo zochten zij dus met z’n vieren elke dag naar een geschikte camping.
Dat was eigenlijk het moeilijkste van de reis. Vaak lag er geen camping op de route zodat we soms 40 tot 60 km om moesten fietsen. Vooral in Noord Spanje zijn campings dun gezaaid. Het zoeken van een fatsoenlijke camping leidde bij hen soms tot behoorlijk veel stress. Wij hoefden alleen maar te fietsen!

Het is belangrijk dat ik goed oplet met wat ik eet en drink. Door de vele voorafgaande reizen die ik gemaakt heb, heb ik hier ervaring mee. Wij maakten dan ook meestal in de camper zelf ons eten klaar en overnachtten ook in de camper. De weersomstandigheden op deze reis waren wisselend. Het ging van erg koud en regen, tot erg warm. Omdat ik geen medicatie gebruik hoefde ik daar geen rekening mee te houden. Mijn stoma is mijn enige hulpmiddel. Ik had wel wat last van lekkage en opbollen van het stomazakje. Dit was wel vervelend. Onderweg als ik erg bezweet was, was het namelijk soms wat moeilijk het zakje te verwijderen en een nieuw zakje was dan weer moeilijk aan te brengen.

Natuurlijk vielen er een paar dingen tegen deze vakantie met betrekking tot mijn stoma en gezondheid. Mijn huid verbrandde door de zon en soms had ik wat fietsblessures zoals een pijnlijke lies, hij was schraal en geschuurd. Dat kwam doordat de fietsbroek erg nat was, en daardoor klam werd door het extreem natte weer.

Over het algemeen ging het erg goed. Maar het is ook zo dat wanneer het een keer tegenzit, zoals bijvoorbeeld als het regent dat het giet, hard waait of wanneer we de weg kwijt waren, ik dan altijd zoiets had van; dit hoort bij een pelgrimstocht en het kan me niet schelen wanneer we waar dan ook terecht komen. In tegenstelling tot mijn fietsvriend die daar erg gedeprimeerd van kon worden en zich dan maar liet ophalen, zodat ik in mijn eentje verder fietste.

Als je fietst met bepakking zorg dan dat je vooraf weet waar je kunt overnachten. Voor Santiago-gangers zijn er onderweg wel meer mogelijkheden om te overnachten in pensions, hotels of speciale herbergen waar je met meerderen op een zaal slaapt. Campings zijn er veel minder en soms alleen in juli en augustus open. En als het erg druk is met pelgrims, vooral in Spanje, hebben lopers voorrang bij het overnachten, zodat je soms toch weer verder moet. Het is vervelend als je aan het eind van de dag wilt stoppen en er nergens een goede overnachtingsmogelijkheid is. Voor mij persoonlijk was het niet zo’n probleem om dan nog bv zo’n 50 km verderop te fietsen voor de volgende camping.

Wat ik ook mee wil geven als tip is, begin eerst met een korte fietsvakantie van bijvoorbeeld een week, waarbij je een rondje om je eigen woonplaats maakt zodat je in het geval van problemen gemakkelijk naar huis kunt. Geen overbodige luxe is het meenemen van een goede zitvlakcrème om doorschuren en ontstekingen tegen te gaan."

 

<- Terug naar op reis en onderweg

 


 

De ervaringen van Ard met kamperen op de Scouting manier, mét een stoma

Ard, 32 jaar en door de aandoening F.A.P. is er een ileostoma aangelegd.

"Dit jaar was het eindelijk zo ver. Nadat ik 2 jaar niet mee kom i.v.m. ziekte, was ik super opgewonden; ik ga weer op NPK! (Noordelijk PinksterKamp, in de Marnewaard in de provincie Groningen)

Het NPK is het grootste scoutingkamp van Nederland, of nog stoerder: Het grootste meerdaagse scoutingkamp van het noordelijk halfrond. Al sinds mijn 6e ga ik jaarlijks naar dit kamp toe en het is een van de hoogtepunten van het jaar.

Dit jaar zou voor mij de eerste keer met een stoma worden, dus extra spannend!

Laat ik even kort uitleggen wat kamperen op de scoutingmanier is (ook wel primitief kamperen). Het komt er op neer dat je bijna tot geen normale dagelijkse voorzieningen hebt. Water heb je in een waterzak of jerrycan (er zijn meerdere centrale water tappunten, maar op je eigen terrein is er geen stromend water), je slaapt in je eigen tent (uiteraard), alles wat je denkt nodig te hebben neem je zelf mee, stroom is er niet voor de kamperende groepen, en je bouwt dingen als je wasplaats en keuken zelf met behulp van hout en touw (pionieren heet dit). En het toilet… tsja, vroeger was de H.U.D.O. (scouting term voor de latrine: Houdt Uw Darmen Open) een gat in de grond gegraven, maar door alle milieuwetgeving zijn we nu verplicht Porta-Potti's te hebben. Dat is dus ongeveer wat er mee gaat en waar je het mee moet doen.

Het NPK had dit jaar een extra handicap voor een stomadrager, het was namelijk verschrikkelijk mooi weer. Daar is natuurlijk niks mis mee (verre van) maar op een open vlakte als de Marnewaard brandt het er behoorlijk in, en je verliest veel vocht.

Hoe is het mij bevallen? In een woord geweldig, en ook met stoma. Het is bij mij in de groep (Scoutinggroep De Jutters uit Groningen) algemeen bekend dat ik een stoma heb, dus men kan er rekening mee houden (voor het geval dat ik dat niet doe) en ook de meeste scoutinggroepen weten dat (kleine wereld) en hebben daar geen enkele moeite mee. Als 18+ lid heb je op het kamp de keuze uit twee dingen: je bent leiding of je helpt mee in de opbouw en dagelijkse gang van zaken van het kamp. Ik was dit jaar geen leiding, dus het werd bouwen en bikkelen.

Verkijk je er niet op, het hele kamp voor 3.500 mensen wordt binnen anderhalve dag opgebouwd en binnen een dag weer afgebouwd, dus het is hard werken. In het begin was ik een beetje onzeker, omdat het heel veel bewegen in warm weer is, en vreesde ik voor lekkage of door veel zweten een loslatende plak. Dat is gelukkig niet gebeurd. Ik heb een tweedelig systeem van Convatec en Eurotec en die heeft zich heel goed gehouden. 's Ochtends en 's avonds een zakje wisselen en ik kon weer volle bak mee doen.

Ik heb goed op mijn vocht gelet (huidplooitest en je urine in de gaten houden), uit voorzorg 's ochtends en 's avonds ORS genomen en daarnaast altijd water bij de hand gehad. In een rugzak had ik voorgeknipte plakken en de ORS en zakken altijd standaard bij voor als er wat gebeurde, en in mijn tent lag een complete kit met alles wat ik heb aan stomaspullen (Orahesive, huidcrème, drukringen, indikcapsules, etc.).

Omdat ik een redelijk stevige buikwand heb, heb ik nog geen breukband (vind ze ook niet lekker zitten persoonlijk) en dus moest ik zo nu en dan met de zware til acties even pas op de plaats maken. Maar als je je eigen beperkingen kent dan kun je je volop richten op de dingen die je wel kan doen.

Ik ben tussendoor wel een keer naar huis geweest om mijn plak te verwisselen, door een domme fout van mezelf was er een wondje onder het stoma gekomen en ik wilde dit goed kunnen uitspoelen en zeker weten dat er geen zand in kwam. Was het wondje er niet geweest dan had ik geen enkel probleem voorzien om dat op het kampterrein zelf te doen.

Kortom, 5 dagen volle bak ertegen aan met scouting op de primitieve manier is zeker te doen met een stoma!"

 

<- Terug naar op reis en onderweg

 


 

De ervaringen van Bas met een gordelontheffing:

 

"Mijn naam is Bas en ik ben 20 jaar. In 2007 kreeg ik een Malonestoma (cecumstoma) omdat ik sinds een jaar of twee enorm veel moeite had met het laten passeren van ontlasting. Helaas werkte deze techniek niet bij mij waardoor ik meerdere malen ben geopereerd en in 2008 een definitief ileostoma heb gekregen.

Ik ben afwisselend bestuurder en passagier. De autogordel beviel mij helemaal niet, het deed ontzettend veel pijn bij mijn buik en stoma waardoor ik mijn gordel niet kon gebruiken. Ik heb verschillende oplossingen geprobeerd als bijvoorbeeld een kussentje ertussen en speciaal soort autogordels. Uiteindelijk heb ik met een gecertificeerd bedrijf gekeken of er een andere mogelijkheid bestond, helaas was dat er niet voor mij.

In 2009 heb ik besloten een ontheffing aan te vragen. Ik wist van het bestaan van deze regeling dankzij het programma ‘Wegmisbruikers’ bij SBS6, ze hadden eens een onderwerp over gordelontheffing. De verdere informatie heb ik via de website van het CBR verkregen.

De gordelontheffing heb ik bij het CBR telefonisch aan kunnen vragen. Ik kreeg te horen dat er formulieren ingevuld moesten worden door een specialist of een huisarts. Dit moest ik ingevuld weer naar hen terugsturen. Het bestond uit medische gegevens, persoonsgegevens en een soort tekening van waar de problemen zich bevinden. Het is niet gratis. In de tijd dat ik het aanvroeg koste het mij €21,45. Ik heb continue gebeld naar het CBR of er al wat bekend was aangezien ik de risico liep op een bekeuring. Ik heb denk ik zo’n 3 weken op de ontheffing moeten wachten. De aanvraag ging redelijk makkelijk. Maar daarna moet je door de hele procedure heen en daarmee zijn ze niet gemakkelijk, je moet echt alles aan kunnen tonen.

Ik vind het geen eng idee dat ik geen gordel draag aangezien ik naar mijn idee zonder gordel minder letsel zal oplopen dan met. Mijn buikwand is erg dun en kan scheuren bij een ongeluk met een gordel om.

Ik heb een keer tijdens een alcoholcontrole mijn ontheffing aan de politie moeten tonen. Op een zaterdagavond was ik even een stukje rijden en zag ik aan de andere kant een politiecontrole.  Aangezien ik nooit werd aangehouden en nieuwsgierig was met betrekking tot de gordelontheffing, ben ik een stukje omgereden richting de controle. Ik werd geacht naar de kant toe te gaan en moest blazen aangezien het een alcoholcontrole was. Het blazen was geen probleem want ik drink geen alcohol!

Toen ik weer mocht vertrekken vroeg de agent of ik misschien een reden had dat ik geen autogordel droeg. Ik vertelde van de ontheffing, welke ze graag even wilden inzien om te controleren. Alles was verder in orde en ik mocht mijn weg vervolgen. Ze reageerden normaal en hadden het al vaker meegemaakt. Zelf vond ik het juist leuk want ik hoopte al dat ze er een keertje wat over zouden vragen, gewoon, uit nieuwsgierigheid naar de reactie.

 

Mijn tips:

  • Als je een gordelontheffing wilt gaan aanvragen is het ’t beste indien je auto is uitgerust met airbags zodat als je een ongeluk krijgt, je zo min mogelijk letsel zal oplopen.
  • Blijf er ook vooral achteraan gaan bij het CBR. Een week na het versturen belde ik elke dag. Zodra jij elke dag belt snappen ze de noodzaak en zal het proces sneller verlopen. Zeg er dan ook bij dat je de ontheffing met spoed nodig hebt!

 

<- Terug naar op reis en onderweg

 


 

 De ervaringen van Steven, partner van een stomadrager, met een verre reis

 

"Mijn vrouw (52 jaar) heeft een ileostoma door een rectovaginaal defect ontstaan na operatieve verwijdering van een abces. Ze heeft haar stoma sinds eind mei 2012. Onze reis ging naar Nepal, waar één van de kinderen reisleider is en derhalve 7 maanden in Nepal verblijft.

In het begin was mijn vrouw nogal onzeker over het onder controle houden van de stoma en het aangebrachte opvangmateriaal. Alles nieuw en niet adequate zorg vanuit het ziekenhuis zorgden voor deze onzekerheid. Tijdens één van de eerste weekenden ontstond lekkage door een over geïrriteerde huid. Geen hulp vanuit het (academisch) ziekenhuis, wel door de verpleegkundige van de leverancier. Zij reed 100 km (enkele reis) om mijn vrouw adequaat te helpen. Mede door deze onvolprezen zorg ontstond vertrouwen om wat verder van het vertrouwde toilet te gaan.

Omdat we vaak naar Frankrijk gaan met de auto, hebben we een noodscenario geoefend voor het geval er geen hygiënisch toilet in de buurt zou zijn. De toiletten langs de autoroutes in Frankrijk, vooral in het hoog seizoen, blinken niet uit qua hygiëne of gangbare schoonmaak. De afvalzakjes van het assortiment van de leverancier zijn lucht- en waterdicht. We hebben thuis voor de deur in de auto geoefend met het legen van het stomazakje in het afvalzakje. Met succes. Hierdoor was direct al veel onzekerheid weggenomen. Tijdens onze ritten naar Frankrijk deze procedure maar één keer nodig gehad.

Dit jaar stond een bezoek aan Nepal op onze verlanglijst. Het feit dat onze zoon daar reisleider is maakte het bespreken van de onzekerheden uiteraard een stuk makkelijker. (Waarschijnlijk zullen niet bekende reisleiders of reisorganisaties zeker kunnen inspelen op wensen van stomadragers). We maakten een rondreis van 7 dagen en één van de wensen vooraf was: geen ritten langer dan 5-6 uur zonder sanitaire stop. Dit was geen enkel probleem. De kwaliteit van de toiletten onderweg was naar onze maatstaven abominabel. De procedure met het afvalzakje heeft mijn vrouw dan ook vaak gebruikt. Dit meestal zonder hulp en naar tevredenheid. Zelfs een wildwater-rafting van een halve dag verliep zonder problemen (picknick halverwege). Hierbij werden alle deelnemers echt door en door nat. Geen probleem voor mijn vrouw.

We hebben een extra voorraad stomamateriaal besteld en de dubbele hoeveelheid meegenomen. Het eten was geen probleem. Mijn vrouw heeft hoofdzakelijk vegetarisch gegeten om er zeker van te zijn dat ze geen “slecht vlees” binnen zou krijgen. De temperatuur was tussen ’s nachts 9 à 10 graden en overdag 20 à 25 graden. Niet uitzonderlijk voor een Nederlander dus leverde geen problemen op. We overnachten in verschillende hotels, van zeer eenvoudig tot redelijk luxe.

Gezien de rondreis was er van tevoren niet één bepaalde arts of één ziekenhuis een optie in geval van nood. Wel was bedacht dat we zo nodig naar een privé kliniek zouden gaan en niet naar een algemeen ziekenhuis. We hebben een keer gezien dat er op straat een rij van +/- 60 personen voor een ziekenpost stond te wachten voor behandeling. Geen aantrekkelijk beeld als er acuut hulp nodig is. Een tip? Bedenk van te voren een noodscenario en oefen dat.

Ik heb deze ervaring willen delen omdat ik op verschillende fora lees dat stomadragers vaak moeite hebben of denken te hebben met reizen. Vooral als er onzekerheid bestaat t.a.v. onvoldoende of onbekende sanitaire voorzieningen.

Op de heenreis in het vliegtuig heb ik de stewardess ingelicht over de stoma van mijn vrouw. Op de terugreis niet meer. Zekerheid neemt toe naarmate er meer positieve ervaringen zijn!"

 

<- Terug naar op reis en onderweg

 


 

Karlijn, 23 jaar, over haar ervaringen met kamperen en een stoma

 

"Ik heb sinds 2009 een ileostoma, nu 3 jaar. Ik ben in Duitsland gaan kamperen, op een camping voor mensen die van wandelen, natuur en rust houden. We kampeerden primitief en met een tent zonder verdere voorzieningen.

Ik heb de vakantie niet echt voorbereid, gewoon spullen ingepakt en gegaan. We zien wel waar we terechtkomen. Tuurlijk wel de belangrijke spullen ingepakt.

Ik heb niet van tevoren uitgezocht hoe het zat met bepaalde voorzieningen op de camping. We keken bij aankomst of de camping geschikt was en zo niet gingen we gewoon verder. We hebben wel van tevoren gekeken wat er beetje in de buurt was, maar eigenlijk zijn we meer op de bonnefooi gegaan.

Ik ben opgegroeid met kamperen. Ik vond dat het met een stoma ook gewoon moest kunnen. Hoe primitief het ook zou zijn. Ik wilde aan iedereen laten zijn dat je met een stoma kunt kamperen. Dat het geen probleem is.

Ik heb ervoor gezorgd dat ik voldoende stomamateriaal bij me had. En extra spullen zoals oude handdoeken om bij een eventuele lekkage een handdoek om me heen te heen te kunnen binden voordat ik bij het toiletgebouw was. We konden alles in de auto laten liggen, waardoor de stomaspullen niet vochtig werden.

Er was vlak bij ons tentje een invalidetoilet en -douche, daar deed ik mijn stomaverzorging. Dit ging uitstekend. Al waren de doucheminuten vrij kort, dus dan maar na het douchen bij de wasbak de stomaplak loshalen en verzorgen. Toiletvoorzieningen waren netjes, toilet werd erg goed bijgehouden. Geen op- of aanmerkingen. Elke keer trof ik hem schoon en netjes aan.

Al moest ik soms bij het gebruiken van het invalidentoilet wel mijn verhaal uitleggen. Ik kreeg vaak van de poetsers te horen dat je daar niet mocht douchen ect. Na enige uitleg snapte ze het en waren ze vriendelijk. Een toiletjuffrouw had weleens van een stoma gehoord en wilde van alles weten; hoe ik hem heb gekregen ect. Ik mocht van haar melden wanneer ik mijn stoma verzorgd had, zodat ze de prullenbak kwamen legen.

Weersomstandigheden hadden zeker invloed. We konden bijvoorbeeld het drinken niet altijd koel houden waardoor we niet veel drinken op voorraad konden houden. Ik probeerde bij de voeding zoveel mogelijk op mijn hygiëne te letten, al was het soms moeilijk omdat je het eten op een simpele manier klaarmaakte.

Ik heb tot drie keer toe best heftige lekkages gehad. Twee keer doordat ik (gok ik) verkeerd had gegeten waardoor ik waterige ontlasting had. Een keer ‘n nachts toen het erg koud was en het begon te lekken. Ik ben toen vlug de auto ingegaan, het verzorgen redde ik niet tot het toiletgebouw.
Er is mij eigenlijk niets tegengevallen. Het kamperen is me met een stoma juist 100% meegevallen, ik zou het zo weer over doen. Al was het soms lastig om genoeg te drinken, doordat het moeilijk was drinken goed koel te houden en om ander eten goed en koel te kunnen bewaren.

Wat ik de volgende keer anders zou doen? Ik wil dan toch kijken of ik een klein koelkastje kan meenemen om toch meer dingen koel te kunnen houden, voornamelijk drinken.

Ik zou als tip aan andere stomadragers willen meegeven dat het verstandig is om van die wegwerpmatjes mee te nemen. Zo kun je hygiënisch je stomaspullen bij het verzorgen uitstallen en er ook eentje in je broek stoppen ter bescherming van je kleding.

Laat je vooral niet door je stoma weerhouden te gaan kamperen. Het is in begin wel even wennen en een weg zoeken hoe je alles kunt aanpakken. Maar natuurlijk kun je kamperen met een stoma!"

 

<- Terug naar op reis en onderweg

 


 

Het ervaringsverhaal van Klaas over kamperen met een stoma

 

"Mijn naam is Klaas Baas, ik ben 63 jaar en ik heb een colostoma n.a.v. geperforeerde diverticulitis.
Ik heb mijn stoma nu 2 jaar.

We kamperen zowel in binnen- als buitenland, bij voorkeur kleine campings SVR, e.d. We kamperen met onze caravan Eriba Touring. Onze stijl van kamperen is niet echt primitief, maar ook zeker niet luxe. We hebben ons voorbereid op het kamperen door in eerste instantie een mover onder de caravan te laten monteren omdat trekken en duwen anders weleens problemen op zouden kunnen leveren.

Via internet plaatsen opzoeken en eventueel campings, maar vaak werd onderweg bekeken waar we echt heen gingen. We hebben nog nooit vooraf gereserveerd. We hebben niet van tevoren uitgezocht hoe het zit met bepaalde voorzieningen op de camping en bepalen meestal ter plaatse welke camping onze volgende zal zijn.

We hebben onze oldtimer Eriba Touring van 1980 verkocht omdat er geen toiletruimte aanwezig was en omdat er eigenlijk geen mover onder gemonteerd kon worden. We hebben via Marktplaats een jongere Eriba Touring gekocht met een “toiletkast” zodat ik de stoma niet meer bij het aanrechtje hoefde te verzorgen.

 

 

Vooraf bepalen we de gebieden die we willen bezoeken en naar aanleiding daarvan in grote lijnen de reisroute en natuurlijk de eerste camping en van daaruit zien we wel verder, mede afhankelijk van het weer en of de plek ons al dan niet bevalt. We trekken eigenlijk van camping naar camping en overnachten eigenlijk nooit langer dan 3- 5 dagen op één plek. Kamperen geeft ons het gevoel van vrij zijn om te gaan en te staan waar we willen en niet gebonden te zijn aan een vooraf gereserveerde locatie die bij nader inzien niet bevalt, maar waar je dan eigenlijk wel aan vast zit.

Vooraf hebben we niet gekeken naar locaties waar je terecht kan voor stomamateriaal of hulp bij
gezondheid. Ik zorg ervoor dat ik ongeveer het dubbele bij me heb aan stomamateriaal en toebehoren dan ik normaal nodig zou hebben en daarnaast ook ileostoma materiaal voor noodgevallen. De weersomstandigheden hadden voor mij geen invloed op bijvoorbeeld mijn stomamateriaal, lekkages of drinken.

Aangezien we zelf koken bepalen we zelf natuurlijk ook wat we eten maar we proberen ook wel lokale gerechten uit. Ter plaatse kijk je dan in winkels waar we trek in hebben aangezien je overal andere producten tegenkomt dan thuis. Natuurlijk let je op de hygiëne, maar omdat je alles zelf aan boord hebt hoeft dat geen probleem te zijn.

De verzorging van mijn stoma doe ik gewoon hetzelfde als thuis en dat gaat altijd wel goed. Ik hoef geen oplossingen te bedenken voor de verzorging. Er waren geen aanpassingen nodig op de slaapplaats want we hebben ons eigen bed in de caravan en dat vinden we sowieso altijd wel prettig ongeacht het al dan niet hebben van een stoma. Onze grote zithoek hebben we tot bed omgebouwd en dat laten we gedurende de vakantie gewoon liggen omdat we een tweede kleinere zithoek hebben, maar meestal leven we gewoon buiten onder de luifel of in de voortent.

 

 

Wat betreft de toiletvoorzieningen op de camping vroeg ik meestal wel of ik de gehandicaptendouche mocht gebruiken omdat je daar meestal een losse douchekop met slang hebt en geen vaste douchekop en meer ruimte dan in een gewone douche. En als er in een gehandicaptendouche wel een vaste douchekop zat dan wees ik er op dat zoiets niet praktisch is en dan waste ik me gewoon in de caravan. Dan maar even geen douche.

Er is nooit iets mis gegaan met betrekking tot het stoma tijdens het kamperen. Mijn gezondheid en stoma in combinatie met het kamperen is me helemaal niet tegengevallen. Eigenlijk is alles ons wel meegevallen, je weet van tevoren niet wat je kunt verwachten, maar we hebben altijd al gekampeerd en voorzagen eigenlijk ook geen gekke dingen.

Ik heb op de camping weleens met mensen over mijn stoma gesproken. Het komt soms gewoon ter sprake omdat je dingen soms net even iets anders doet dan in het verleden. Ik doe er ook niet moeilijk over want ik heb die stoma nu eenmaal, anders was ik er misschien niet meer geweest en had ik dit niet meer kunnen doen.

We gaan ongetwijfeld nog een keer kamperen, we willen niet anders. De volgende keer pakken we bepaalde dingen niet anders aan, zoals het nu is gegaan is ons uitstekend bevallen.

Mijn tips voor mensen die met een stoma willen kamperen: neem de dubbele hoeveelheid materiaal mee als reserve, haal ze uit de doosjes en doe ze in plastic diepvrieszakjes met een zipper-sluiting om ruimte te besparen en toch hygiënisch op te kunnen bergen. Zorgen voor ileostoma zakjes in geval van een colostoma.

Geniet ondanks de “handicap” die een stoma toch met zich meebrengt."

 

<- Terug naar op reis en onderweg

 


 

De persoonlijke ervaring van lea met een verre reis en een stoma

 

"Ik ben een vrouw van bijna 32 jaar met een ileostoma door de ziekte van Crohn.
De stoma heb ik sinds 25 februari 2013.

Ik ben naar Doha in Qatar gevlogen om te revalideren, te genieten en de accu weer op te laden. Het idee voor deze vakantie ontstond net nadat ik wist wanneer ik klaar zou zijn met mijn speciale fysiotherapie in het ziekenhuis. Zes sessies, speciaal voor ‘ nieuwe stomadragers’. Ik wist dat ik dit begin juni zou afronden en omdat mijn ouders in Doha wonen, ontstond zo het idee om daar verder te revalideren. Met goedkeuring van mijn werkgever is het daarna in gang gezet.

Mentale voorbereiding was niet nodig; ik was veel te enthousiast dat ik eindelijk na circa19 maanden weer wat kon ondernemen en weer naar mijn ouders toe kon gaan. Ik heb me grotendeels voorbereid middels internet en via de telefoon, plus de kennis die ik reeds had van het land en via mijn ouders. Ik heb gesproken met de chirurg, IBD-arts en stomaverpleegkundige om groen licht te krijgen om 3 maanden na mijn operatie te mogen vliegen. Met de apotheek gesproken over voldoende medicatie en een geneesmiddelenpaspoort. En uiteraard met de leverancier om genoeg stomamateriaal voor 26 dagen mee te nemen alsmede het stomapaspoort. Zowel mijn artsen als de stomaverpleegkundige hebben zich niet uitgelaten over mijn plannen.

De vliegreis was top! Ik was zelf bang dat mijn opvangmateriaal mogelijk zou bollen tijdens de vlucht, maar dit is helemaal niet het geval geweest. Via mijn leverancier, MediReva, heb ik het materiaal geregeld. Nadat ik had uitgelegd dat ik 26 dagen op vakantie ging, hebben zij mij veel tips gegeven en opgestuurd. Het materiaal heb ik geseald en uiteindelijk verdeeld over 1 x 23 kg reguliere bagage, 1 x 23 kg medische bagage (gratis bij KLM), 1 x 12 kg handbagage en 1 x 5 kg extra medische handbagage.

De voorzieningen qua toiletten in het land zijn afhankelijk van waar je heengaat goed of slecht. In Doha zelf zijn de voorzieningen hyper modern en de toiletvoorzieningen zelfs beter dan in Nederland, met name de openbare voorzieningen hiervoor. Gezien Qatar een islamitisch land is heb je overal zeer uitgebreide voorzieningen met wasruimtes (voor gebed) en voldoende invaliden voorzieningen die daadwerkelijk open zijn voor gebruik, in tegenstelling tot Nederland, waar deze vaak op slot zitten.

Qatar bestaat voor het grootste deel uit woestijn. Dus buiten Doha zijn de voorzieningen minder goed of zelfs slecht. Maar met de juiste voorzieningen in de auto en vooraf rekening houden met kleding is dit geen probleem geweest. Voor de hygiëne heb ik altijd vochtige doekjes en hand sanatizer bij me om alles schoon en ontsmet te houden.

Het eten is heel anders dan in Nederland. Uiteraard is de keuken anders, maar ook de versheid is beter i.v.m. de hoge temperaturen in het land. Hier in Nederland eet ik ook geen ‘Nederlandse kost’ en dus is mijn lichaam hier mogelijk al aan gewend. Van zoet tot pittig, ik kan het allemaal eten. Voeding is vanaf het begin geen enkel probleem geweest voor mij.

In Doha is het veel warmer. Ik ben er juni 2013 geweest om verder te revalideren en ik ben er in november 15 dagen geweest enkel om te genieten. In juni was het er circa 50 graden en in november circa 35 graden. In november heb ik geen last gehad van de warmte m.b.t. mijn stoma, maar in juni wel! Door de warmte en door zwemmen lijkt de huidplak zich nog beter aan je lichaam te hechten. Hierdoor merkte ik dat mijn huid roder en dunner werd onder de huidplak en soms ging mijn huid bloeden met het verwijderen van de huidplak. Met wat extra hulpmiddelen om mijn huid te verzorgen ging het niet veel beter. Eenmaal terug in Nederland was dit vrij vlot weer verdwenen en de huid weer rustig. Persoonlijk vind ik dat de warmte niet iets is waar je veel tegen kan doen. Ik heb niet meer of ander materiaal gebruikt door de weersomstandigheden.

Ik overnachtte bij mijn ouders thuis, een vertrouwde omgeving dus. Ik heb daar een eigen slaapkamer en badkamer, dus er waren geen aanpassingen nodig.

Verder heb ik geen last gehad van lekkage of buikgriep, maar ik was hier wel op voorbereid. Ik had vooraf ORS en Imodium gekocht. ORS i.v.m. de extreme hitte en Imodium als ik onverhoopt toch diarree zou krijgen. Beide heb ik niet nodig gehad.

Via mijn vaders werk is er een verpleegkundige 24-uur beschikbaar voor personeel. Voor mijn vertrek heeft mijn vader bij haar geïnformeerd of zij eventueel zou kunnen en willen helpen in geval van nood, bijvoorbeeld een ileus of buikgriep. Dit was geen enkel probleem. Ik had hem voorzien van de nodige medische gegevens. Zij heeft ook een rechtstreekse lijn/contact met het ziekenhuis en zij sprak zelf ook Engels en Zuid-Afrikaans. Een eventueel taalbarrière was hier ook meteen mee opgelost. Bijkomend en groot voordeel: zij bleek in Zuid-Afrika een stomaverpleegkundige te zijn. Gelukkig is beide keren alles goed gegaan en heb ik geen beroep op haar hoeven doen. Dat de mogelijkheid er was, was in ieder geval erg geruststellend.

Mijn tips voor mensen met een stoma die een verre reis willen maken zijn:

-Verdiep je vooraf goed in waar je naartoe gaat. Wat je al vooraf kan uitstippelen, kan je een hoop onrust en werk schelen op de bestemming zelf.
-Ook bij je luchtvaartmaatschappij blijkt veel mogelijk te zijn als je er naar informeert. Zo mocht ik bijvoorbeeld een gratis extra koffer van 23 kg meenemen voor medische doeleinden en 5 kg extra handbagage. Ook is er op Schiphol een gratis caddy beschikbaar indien je je koffers niet kan/mag tillen.
-Informeer altijd naar de mogelijkheden die voor jouw situatie van toepassing zijn. Veel is mogelijk in een speciale situatie, vaak ook zonder extra betaling, al wordt dit niet altijd vooraf vermeld."

 

<- Terug naar op reis en onderweg

 

 


 

De persoonlijke ervaringen van Fanny (1952) met een strandvakantie

 

"Afgelopen jaar ben ik op strandvakanties naar Egypte en Turkije geweest met mijn stoma. Beide reizen heb ik gemaakt met het vliegtuig. Wij gaan elk jaar op strandvakantie naar het buitenland, maar met mijn stoma was dit toch wel even anders.

Ik heb me op deze reizen voorbereid door met mijn MDL-arts en de stomaverpleegkundige te praten, ook heb ik informatie opgezocht en folders aangevraagd op Facebook en andere websites en bij de leverancier van stomamateriaal. Tenslotte heb ik contact gezocht met andere mensen die ook een stoma hebben en naar hun ervaringen gevraagd. Wij hebben deze reizen van tevoren geboekt via het reisbureau, waar ze op de hoogte zijn van mijn gezondheidssituatie.

Vanaf Schiphol vlogen wij beide keren in de Economy Class naar de plaats van bestemming. Op Schiphol werd ik gefouilleerd, hier heb ik direct aangegeven dat ik een stoma heb, zodat dit geen problemen op zou leveren. Mijn stomazakjes had ik verdeeld in de handbagage van mijn man en mijn eigen handbagage. Op deze manier wist ik zeker dat ik te allen tijde mijn stomazakjes bij me zou hebben, ook in het geval dat onze koffers kwijt zouden raken. De rest van het stomamateriaal had ik wel in mijn koffer gedaan. Ik had het dubbele van het aantal stomamateriaal wat ik nodig had meegenomen, zodat ik zeker wist dat ik niet te kort zou komen tijdens mijn vakantie. Ook zorg ik er altijd voor dat ik mijn medische paspoort meeneem, hierin staat alle informatie over mijn stoma en het stomamateriaal.

Het reisbureau had ervoor gezorgd dat ik extra bagage mee kon nemen in verband met mijn stoma. Hiervoor moest ik formulieren invullen, waarmee mijn stomaverpleegkundige mij geholpen heeft. De vluchten zelf zijn prima verlopen. Ik zorg ervoor dat ik een plekje dichtbij het toilet heb, zodat ik hier snel naartoe kan wanneer nodig. Ik heb niet hoeven verwisselen en ook heb ik tijdens de vlucht nergens last van gehad.

Op de luchthavens in het buitenland zijn de toiletten niet zo schoon als hier in Nederland. Ook hebben ze hier op de toiletten geen toiletpapier. Ik zorg ervoor dat ik altijd zakdoekjes of een klein rolletje toiletpapier bij me heb. Gelukkig zijn de toiletten in de hotels wel altijd schoon.

Wij overnachten altijd in hotels, waar de (bad)kamers ruim en schoon zijn. Om dit zo te houden heb ik bij Action twee waterdichte kussenslopen gekocht, welke ik op het matras leg, zodat in geval van lekkage het bed niet vies wordt. Omdat het water in Turkije en Egypte niet drinkbaar is, durf ik hiermee niet mijn stoma schoon te maken. Wat ik altijd meeneem op vakantie is een flacon waarin ik mineraalwater bewaar. Hiermee maak ik dan mijn stoma schoon.

In beide landen heb ik nooit problemen gehad met eten, ondanks mijn ziekte van Crohn. Ik eet altijd wel overal brood bij en neem geen ijsklontjes in mijn drinken. Ook neem ik poeders mee met hydratatiezouten. Omdat mijn dikke darm er niet meer is heb ik meer zout nodig.

Zwemmen vind ik ook heerlijk in deze warme vakantielanden. Om mijzelf meer zekerheid te bieden in het zwembad, neem ik twee rolletjes Leukoplast flexibele watervaste tape van 2,5 centimeter mee. Hiermee plak ik de randen van mijn stoma af, zodat deze niet week worden tijdens het zwemmen. Dit werkt voor mij perfect!

Voor de zekerheid had ik een boekje waarin in verschillende talen alles over een stoma vertaald is bij me. Gelukkig heb ik deze niet nodig gehad. Vliegvakanties met stoma bevallen mij dus goed, ik heb tot nu toe nog geen problemen of vervelende ervaringen gehad. Wel raad ik iedereen aan om zich goed voor te bereiden, zodat je weet wat je kunt verwachten en waar je aan toe bent. Wij hebben alweer geboekt voor volgend jaar!"

 

<- Terug naar op reis en onderweg

 


 

De ervaringen van Wim (68 jaar) met een fietsvakantie naar Santiago de Compostela

 

"In september 2010 is mijn ileostoma aangebracht en 1 juni 2013 ben ik met mijn zwager vertrokken naar Santiago de Compostela in Spanje. Ik begon een jaar van te voren met de voorbereidingen.

Eerst zorgde ik voor een goede trekkingsfiets met 5 waterdichte tassen (heel belangrijk). Ik heb heel veel informatie van internet gehaald. We hebben ook een tent en kookspullen gekocht, want ik wilde zelf gaan koken. De boekjes van Clement Sweerman zijn ook handig tijdens deze tocht, er staan namelijk de route en de campings in. Ik heb mezelf ook extra verzekerd want je weet maar nooit! Ik nam voor 50 dagen stomamateriaal mee, voor het geval dat we ook terug zouden fietsen. Van mijn leverancier kreeg ik een boekje dat handig kon zijn als ik eventueel naar een ziekenhuis moest.

Er waren onderweg niet altijd toiletten, dus deed ik het achter de bosjes, dat is met een stoma weer makkelijk haha. Eind van de middag zochten we een camping op. Daarna de tenten opzetten, luchtbed opblazen, eten koken en douchen. We zijn 1 keer in een pension geweest omdat we geen camping konden vinden en laat nou net de plak s ‘nachts loslaten! Ik was er gelukkig snel bij, want dat is toch vervelend bij een ander. s ’Morgens moesten we alles weer opbreken en inpakken en naar de winkel waar we altijd 2 liter water kochten, want drinken is belangrijk!

Ik ben veel mensen tegengekomen onderweg (pelgrims) die respect voor me hadden om wat ik deed, want ik maak er geen geheim van dat ik een stoma heb. In de bergen was het heel zwaar, ik ben regelmatig afgestapt en gaan lopen. Toch zou ik zo weer gaan. Wat ik misschien in 2015 doe, als ik 70 jaar word!

Dit was in het kort mijn fietsreis van 2730 kilometer. Waarvan 3 dagen rust. Het was echt de moeite waard om het mee te mogen maken, want je ziet zoveel moois van de natuur en oude gebouwen.

 

Nog even iets heel anders. Toen ik pas mijn stoma had gingen we met onze zoon, schoondochter en 2 kleindochters op vakantie naar Texel. s’ Morgens voor het eten deed mijn vrouw mij nog een nieuwe plak op (nu doe ik het allang zelf). De kleinkinderen vroegen of ze erbij mochten zijn. Ze waren toen 4 en 6 jaar en zo nieuwsgierig. De plak was eraf toen ze heel hard riepen PAPAAA, MAMAAA komen jullie is naar opa’s roosje kijken! En daar stonden ze met zijn allen om me heen te kijken hoe het ging bij opa haha."

 

<- Terug naar op reis en onderweg

 

 


 

Rondreis door Canada

Carina – 45 jaar - 2 jaar een ileostoma door STC

 

"Nadat ik twee jaar geleden in een rolstoel belandde en het noodzakelijk was om een stoma aan te leggen (wat niet vlekkeloos is verlopen, ik ben erg ziek geweest en er was ook een spoedoperatie noodzakelijk) wilde ik tijdens mijn herstel een doel hebben om voor mezelf te bewijzen dat het leven niet ophoudt in een rolstoel en met stoma. Omdat ik reizen heerlijk vind ontstond het idee om nu echt eens meer van de wereld te zien. Het werd een individuele rondreis door West Canada. 

De voorbereiding bestond uit het uitstippelen van de route en het uitzoeken en vastleggen van de overnachtingen via internet. Ruim een half jaar van tevoren heb ik de reis geboekt. Ik heb ook een goede reisverzekering afgesloten waar ik naast mijn zorgverzekering bij problemen op terug zou kunnen.

Vooraf heb ik contact gehad met mijn leverancier, met hen heb ik overleg gehad hoeveel materiaal ik nodig had plus reserve, ook heb ik daar een stomapaspoort gekregen. In dit Stomapaspoort staan alle ziekenhuizen en apotheken mocht je die nodig hebben. Ik heb geen specifiek overleg gehad met mijn arts maar wel meegedeeld dat ik een rondreis in Canada ging maken. Mijn arts vond het een heel goed idee als ik mij maar goed zou voorbereiden.

Ik vloog economy vanaf Schiphol met KLM. Tijdens de douanecontrole is het belangrijk dat je aangeeft dat je een stoma hebt, dit om misverstanden tijdens het fouilleren te voorkomen, doordat ik dit heb aangegeven en ook dat ik een urinezak op mijn buik droeg merkte ik dat ze zowel in Nederland als Canada tijdens de controle heel discreet en voorzichtig te werk gingen.

Ik werd gefouilleerd en heb gelijk tegen de douane gezegd dat ik een stoma en een katheter heb. Ik werd naar een apart hokje gebracht en daar stonden twee douane dames waarvan de één toekeek en de ander fouilleerde, ik moest wel mijn trui omhoog doen en mijn stomazakje en urinezak laten zien. Omdat het keurig in een apart hokje gebeurde en de dames heel vriendelijk waren voelde ik me maar een klein beetje opgelaten. Maar doordat ik veiligheid belangrijker vind was het fouilleren voor mij geen probleem.

Vanwege het feit dat ik een rolstoel zit kon ik niet door de bodyscan waar iedereen doorheen gaat, daarom werd ik naar een apart hokje geleid. Ik stond er eigenlijk verbaasd van dat er met het checken van de bagage heel makkelijk met mijn medische hulpmiddelen werd omgegaan, er werd niet eens naar mijn medische paspoort gevraagd.

Ik had van tevoren wel geïnformeerd of ik extra bagage mocht inchecken en dat was akkoord als ik een medische verklaring bij mij had. Maar doordat ik uiteindelijk mijn stomamateriaal (wat met de handbagage mee moest) heb verdeeld over de handbagage van mij en mijn reisgenoot was extra bagage niet nodig.

Het stomamateriaal heb ik verdeeld over mijn handbagage en mijn koffer. Voor de eerste 10 dagen had ik de voorraad in mijn handbagage gedaan zodat -mocht mijn koffer vermist raken- ik ruim de tijd had om nieuw materiaal te regelen. Mijn stomapaspoort zat ook in mijn handbagage. Stomaplakken mogen niet in het ruim, door de lage temperatuur wordt de plaklaag aangetast, deze heb ik wel voor heel de vakantie in mijn handbagage gedaan. Ik had er één in mijn grote koffer gestopt en het klopt inderdaad dat het niet goed ging, deze was helemaal verfrommeld.

Ik kwam goed uit met de hoeveelheden die ik mee mocht nemen. Het scheelt dat je water voor het schoonmaken van de stoma nog na de douane kan kopen en anders is het natuurlijk ook in het vliegtuig te verkrijgen.

Mijn medicatie heb ik voor drie weken meegenomen in mijn handbagage, daarnaast is het belangrijk dat je een medicijnpaspoort bij je hebt. Als voorzorg heb ik voldoende Lactulose meegenomen. Deze heb ik sowieso nodig bij verstopping, nu had ik wat extra bij me. En als voorzorgmaatregel had ik O.R.S. meegenomen.

Alleen de stewardess die in ons gangpad haar werk deed heb ik verteld van mijn stoma, zodat ze wist wat ik achter het zelfgemaakte gordijntje (opgehangen trui) deed. Omdat ik ook rolstoelafhankelijk ben en tijdens de vlucht geen beschikking zou hebben over een rolstoel, wist ik dat ik dus 9 uur lang niet naar het toilet zou kunnen. Ik had mijn stomatasje met alle benodigde materialen in mijn handbagage, tijdens de vlucht heb ik eenmaal mijn zakje moeten wisselen. Voordeel is wel dat ik een tweedelig systeem heb, maar bij een eendelig systeem kan je de inhoud van je zakje legen in een goedkope bidon/ flesje met ruime opening en dop die je daarna weggooit. Mijn medereizigster hield een jas voor me op zodat ik tijdens het wisselen niet in het zicht zat. Ik heb zonder problemen het zakje kunnen wisselen, ook omdat je een uitklaptafeltje voor je hebt waar je alles netje klaar kan leggen. De mensen achter me zouden misschien wat hebben kunnen ruiken maar als je de ventilatie boven je stoel aanzet is de lucht zo weg. Mijn medereiziger heeft daarna het afvalzakje naar het toilet gebracht en alles verliep zonder problemen.

De gordel zat niet prettig tijdens het opstijgen en landen, hij drukte precies op mijn stoma en ik heb hem daarom al wat losser gezet dan eigenlijk toegestaan. Voor de volgende keer neem ik mijn stomacap mee.

Op de andere luchthavens, aankomst in Calgary, hoefde ik niks te laten zien en mocht ik zo door. Ik kreeg zelfs voorrang op iedereen maar dat zal door mijn rolstoel gekomen zijn, ik had assistentie nodig om uit en in het vliegtuig te komen. Bij vertrek uit Vancouver had ik wel te maken met controles en heb ik mij goed verstaanbaar kunnen maken in het Engels, maar mocht dit problemen hebben opgeleverd had ik ook nog een kaartje bij me waarop alle vertalingen met betrekking tot je stoma op staan.

Mijn ervaring is dat de toiletten er in Canada op de luchthaven veel schoner en netter uitzagen en op het invalide toilet was er ruimte en voorzieningen genoeg. De toiletten op Schiphol vind ik minder schoon. Voor het overgrote deel waren de toiletten in Canada zelf schoon en netjes, in de bergen en natuur heb je houten toilethokjes die zeer ruim zijn en ook erg schoon en netjes waren en op de meeste toiletten was voldoende toiletpapier aanwezig.

Er zijn zeer grote supermarkten waar je voor bijna alles terecht kunt maar het belangrijkste: waar je eigenlijk dezelfde etenswaren kan krijgen als bij ons. Ze hebben er wel meer keuzes als je bijvoorbeeld een lactose of glutenallergie hebt. Als je onderweg bent en vooral in de natuur zul je er rekening mee moeten houden dat je soms best wat langere stukken moet rijden, het is dan belangrijk dat je voor onderweg genoeg eten en drinken bij je hebt.

Op een overnachtingsplaats na waren er bij alle accommodaties (hotels, Chalets) nette en ruime badkamers. Nu moesten deze voor mij ook rolstoeltoegankelijk zijn waardoor de badkamers daardoor ruimer waren dan bij een normale badkamer. Het enige hotel waar de omstandigheden niet goed waren was een wat goedkoper hotelletje waar we alleen voor een tussenstop van één nacht verbleven. Ik had matjes meegenomen waardoor ik de zorg ook op bed of op de stoel kon doen.

Ruim voor mijn reis was ik al overgestapt op een tweedelig systeem, zelf vind ik dat zeker tijdens een reis handiger in gebruik. Ik heb niet meer gebruikt als anders. Tijdens de reis heb ik een keer lekkage gehad maar doordat er ruim voldoende toiletten onderweg zijn en ik altijd reservekleding en -materiaal bij me heb kon ik dit snel oplossen. 

Ik heb een fantastische reis gehad! Ik had mij gelukkig goed voorbereid wat mede gezorgd heeft voor het slagen van deze reis. Canada is een goed ontwikkeld land met goede voorzieningen. In heel Canada spreken ze Engels, ook in de Franstalige gedeelte kunnen ze goed Engels. Voor mij was deze taal geen probleem. Ik blijf wel rekening houden met welke maatschappij ik vlieg want de service en assistentie vind ik erg verschillen, al kan ik dat alleen vergelijken wat betreft de service als je in een rolstoel zit want bij de vorige vluchten had ik nog geen stoma.


Mijn tips:


- Belangrijke tip die ik anderen wil meegeven is echt een goede voorbereiding! Je kan beter teveel voorzorgsmaatregelen nemen zodat je niet voor verrassingen komt te staan.
- Tijdens je vlucht is het handig om aan het raam te zitten indien je niet van je stoel af kan, zodat je je kan afschermen bij de stomaverzorging.
- Een paar druppels of poeder om de geur in je zakje te neutraliseren zou eventuele luchtjes tijdens het verwisselen in het vliegtuig voorkomen. Maar op de toilet is dat misschien niet echt noodzakelijk.
- Nog een tip als je veel last van lucht hebt, een luchtventiel op je stomazakje. Echt heel praktisch! Voor mij was het een uitkomst tijdens zo’n lange vlucht.
- Neem liever iets teveel stomamateriaal mee dan te weinig. Stomaplakken niet in je koffer maar in je handbagage meenemen.

 

  • Ik heb een blog gemaakt van mijn reis in Canada. Deze kan je hier vinden."

 

 


 

Route 66 op de motor

Bert - 56 jaar - colostoma

 

"Op 5 november 2014 werd bij mij endeldarmkanker geconstateerd. Nadere onderzoeken zouden volgen, waarbij als eerste bloed afgenomen moest worden. Route 66 moest in het Catharina Ziekenhuis worden gevolgd om bij de bloedafname te komen. Een teken: ik heb toen tegen mijn vrouw Yvonne gezegd, dat wanneer ik dit traject met goed gevolg zou doorlopen (lees kanker zou overleven), ik graag de Route 66 in Amerika zou willen rijden op de motor. Mijn bucketlist was geboren.

Het traject van chemo, bestralingen en uiteindelijk de operatie met amputatie van anus en endeldarm en de creatie van mijn stoma op 14 april 2015 was zwaar, maar de moeite waard. Sindsdien ben ik officieel kankervrij, al blijven de regelmatige zenuwslopende controles. 23 november, de dag na mijn 55ste verjaardag, hebben we geboekt om in augustus en september 2016 de Route 66 te gaan rijden.

 

Donderdag 25 augustus 2016

We zijn in het Hotel langs de A4 op 10 minuten van Schiphol, morgenochtend gaat het vliegtuig. Het is bloedheet buiten (31 graden Celsius), in onze kamer draait echter een beschaafde airco waardoor het een graadje of 20 is. Spannend! Hebben we alles bij ons, zullen we geen gelazer krijgen met mijn stomamateriaal wat grotendeels in een van de handbagage koffers zit? Overigens kreeg ik nog een email van Brigitte van het KWF en belde mijn stomaverpleegkundige van het Catharina om mij een geweldige reis toe te wensen!

 

Vrijdag 26 augustus

Met zo onderhand een kubieke meter aan bagage is het wel fijn dat er bagagetrolleys zijn. Eerst vanuit het hotel naar de shuttlebus en dan van de shuttlebus naar de bagageafgifte. Enigszins verlost kan het dan verder langs de security en de paspoortcontrole. De security check viel mee: met mijn strakke shirtje zag men zo dat ik een stoma had, althans een stomazak droeg. De man die de visitatie deed zag het ook en knoopte direct een praatje aan, “dat je zoiets niet voor niets hebt.” “Ja, kanker overleefd en nu dat gaan vieren op de Route 66”, dat noopt uiteraard tot een succeswens.

De vlucht verliep zoals gewenst: gewoon goed, zelfs voor Yvonne, met haar vliegangst. De Boeing 767 gaf geen krimp en bracht ons netjes naar Chicago. En voor het eerst een stomazak geleegd in een vliegtuigtoilet - ik dacht dat ik enkel wat lucht had geproduceerd, een wat voller zakje geeft druk op je buik -, maar dat was dus meer dan alleen lucht. Gelukkig was ik voorzien van een ileozakje, voor de zekerheid, en dat hoeft slechts geleegd te worden. Wel wat krap maar het lukte en dat lucht wel op, ook voor een stomadrager. In Chicago geen problemen met de border control. Snel met de tweede rit van de motelshuttle naar ons adres voor de eerste twee dagen in Les Plains, waar de eerste motoren al stonden te wachten. Daar opfrissen in de kamer, spullen reorganiseren en tenslotte hebben we gezamenlijk gegeten bij Tiffany's tegenover het motel, waarna we bijtijds ons bed zijn ingedoken.

 

Zaterdag 27 augustus

Vanochtend de eerste rit, om wat kennis te maken met de motor. Op naar de lokale Harley Davidson dealer. De Ultra Electra Glide rijdt super, bromt en klapt heerlijk, trilt stationair als een basgitaar, en heeft enorm veel power in dat grote blok van hem. Yvonne is ook helemaal in haar sas in haar zetel achterop en er is voldoende opbergruimte voor een heel gezin. Ik geniet met enorme teugen, en met mij ook de rest van onze groep. Het verkeer valt mee, de wegen zijn wat pokdalig, maar dat is niet zo erg. Vervolgens zijn we naar de Subway gegaan om even te lunchen en terug naar het hotel gereden. Omkleden en met hotelshuttle en metro naar downtown Chicago. Hier hebben we een eind rondgelopen, uiteraard de Navy Pier bezocht en een rondvaart tussen de wolkenkrabbers gemaakt. Een aanrader! De Willis Tower gezien, niet beklommen, te druk... En tenslotte het begin en het eind van de Route66 bezocht. Het eind uiteraard, als je de Route andersom rijdt.

 

 

Zondag 28 augustus

Nu zijn we echt op pad! Chicago hebben we achter ons gelaten en we rijden in formatie richting South-West. De eerste plaats die we bereiken is Joliet, van de gevangenis van de Blues Brothers. Daarna volgt Elwood en onze eerste stop: het eerste Route66 teken bij The White Fence Farm, een vermaard kiprestaurant. De oude weg is duidelijk zichtbaar naast onze rijbaan, maar deels overgroeid en niet in gebruik meer. Bij de Gemini Giant is een foto-moment, waarna er koffie gedronken kan worden bij Nelly's, een echt Route66 memories paleisje in Wilmington. Het is al echt warm en drukkend. Dan verder op de bikes, er wordt door verschillende mensen kleding uitgedaan, wij houden het veilig en koel met koelvesten en doorwaai jacks. En ter bescherming van mijn stoma draag ik tevens een breukband met stomacap, want je weet maar nooit. De volgende stop is midden in een woonwijkje in Gardner waar een oude prison en een restaurantje met beelden van Elvis, Blues Brothers, Betty Boop.

Ik ben al aardig gepekeld van het transpireren. Vervolgens verder naar Dwight om foto's te maken bij een oud pompstation en er tegenover te lunchen in het Old 66 Family Restaurant, ook erg geënt op de memories. Het begon tijdens het eten wat te regenen, dus op pad met regenkleding over de natte motor spijkerbroeken. Nog een tankstop en daarna was het weer droog. Mazzel, maar we houden de regenpakken maar aan. Na nog een fotomoment in Atlanta, rijden we door naar het volgende hotel, inchecken in en uit de regen- en motorpakken... Het was een mooie dag, met weer 273 km gereden, ondanks de regen.

 

Maandag 29 augustus

We hebben een erg authentiek stuk van de Route66 gereden, wat nog geplaveid was met straatklinkers. Veel drinken is het devies het is bloedje heet, 96 graden F, ruim 35 C. Wat een aanslag op mijn concentratie blijkt, ik moet me regelmatig opnieuw focussen. Dan lunch in St. Louis bij de wat louche House of Poison, een ware motorbende-bar. Helaas waren we te laat voor de Mississippi raderboot rondvaart, dus even langs de Gateway Arch, en dan naar het hotel met een indoor zwembad en goede airco op de kamers. Direct douchen, we waren doorweekt van het zweten. Sommigen waagden nog een duik, wij toch maar niet. 's Avonds wat kleins genuttigd in de sports-bar en er weer vroeg in.

 

Dinsdag 30 augustus

Door de natuur en bergen, erg veel over de oude trail van de Route 66, ik heb weer genoten. We begonnen met een ritje de stad uit, met een koffiestop bij een lokale Harley dealer in Villa Ridge. Dan verder naar de beroemde Meramec Mines, waar Jesse James zich nog heeft verstopt. Foto's en een chill-down momentje tijdens een bootvaart over de Meramec River. De lunch was deze keer Amerikaans-Duits, bratwurst with sauerkraut. Vervolgens verder gereisd naar de grote Red Rocker, een enorme schommelstoel, om tenslotte nogmaals te stoppen bij de brug over Devil's Elbow, ook een klassieker van het zuiverste water.

We checken redelijk op tijd in, waarna we even in het zwembad zijn gesprongen om af te koelen, het was weer een graadje of 31 C. Overigens gaat alles naar wens met mijn stoma. Ik eet wat ik wil, maar niet teveel, en de warmte heeft ook geen negatieve invloed. Ja, de zakjes worden bewaard in de gekoelde cabine van de volgwagen en mijn emergency-kit wordt vergezeld van twee koelelementen bewaard in de topkoffer van de motor, zover mogelijk bij de uitlaten vandaan. En we drinken ons ongans, wel een liter of 5 à 6 op een dag, logisch met die hitte.

 

Woensdag 31 augustus

Vanochtend bleek het niet droog te zijn, dus vertrokken we weer in regen-tenue, ondanks de drukkende warmte. We moesten zelfs een stuk over de Interstate, de snelweg, waar je gewoon in de regen ingehaald wordt door denderende enorme vrachtwagens, dus dan maar wat aan de kant rijden... De eerste stop was Gary's Gay Parita, een oud tankstation. Dan naar Red Oak II in Carthage waar een excentrieke verzamelaar en kunstenaar oude panden, die men had willen slopen, uit de oude Route 66 tijd heeft neergezet als een dorpje. Erg leuk. Tevens mag de regenkleding weer uit, lekker! De volgende stop was Galena Kansas, met enkele oude auto's uitgedost a la "Cars" met ogen en tanden. De gelijknamige film zou van de Route 66 afgeleid zijn. Tenslotte zijn we gestopt bij een originele betonnen Route 66 brug, de Brush Creek Rainbow Curve Bridge of Marsh Arch Bridge. We hebben Missouri al achter ons gelaten en moeten nog een klein stukje rijden naar Oklahoma, waar het motel is. En na een verfrissende duik in het zwembad hebben we gezamenlijk gebarbecued.

 

Donderdag 1 september

Weer een mooie dag, en weer een mooie rit van zo'n 357 km door de States. Er was vanochtend een overval op de ontbijtzaal van het motel, waarbij al het eten werd gestolen. Blijkbaar was er nog een beetje voorraad want we hebben wel kunnen eten, al was het enigszins beperkt.

Vanochtend zijn de liefhebbers over een stuk gravel Route 66 gereden - wij en nog enkele anderen overigens niet, we willen de Route graag heelhuids uitrijden - en daarna zijn we naar het Will Rogers museum in Claremore geweest, nationale volksheld in de US, cowboy en artiest voor anderen, zoals wij. Vervolgens zijn we de Blue Whale gaan bekijken in Catoosa, die als icoon langs de Route 66 is gepositioneerd. En dan langs een oude en vervallen drive-in bioscoop, zo jammer dat dergelijk erfgoed niet beter wordt behandeld. Na stops bij Seaba Station, een klein motormuseum in Warwick, het moderne tankstation Pops in Arcadia en de Round Barn (een ronde schuur) in dezelfde plaats moesten we via enkele Interstates naar ons hotel. Net daar kregen we nog een spatje regen, al was het merendeel al gevallen. Het avondeten was in een rustige sportsbar naast het hotel. Daarna heb ik een poging gewaagd om mijn darmen in plaats van ’s ochtends ‘s avonds te spoelen, maar dat mislukt. Dan toch maar in de vroege ochtend zoals we tot nu toe gedaan hadden...

 

Vrijdag 2 september

Ik moet wel zeggen dat het ook wel topsport is als je daarnaast je darmen spoelt en dus vroeg je bed uit moet, en je conditie ook nog niet is zoals die voorheen was... We hebben weer ruim 400 km gereden vandaag, met stops bij het Oklahoma Route66 museum in Clinton, het Devils Rope Barbed Wire museum (prikkeldraad) in McLean, een authentiek pompstation en een tweetal tankstops voordat we in Amarillo aankwamen via een uurtje Interstate. We zouden snel weer moeten aantreden voor de limo's die ons naar het Amarillo Big Texan Steak House zouden brengen. Limo's met grote horens op de motorkap en met chauffeurs met cowboy hoeden en een JR accent. Het blijkt een enorme vreetschuur te zijn; lange tafels, veel eters, bediening in cowboykleren, een bandje dat aan je tafel verzoeknummers speelt voor een dollar (als het maar Country is). Je hebt er zelfs de gelegenheid om een 72 oz steak (anderhalve kilo!) te eten, en als je dat lukt binnen een uur is dat gratis. Uiteraard waren er twee waaghalzen, die de uitdaging aandurfden (niet van onze groep), en als je dan ziet hoeveel steak dat is... Pfft! Wel een leuke ervaring, overigens.

 

Zaterdag 3 september

En weer reden we een prachtige rit, erg lang 596 km, maar mooi! Vanaf het hotel gingen we eerst naar de beroemde Cadillac Ranch. Tevens de camelback water-rugzak maar achterop gedaan, want de warmte is er weer in alle hevigheid. Er moet weer gedronken worden, ook onderweg. Volgende stop is het Midpoint Cafe in Adrian, Texas, het middelpunt van de Route66, de helft van mijn bucketlist is afgewerkt! Erg opvallend is dat na het Midpoint spoorslags het landschap wijzigt. Het wordt plotseling zoals in een echte cowboy film; dor, met veel losstaande bosjes, en met grote rode kliffen. Zo enorm mooi, ik heb even met tranen in mijn ogen gereden, wat een geluk dat ik dit mag meemaken!

We rijden verder naar het westen, naar het Blue Swallow Motel in Tucumcary, een echt motel geheel in de stijl van de jaren ’50. We rijden nu veel interstate, 60 - 75 km/u, maar we zien genoeg. Zo nu en dan tanken, en elk pompstation heeft weer iets eigens. Van een compleet auto- en motor museum (gratis) tot een grote Indianen-kunst shop. Over de snelweg bij Albuquerque, waar iemand die ons passeerde door de State Police werd aangehouden, verder naar onze eindbestemming van de dag. Het laatste stukje (35 miles) binnendoor met nog indrukwekkendere rode kliffen, zo mooi! Bij het hotel, een Comfort Inn, kwamen we de verse groep van de mini-Route66 tegen, die ons genoeg vragen te stellen hadden, want zij beginnen net. Niet vergeten de klok een uurtje terug te zetten in verband met de tijdzone wissel! En 's avonds bij de Asian Buffet gegeten. Daarna direct te bed, en meteen diep in slaap, aldus Yvonne. Ik was echt moe...

 

Zondag 4 september

Oef het is een reis van superlatieven, zoveel moois, ik kijk mijn ogen uit! Vanochtend zijn we weer op tijd op pad gegaan, allereerst naar het Continental Divide punt langs de Route66, vanwaar water of naar de Atlantische of naar de Pacifische Oceaan stroomt. Vervolgens reden we verder naar de Teepee Trading Post op de grens van New Mexico en Arizona, Yvonne koopt er een echte cowboyhoed voor me. Dan rijden we door naar de Painted Desert, een woestijn met daarin het nationale park Petrified Forest. Wat eten en drinken alvorens we het versteende woud inrijden.

Ik voel trouwens mijn stoma wel werken, de temperatuur wanneer we stilstaan zal daar wel mee te maken hebben. Ik heb een grote ileozak bevestigd dus er is ruimte en flexibiliteit. Later in het hotel maar even ingrijpen.

Door gaat de reis naar Winslow, waar uiteraard de hoek van de Eagles wordt aangedaan "Standing on the corner in Winslow, Arizona". De rest van de rit gaat weer grotendeels over de Interstate, waar we het landschap weer zien veranderen naar een bosrijk gebied, en waar we het eerste bord Los Angeles zien. Er staat nog steeds veel wind, maar dat deert ons niet. Williams is nu onze bestemming. Dan naar de kamers, stomazak legen, douchen en eten in een van de restaurants van het stadje, ieder op eigen gelegenheid. En dan rond 9 uur weer ons bed in...

 

 

Maandag 5 september

Vandaag blijven we in Williams, dus geen gezeul met onze bagage. We hebben eerst gezamenlijk ontbijt in een restaurantje in het centrum van dit plaatsje, omdat het motel geen ontbijtservice biedt. Dan vertrekken we naar de Grand Canyon, een van de beoogde hoogtepunten van onze reis, we zijn allemaal benieuwd. We rijden door naar de helikopterluchthaven van Papillon Grand Canyon Helicopters. We checken in, en ieder wordt gewogen voor een uitgebalanceerde vlucht. Op naar de safety briefing met een aardige cabaretier-achtige man (Bill Cosby, zou je zeggen) die het begeleidt. Dan mogen we naar de wachtruimte.

Het wachten duurt niet lang, wij krijgen een reddingsvest aangegespt en gaan naar het platform, waar onze heli al snel aan komt vliegen. De vlucht is zijdezacht, en zo langzaam in vergelijking met een vliegtuig. Rustig glijden we naar de reusachtige kloof, je moet het met eigen ogen gezien hebben. De Colorado Rivier, zon, regen, vorst en wind hebben hier een werkelijk sprookje gecreëerd dat zijn weerga niet kent. Diverse kleuren, diepteverschillen en een enorme weidsheid. Ik ben er stil van, ook dit mag ik nog meemaken. Na de vlucht, als iedereen weer terug met de voeten op aarde staat, blijk ik niet de enige te zijn met dit soort overweldigende gedachten. Het is nu eenmaal een soort wereldwonder van de natuur. We gaan weer verder met de motor het Grand Canyon National Park in, waar we enkele uren de tijd krijgen om rond te kijken. Eerst even lunch bij het Visitor Center, dan op pad naar de verschillende uitkijkposten waar we weer de Canyon kunnen bekijken en vastleggen.

Afgesproken om bijeen te komen op de laatste post, Desert View, van waaruit we dan verder rijden richting Cameron en Flagstaff. Tussendoor nog een trading post van de Navajo indianen aangedaan. Het landschap is nog steeds geweldig mooi. Dan verder, via Flagstaff weer Route66. We stoppen nog bij een oud pompstation en huisjes verhuur waar de beginscène van de memorabele film Easy Rider is opgenomen. Vervolgens rijden we verder, een stuk Interstate 40 met de laagstaande zon recht op ons vizier terug naar het hotel. Yvonne en ik eten simpel deze keer, met een broodje van de versshop van de nabijgelegen supermarkt, om op tijd ons bed in te gaan. Continu topsport kost wel zijn tol moet ik toegeven, al houdt mijn stoma zich uitstekend!

 

Dinsdag 6 september

De route zou vandaag minder lang zijn dus mochten we "uitslapen". Om 9 uur vertrokken we met als eerste stop het plaatsje Ash Fork. Vervolgens op naar Seligman, waar de revival van de Route66 begonnen is, en waar de Main Street, de "strip", grotendeels toegewijd is aan de route. Onderweg zijn we overigens nog even gestopt om een van de originele Route66 bruggen over het spoor te aanschouwen.

We hadden in Seligman de gelegenheid om alles goed in ons op te nemen en wat te nuttigen. De motoren stonden netjes in een rij naast elkaar geparkeerd en waren voor de andere aanwezige toeristen (uiteraard Japanners, met touringcars tegelijk) al een attractie op zich waar ze zich vooral direct naast wilden laten fotograferen. Bij vertrek werd Jan aangehouden door de lokale Marshall omdat hij midden op de weg stil stond, te wachten op het vertrek van de groep. Het leek heel wat, maar de man bleek hem nog te kennen van een eerdere Route66 reis, dus even bijpraten met alle zwaailichten aan, spannend! Geen bekeuring dus. Onze volgende stop was de Grand Canyon Caverns & Inn bij Peach Springs, dan weer snel verder richting de lunch. Vervolgens een stop bij Hackberry General Store, waarna we zijn doorgereden naar Kingman. Waarna we in het hotel nog even lekker het ijskoude zwembad ingegaan zijn. Het avondeten was bij Danny's en vervolgens naar bed, maar niet voordat ik een “zakjeswissel” gedaan had - diarree, was het van het eten? Yvonne had er ook last van.

 

 

Woensdag 7 september

Vandaag is het een echte woestijn-dag. We rijden door de Mohave Woestijn, een dor landschap met Yucca's, wat struikjes en wat palmachtigen. En het is warm, erg warm, wat mijn concentratie echt niet ten goede komt. We stoppen eerst bij een oud herbouwd pompstation Cool Springs, dat een film-historie heeft met Jean-Claude Van Damme. Vervolgens gaat het over een origineel stuk Route66 de bergen in naar Oatman, een oud goudzoekersplaatsje. Wat Amerikaanse haarspelden en de Sitgreaves pas op 1113 meter hoogte. We hebben er rustig gereden zodat Yvonne het nodige kon vastleggen vanaf de duozit. Oatman is leuk, redelijk origineel en cowboy achtig. En er lopen net als op de weg ernaartoe ezels, nazaten van de oude pakezels van de miners.

Dan gaat de tocht verder richting de Hooverdam, ook een nationale bezienswaardigheid die in de Colorado Rivier ligt, ter hoogte van de Black Canyon bij Boulder City. Tijd voor het laatste stuk naar Las Vegas over de interstate. Ik ben moe, je zit op de motor alsof je rijdt in een heteluchtoven en dat is niet prettig. Aangezien we wat te vroeg in Las Vegas aankwamen zijn we eerst in de geairconditionde Harley Davidson dealer gaan rondneuzen. Mooie dingen, goedkoper dan thuis, maar nog steeds duur. Ik ben erg tevreden met mijn Midnight Star.

Tenslotte inchecken in het motel en douchen, erg welkom! Uiteraard hebben hier ook de kamers een grote airco, dus zijn ze koel. Om 18:00 uur zijn we met Justin Las Vegas ingegaan, om The Strip te bekijken. Groot, kitsch, nep, maar wel leuk. We eten in het Rainforest Cafe waar a la de Efteling een compleet regenwoud is nagebootst. Het uitzicht op de strip is mooi. We zien het donkerder en drukker worden. De neonreclames flitsen je rond de oren. Pas na 22:00 uur waren we terug op onze kamer.

 

Donderdag 8 september

Oef, weer een snikhete dag vandaag! We gaan dwars door de Mohave Woestijn terug richting de Route66, die we gisteren voor Las Vegas even verlaten hadden. Het is net na 9 uur, maar de behoefte aan schaduw is al groot met temperaturen boven de 30 graden. Dan gaan we via de Interstate naar onze laatste tankstop van gisteren. De doorwaai jacks en de koelvesten doen goede dienst, terwijl we met 60 tot 80 km/u over de snelweg denderen. Uiteraard met Camelback op de rug om nog wat te kunnen drinken. Na de Interstate rijden we de Route66 weer op en we rijden tevens California in, de laatste US staat die we tijdens onze reis zullen aandoen. Uit de speakers van Jan's Harley klinkt - hoe kan het ook anders - "Hotel California" van de Eagles. Een gedenkwaardig moment, als in een film...

Onze lunchstop is midden in de desert bij een pompstation met shop en zitje. Je vraagt je af hoe mensen van zoiets in de woestijn kunnen leven. We eten een broodje en drinken weer een liter Cola weg. Onderweg rijden we langs een dode vulkaan, de as kleurt nog steeds de woestijn grauw en grijs. We volgen de oude Route langs de nieuwe Interstate en de spoorlijn. Soms claxonneren de vrachtwagenchauffeurs, en soms klinkt de hoorn van de locomotieven als groet naar ons. Uiteraard zwaaien we terug, net als naar collega-bikers op de Route. We stoppen weer bij een oud motel met huisjes en een pompstation. Roy's Motel & Cafe, redelijk verlaten behalve het pompstation, maar een echt jaren '50 icoon dat nog trots zijn uithangbord met neon toont in de zinderende warmte van de zon. Het is 45 graden. Dan rijden we verder, over de Interstate naar de eindbestemming van vandaag. Het is te warm om de Route te blijven volgen. We naderen Barstow snel, het gas staat stevig open wat tenminste voor wat doorwaai zorgt, al is de wind echt niet koel. We hebben het weer gehaald. Nu nog de spullen naar de kamer en dan eerst het zwembad in. 's Avonds hebben we gegeten bij Tony's Steakhouse & Buffet. Vervolgens hebben we de koffers gereorganiseerd en zijn we ons bed ingedoken. Morgen is de laatste dag op de motor...

 

Vrijdag 9 september

Het einde van onze reis komt steeds naderbij en we gaan dat doelwit, de Pier van Santa Monica, vandaag bereiken. We gaan verder door de Mohave Woestijn, nog even langs Elmer's Bottle Tree Ranch in Oro Grande, tot we ineens in weer een andere wereld belanden in de bergen waar langzaam steeds meer vegetatie te vinden is en het droge woestijnachtige verdwijnt. We komen aan in Wrightwood in het Angeles National Forest. Vanaf hier mogen we rustig op eigen gelegenheid 32 miles afleggen door de bossen. Prachtig! Helaas waren hier bosbranden enkele weken geleden, maar ik verwacht dat het hier weer snel wat groener gaat worden. De weg kronkelt omhoog en omlaag door de bergen. We stoppen bij Newcomb's Ranch voor lunch, rijden nog 25 miles op eigen gelegenheid door de prachtige natuur en dan even wat eten en drinken bij een pompstation in La Cañada Flintridge en de laatste briefing voor we doorrijden naar Santa Monica. Dan rijden we verder, de superdrukke en 8 banen brede snelwegen van Los Angeles op. Dicht bij elkaar rijden in baksteen formatie is het devies om elkaar niet kwijt te raken. Uiteindelijk zien we de afslag Santa Monica, de spanning om niet op het laatst nog te crashen schakelt om naar een brok in mijn keel... We rijden nog een stuk door de stad, en dan zie ik in de verte de boog, die de Pier aanduidt.

Daar aangekomen stappen we gezamenlijk af, we vliegen elkaar om de halzen en zijn allemaal geëmotioneerd. We hebben deze monstertocht, die prachtige tocht door de US, helemaal uitgereden. Respect voor allemaal! Uiteraard lopen we met zijn allen de Pier op, waar het "End of Trail" bord staat. Nog even rondkijken, het ontvangen van de Route66 Wing van Jan en dan rijden we weer achter Jan aan naar ons laatste hotel waar we ook de motor zullen achterlaten. We douchen, reorganiseren de bomvolle koffers nog verder en gaan om 19:30 uur gezamenlijk eten bij de lokale buffet chinees. Een waardige afsluiting. Morgen al vroeg naar het vliegveld.

 

Zaterdag 10 en zondag 11 september

De dag mocht weer vroeg beginnen want het eerste busje naar Los Angeles International Airport vertrekt al om 7:00 uur, dus was de wekker gezet om 5:00 uur zodat ik mijn darmen bijtijds gespoeld kon hebben. Ondanks alles eindigt zoiets toch in wat haastwerk want het busje missen is eigenlijk geen optie. De koffers afvullen, letterlijk totdat de ritsen strak staan en dan meteen alles mee naar beneden, naar de lobby, wachten op het busje met een inderhaast uit de ontbijtzaal meegenomen glas sinaasappelsap en een banaan. Maar we waren op tijd en konden mee. De chauffeur laveerde ons snel en behendig door het nu toch echt wel wat rustigere verkeer in die grote stad. We konden mooi nagenoeg recht voor de deur van de Air Canada balies uitstappen, waar het ook nog vrij rustig was. Boardingpassen printen via de terminalpalen, koffers afgeven en dan door naar de security scan. Er werd geen acht geslagen op de inhoud van onze koffers. Ja, ik had al gezegd dat ik een stomadrager ben en had zelfs mijn shirtje al opgelicht, maar ik moest door naar de full body-scan. En ook daar was niets meer te zien, dan iets op mijn buik, wat uiteraard mijn stomazakje was.

Op naar Gate 28, wachten op ons toestel. De vlucht gaat op tijd, hier en daar een beetje met turbulentie, maar hij was wel mooi, over het Amerikaanse woestijngebied waar wij ook voor een deel gereden hebben. Ik had overigens bij de take-off wel even een "hum" momentje met een traan; mijn bucket-list is leeg, mijn item ingelost, en mijn, nee, ons leven moet weer verder. Ik heb het maar even ingetogen voor mezelf gehouden... In Toronto moesten we overstappen voor de vlucht naar Amsterdam. Vooral doorlopen was het devies, want we konden onmiddellijk boarden. Het is al donker wanneer we opstijgen en we zitten niet aan de raamkant. We krijgen wat eten, nog lekker ook, kijken nog een filmpje en proberen dan wat te slapen. Net na 10:00 uur landen we op Schiphol. Na de ID controle en ophalen van de koffers nemen we afscheid van de groep. We lopen langs de douane - niets aan te geven - en komen in de ontvangsthal, waar Jos de oppas met onze hond staat te wachten. We zijn moe en blij. Op naar huis!

 

Nawoord

 Een colostoma, irrigeren, motorrijden, reizen, transatlantisch vliegen, hotels, zwemmen. Bovenstaande heeft met dit alles te maken. Wellicht heb ik het geluk dat ik met alle behandelingen in het ziekenhuis ook al mijn schaamte voor een hoop dingen kwijt ben geraakt. Mijn motto is: ik ben wie ik ben, en zo zal je me moeten accepteren. En ik maak er mooi het beste van, want dat leer je na een ernstige ziekte wel. Gelukkig heb ik weinig problemen gehad met mijn stoma, niet op reis en niet in het begin. Behalve wat huidprobleempjes, maar daar heb ik mijn hulpmiddelen voor. Mijn stomaverpleegkundige had onmiddellijk door dat ik graag actief in het leven sta en adviseerde het irrigeren. Een advies waar ik geheel achter sta, ik had een groot deel van mijn vrijheid terug in ruil voor een uurtje in de ochtend.

Mijn grote liefhebberij motorrijden ging hierdoor ook wat gemakkelijker, met verminderde kans op een vol zakje. Maar wel met een breukband met cap om me niet een breuk te bewegen of te tillen op een onverwacht moment. De band ging dus weer mooi mee. Wat me overigens tijdens de reis wel opviel was dat het spoelen wat lastig kan zijn. Elk hotel had weer een andere kamer inrichting en andere muurbekleding, niet overal een haakje in de muur waardoor spoelen in je eentje met een spoelzak veelal erg lastig zou kunnen zijn. Gelukkig was mijn Yvonne mee, die vaak de zak met de hand omhoog moest houden. Met een elektrische pomp zou het wat gemakkelijker zijn gegaan, al is dat als bagage item weer wat lastiger. En... aangezien het een groepsreis was moest ik vaak erg vroeg op om mijn uurtje spoelen op tijd te kunnen afronden. Tsja, dan maar op tijd naar bed hè. Voldoende spullen mee, en in de handbagage, spreekt voor zich. De checks op de luchthavens zijn niet lastig, als je tenminste zelf dat ook niet bent."

 

<- Terug naar op reis en onderweg

 

 


 

IF vertelt over het leven samen met haar man (stomadrager) in Spanje

 

"Omdat mijn partner (66) geboren is in Spanje, Galicië, hebben wij hier een huis gekocht. De eerste 10 jaar voor vakanties en sinds 10 januari 2010 wonen we hier permanent. Wij hebben ervoor gekozen om te emigreren omdat mijn partner hier geboren is en ik door de jaren heen van Galicië ben gaan houden. 

 

We hebben een mooi afscheidsfeest gehouden op dezelfde locatie als waar we 43 jaar geleden zijn getrouwd. Dit was de enige locatie die op dat moment vrij was, het heeft echt zo moeten zijn, samen afscheid genomen op de plek waar we 43 jaar eerder zijn begonnen. 

 

Mijn partner heeft op 8 februari 2018 een tijdelijk ileostoma gekregen door een tumor in de endeldarm. Qua vergelijking hoe de zorg in Nederland of in Spanje is kan ik weinig zeggen. In Nederland zijn we beide altijd erg gezond geweest en dus gelukkig weinig hierin meegemaakt. Het enige wat ik kan bedenken is dat er in Nederland veel meer bureaucratie is.  

 

In Spanje hebben wij twee stomaverpleegkundige in het academisch ziekenhuis waar mijn partner wordt behandeld. Tijdens zijn ziekenhuisopname heb ik uitgebreide uitleg gehad over de verzorging van de stoma, de diverse materialen en heb ik een praktijkles gehad door te oefenen aan bed. De stomaverpleegkundige komt hier niet aan huis, je kunt bellen voor een afspraak in het ziekenhuis. Stomamateriaal bestel ik via de huisarts, en zij bestelt het bij de apotheek waar we het de volgende dag kunnen ophalen. De breukband heb ik rechtstreeks bij Coloplast in Madrid besteld, opmeten doe je thuis en de maten geef je dan door. 

 

Na ontdekking van de tumor is mijn partner vrij snel in het traject van bestraling, chemo, operatie en weer chemo terechtgekomen. Waar we nu tegenaan lopen zijn de super lange wachttijden voor bijvoorbeeld een onderzoek en uitslag van het onderzoek. In Spanje wordt er goed gereageerd op stomadragers, ik durf niet te zeggen of er een stomavereniging is, heb er nooit naar gezocht. 

 

Ik mis Nederland niet echt, we gaan 1 a 2 keer per jaar terug. Meestal komt Nederland naar ons toe; onze dochters, familie en vrienden. Spanje is qua natuur elke dag weer prachtig en de mensen zijn erg vriendelijk, het leuke is dat ik een aantal jaar geleden begonnen ben met sporten en ik als ”vreemde eend in de bijt” gelijk werd geaccepteerd door de Spaanse señora’s. 

 

Wij hebben onze benedenverdieping jaren geleden laten ombouwen tot appartement voor onze dochters met evt gezin. Onze dochters hebben nu uiteindelijk geen gezin haha, dus nu voor de fun begonnen met verhuur. Het loopt als een tierelier met al onze Spaanse gasten waar je nog wat van opsteekt ook. 

 

Als je wilt emigreren naar een ander land is mijn tip dat je echt de taal moet beheersen van het land waar je naartoe wilt. Dit maakt alles zoveel makkelijker. En je moet veel geduld hebben, geduld is nog altijd een schone zaak."

 

<- Terug naar op reis en onderweg

Omdat mijn partner (61) geboren is in Spanje, Galicië, hebben wij hier een huis gekocht. De eerste 10 jaar voor vakanties en nu wonen we hier permanent. 

Wij hebben ervoor gekozen om te emigreren omdat mijn partner hier geboren is en ik door de jaren heen van Galicië ben gaan houden. 

We hebben een mooi afscheidsfeest gehouden op dezelfde locatie als waar we 43 jaar geleden zijn getrouwd. Dit was de enige locatie die op dat moment vrij was, het heeft echt zo moeten zijn, samen afscheid genomen op de plek waar we 43 jaar eerder zijn begonnen. 


Mijn partner heeft op 10-01-2010 een tijdelijk ileostoma gekregen door een tumor in de endeldarm. Qua vergelijking hoe de zorg in Nederland of in Spanje is kan ik weinig zeggen. In Nederland zijn we beide altijd erg gezond geweest en dus gelukkig weinig hierin meegemaakt. Het enige wat ik kan bedenken is dat er in Nederland veel meer bureaucratie is.  


In Spanje hebben wij twee stomaverpleegkundige in het academisch  ziekenhuis waar mijn partner wordt behandeld. Tijdens zijn ziekenhuisopname heb ik uitgebreide uitleg gehad over de verzorging van de stoma, de diverse materialen en heb ik een praktijkles gehad door te oefenen aan bed. De stomaverpleegkundige komt hier niet aan huis, je kunt bellen voor een afspraak in het ziekenhuis. Stomamateriaal bestel ik via de huisarts, en zij bestelt het bij de apotheek waar we het de volgende dag kunnen ophalen. De breukband heb ik rechtstreeks bij Coloplast in Madrid besteld, opmeten doe je thuis en de maten geef je dan door. 


Na ontdekking van de tumor is mijn partner vrij snel in het traject van bestraling, chemo, operatie en weer chemo terechtgekomen. Waar we nu tegenaan lopen zijn de super lange wachttijden voor bijvoorbeeld een onderzoek en uitslag van het onderzoek.  

In Spanje wordt er goed gereageerd op stomadragers, ik durf niet te zeggen of er een stomavereniging is, heb er nooit naar gezocht. 


Ik mis Nederland niet echt, we gaan 1 a 2 keer per jaar terug. Meestal komt Nederland naar ons toe; onze dochters, familie en vrienden. 

Spanje is qua natuur elke dag weer prachtig en de mensen zijn erg vriendelijk, het leuke is dat ik een aantal jaar geleden begonnen ben met sporten en ik als ”vreemde eend in de bijt” gelijk werd geaccepteerd door de Spaanse señora’s. 

Wij hebben onze benedenverdieping jaren geleden laten ombouwen tot appartement voor onze dochters met evt gezin. Onze dochters hebben nu uiteindelijk geen gezin haha, dus nu voor de fun begonnen met verhuur. Het loopt als een tierelier met al onze Spaanse gasten waar je nog wat van opsteekt ook. 

Als je wilt emigreren naar een ander land is mijn tip dat je echt de taal moet beheersen van het land waar je naartoe wilt. Dit maakt alles zoveel makkelijker. En je moet veel geduld hebben, geduld is nog altijd een schone zaak.


Laatst aangepast op woensdag 24 juni 2020 21:55
 
Terug naar boven

twitter insta

Linkedin facebook

Youtube email