Follikels zijn niet te plannen, zij bepalen het schema

Geschreven 9 april 2016

Dit is de 6de blog van een serie. De eersten gemist? Lees ze hier

 

Vanmorgen liepen manlief en ik door een stil en uitgestorven ziekenhuis, zelfs de winkels en het restaurant waren nog niet open. Wat wil je op een zaterdag. Maar follikels zijn niet te plannen, zij bepalen het schema. 

 

Ik ben inmiddels ruim een week hormonen aan het spuiten. Nog steeds in mijn buik, en ik heb nog maar één blauwe plek! In de vorm van een hartje nog wel, hoe lief. Misschien is al dat littekenweefsel en dode huid wel een voordeel? Want het doen amper pijn, in tegenstelling tot de vorige keer in mijn bovenbenen. Binnen een paar dagen ben ik wel verschrikkelijk moe (misschien dekt het woord uitgeput nog beter de lading) terwijl ik de laatste tijd bomvol energie zat, de eerste paar dagen met vlagen enorm misselijk, af en toe knallende koppijn en mijn buik is opgezet en doet pijn. Maar ach, we moeten niet zeuren, het is voor een goed doel!

 

Het bijwerkingenlijstje “soms” van de Menopur bijsluiter:

 

✓ check Pijn op de injectieplaats, roodheid, zwelling, jeuk en blauwe plekken (al valt het dit keer dus (nog) mee!)

✓ check Hoofdpijn 

✓ check Duizeligheid

✓ check Opgeblazen uiterlijk, zoals een opgezette buik (gelukkig alleen die buik, en mijn ring begint ook wel strak te zitten…)

✓ check Maag-darmklachten, zoals misselijkheid en buikpijn en zelden braken, diarree en buikkrampen (dit was gelukkig alleen het eerste weekend)

✓ check Bekkenpijn, rugpijn (wat wel elke avond resulteert in een ontspannen massage van manlief, hoe vervelend)

✓ check Pijnlijke gespannen borsten, opvliegers

✓ check Dorst

✓ check Vermoeidheid

 

Ik voel me een broedstoof in voorbereiding. Zo’n kastje wat wij in de schuur hebben staan om de eieren van onze landschildpadden in uit te broeden. Een emotionele broedstoof, dat wel. Vandaag in de supermarkt moest ik bijna huilen omdat er iets niet lukte. Daarna kon ik er wel om lachen. Dat is het voordeel van de tweede keer, ik snap het allemaal wat beter. Terwijl de eerste zonnestralen van de lente zich aandienden vroeg ik net aan mijn man of het al bikiniweer was. Hij dacht dat ik een geintje maakte maar ik meende het toch echt, ik heb het zo heet dat ik twijfelde of het van het weer kwam of toch de hormonen haha. Ja we lachen er maar om, humor maakt alles net wat draaglijker.

 

 

Ik merk wel dat ik er nu gemakkelijker doorheen fiets als de vorige keer. Toen kreeg ik op dag twee een hormoon erbij die mijn eigen hormonen moesten onderdrukken. En nu kom ik erachter hoe heftig dit medicijn bij mij werkt. Bij deze poging in België krijg ik dit medicijn pas zodra de follikels een bepaalde grootte hebben (en zo ver ben ik nu nog niet). Wat een verschil! Ik voel me emotioneel gezien daardoor nog steeds de krachtige positieve Eliene. De lichamelijke klachten kan ik redelijk goed mee omgaan (eraan gewend zullen we maar zeggen ;), maar dat ik niet meer mezelf was vond ik echt verschrikkelijk. 

 

Uit allerlei dingen haal ik mijn hoop. En eerlijk gezegd heb ik ook een heel goed gevoel over deze poging. Maar dat maakt het ook wel weer eng, is de teleurstelling dan niet groter als het mislukt? Er gebeuren allerlei dingen waardoor ik wordt gesterkt in mijn positieve gevoel dat het misschien nu wel onze tijd is. Het is alsof we er nu meer klaar voor zijn dan de vorige keer. We staan er heel anders in. Mijn man streelt heel vaak in het voorbijgaan mijn buik, alsof er al leven in groeit, hij zegt dat dit onbewust gaat. Dit had hij de vorige keer niet. Normaal trekken de neefjes van mijn man heel erg naar hem toe, maar afgelopen weekend wilden ze met me knuffelen, kreeg ik een tekening en zwaaiden ze me enthousiast uit. Wat hangt er om me heen dat ze ineens zo op me reageren? En zo gebeuren er nog meer dingen die me, soms pas later, opvallen. De ooievaar die ons voorbij vloog, de mini witlofjes in de grote witlof. Het lieve briefje van een lotgenoot bij het boek dat ik via marktplaats kocht, ze had op mijn naam gegoogled en kwam op deze blogs uit. Bij haar was het uiteindelijk na 3 jaar gelukt en dat geluk, dat wondertje in haar armen, wenste zij me ook toe. Ik wil het dolgraag allemaal zien als een teken, een teken van steun, hoop en toekomst.

 

Ik ben erg gespannen. Zouden ze gegroeid zijn? Doen de hormonen hun werk? Ik begin het nu toch wel heel spannend te vinden of alles doorgroeit en het niet mis gaat zoals de vorige keer. Sinds gisteren wordt mijn buikpijn steeds erger. Mijn eierstokken maken overuren. En dat is te merken, als ik ga zitten voelt het alsof mijn stokjes gevuld zijn met bowlingballen. Auw! Mijn onderbuik voelt goed gevuld. De vorige keer kwam dit gevoel pas na twee weken hormonen spuiten, dus het moet nu wel goed gegroeid pep ik mezelf op.

 

 

En dat blijkt, want als ik in de stijgbeugels lig en de lieve fertiliteitsarts op het scherm kijkt, meet hij follikels die groter zijn dan in mijn hele vorige poging bij elkaar! Het lijken wel twee druiventrossen daar in mijn buik, gelukkig verre van bowlingballen. Ik ben zo verschrikkelijk blij dat de pijn die het doet om mijn andere verborgen eierstok te vinden me niets meer uitmaakt. Het gaat goed! Ze zijn nog lang niet allemaal even groot en moeten dus nog even, maar het gaat de goede kant op. Jeetje wat zij we opgelucht, in elkaar gestrengeld lopen we naar buiten. Je hoort vaak dat deze weg mensen uit elkaar drijft, maar wij groeien juist nog meer naar elkaar toe. We hebben er samen zoveel voor over, je kiest echt heel bewust voor deze zware weg en daardoor ook heel bewust voor een kindje en voor elkaar. Eigenlijk is dat iets heel moois. Al voelt mijn man zich soms weleens machteloos, want tja hij kan op dit moment niet veel meer doen dan mij waar kan steunen, ik moet het ondergaan. Hij helpt me waar hij kan en dat doet hij geweldig. We hebben geleerd van de vorige keer en voor we hieraan begonnen afspraken met elkaar gemaakt. Ik heb verteld wat ik fijn vind en waar hij me bij kan helpen. En dat hij, als er een zware wolk boven mijn hoofd hangt, me toch vooral erop moet blijven wijzen waarvoor we het doen!

 

Met een kop verse munthee en een muffin (mijn favo ziekenhuiseten, bij teleurstellingen maar ook bij een feestje!) komen we bij en praten we na. Straks de wederzijdse ouders bellen met het nieuws en mijn vriendinnen appen. Iedereen die zo met ons meeleeft en het net zo spannend vinden als wij. 

 

Op weg naar huis moeten we ergens nog even iets ophalen en op de parkeerplaats zijn wel een stuk of 30 oldtimers geparkeerd. Wat gaaf! Wij houden erg van oude meuk, ons hele huis staat er vol mee en we gaan graag rommelmarkten af. We maken foto’s en kijken nieuwsgierig door de raampjes naar binnen. En dan zien we onze favoriet, een gele taxi. Met aan de buitenkant een rotan mandje voor de paraplu's, geweldig! We kijken elkaar verliefd aan en denken hetzelfde: dit wordt onze trouwauto. Maar hé, we wilden toch niet meer trouwen? Op papier zijn we al getrouwd maar hebben het klein gehouden. En dat vonden we wel genoeg. Trouwen was nou niet bepaald mijn meisjesdroom en mijn man heeft al een scheiding achter de rug. Wat maakt dat we het ineens allebei toch willen? Waar komt al die romantiek ineens vandaan? Wie weet wat de toekomst brengt…

 

 

 

Wil je hierop reageren? Ga naar onze Facebookpagina!

 

Blog ivf deel 3, februari 2016


Kon ik maar een knopje omzetten, het knopje kinderwens.


-foto-


Tussen deze en de vorige blog zitten welgeteld 4 maanden. Ik kon het even niet meer opbrengen een woord op papier te krijgen. In die 4 maanden is er heel veel gebeurd. Verdriet, tegenvallers, onmacht en onzekerheid. Maar ook genieten van wat je wel hebt, weer jezelf worden zonder de hormonentroep (goh wat heeft dat lang nodig!) en veel praten met elkaar. Heel veel praten, en af en toe lachen natuurlijk. Het is zo belangrijk om elkaar niet kwijt te raken in dit proces. Iets wat je helaas wel veel hoort. Vaak verwerken mannen en vrouwen verdriet ieder op hun eigen manier, en het is de kunst om elkaar daar ergens in het midden terug te vinden. Gelukkig gaat dat goed bij ons.


Zou het ook een voordeel zijn dat je als chronisch zieke al veel mee hebt gemaakt samen en daardoor al een cursus “Hoe raak je elkaar niet kwijt in het ziekenhuisgebeuren” hebt gehad? Ik denk het wel. We hebben al geleerd te praten met elkaar, verdriet te delen en moeilijke knopen door te hakken. We zijn al gewend aan lichamelijke klachten, vervelende onderzoeken en vele ziekenhuisbezoekjes die tijdelijk of heel lang je leven kunnen domineren. Toch fijn dat al dat ziek zijn zo ook zijn voordelen heeft ;) Voordeel van al die ervaring is ook dat ik mijn eigen grenzen in de gaten houd, me niet zomaar iets laat wijsmaken en ergens voor vecht, al zegt een arts dat het niet mogelijk is.


De eerste poging ging zo goed, de follikels groeiden gestaag en waren bijna groot genoeg voor de punctie. Maar de groei stagneerde, en stagneerde… En maar door met die medicatie en er gebeurde helemaal niets. Ja ze de potentiële kanshebbers deukten in of verdwenen zelfs van de radar. Waardoor ze uiteindelijk moesten besluiten om na 18 dagen opwekken (en dat is erg lang) te stoppen met de poging. Een heel verdrietig moment, vooral omdat we er bijna waren. Een verschil van enkele millimeters. Enkele millimeters! En dus geen punctie, geen terugplaatsing en spanning of het wel of niet blijft zitten in mijn baarmoeder. BAM afgelopen!


En dan ben je er nog niet. Ik kreeg een kuur om al die opgewekte bolletjes weer van mijn eierstokken kwijt te raken. Echt, het is niet te vergelijken, maar toch voelde het voor mij als een miskraam. Het was iets waarvan we hoopten dat het onze toekomst zou worden, en waarvan we nu afscheid moesten nemen. Ik voelde me zo verschrikkelijk leeg…


O ja, en als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog te horen dat mijn eileiders verstopt zaten door de vele buikoperaties en buikvliesontsteking, “En daar durven wij met uw buik niets aan te doen, mevrouw”. Want dat zou een operatie betekenen. Nu zul je misschien denken: die zijn toch al met iets kunstmatigs bezig dus wat maakt het uit? Nou heel erg veel! Ik ben nog iets meer verpest dan ik al dacht, er is nog meer schade aan mijn lichaam berokkend door een medische fout dan ik tot nu toe wist. En dat is wel even slikken. Dat lieve sterke lichaam van mij, wat heeft het toch veel te verduren gekregen.


En dus ging ik als ziekenhuiservaringsdeskundige nadenken over wat er kon zijn misgegaan, waardoor groeiden de follikels nu niet verder? Ik kwam al snel op een medicijn voor mijn schildklier dat tijdens de poging was aangepast. En ik kwam er na wat Googlen achter hoe belangrijk de schildklier is bij een eventuele zwangerschap. Tijdens de poli waar ze bekeken of mijn hele bubs alweer klaar was voor de volgende poging, besprak ik dit. En toen brak de heisa uit…


En dan vraag ik me toch af: heeft het nu echt voordelen dat ik zo goed voor mezelf opkom, zelf initiatief neem en assertief ben? Want ineens, ik had de medicatie voor de tweede poging al thuisliggen en zou die avond beginnen, werd er tegengewerkt. Ineens wisten ze te weinig van dit medicijn af, terwijl ik dit twee jaar geleden bij de eerste consulten al slikte. Dat gaven ze zelf ook toe na het dossier te hebben doorgelezen…


Als ik niet zo assertief was geweest was ik allang aan de tweede poging begonnen, ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Maar wie zegt dat het dan niet weer fout ging? Want ze kijken niet naar mij als persoon, in dit academische ziekenhuis passen ze een protocol op mij toe wat bij iedereen wordt toegepast. Niets aangepast aan de hand van de vorige poging of aan mijn medische situatie.


Het werd een hele pijnlijke en verdrietige discussie, waarbij ik wel bij mezelf bleef: ze probeerden me over te halen om over te stappen op andere medicatie, maar aangezien ik daar erg ziek van word heb ik geweigerd. Alhoewel overhalen, dreigen is een beter woord. Want indien ik zou weigeren, ging het hele feestje niet door en kon ik in dat betreffende ziekenhuis niet meer terecht. Maar ik bleef voet bij stuk houden, ik ben nu zo ver gekomen met mijn gezondheid, dit heeft me jaren gekost, en laat dat niet kapot maken door een ziekenhuis dat vindt dat ik op andere medicatie over moet. En terwijl ik weet van de arts die mij hierin begeleid, dat het medicijn dat ik slik voor mijn schildklier geen enkele belemmering is voor een eventuele zwangerschap. Jammer dat het academische ziekenhuis alleen voor de cijfers gaat, iets wat later bij me wordt bevestigd door ervaringen van anderen. Wat voel ik me door hen aan het lijntje gehouden.


En dan is er ineens niets… En echt, op dat moment denk je dat het over is, over en uit. Geen kans op een toekomst met kleine dreumes. We krijgen niet eens een kans… Twee jaren van gevecht, verdriet en frustraties zijn voor niets geweest. Ineens is het over door de keuze van het ziekenhuis. Terwijl mijn lichaam het goed deed, daar lag het niet aan. Zelfs een operatie van 3000 euro die we zelf moesten betalen, alles voor niets.


Tot er lieve woorden komen van een lotgenoot, tips van een andere ervaringsdeskundige. Zou je hier niet eens kijken? Daar kunnen ze je zeker wel helpen! En dus togen mijn man en ik naar een kliniek in het zuiden des lands. Zouden ze ons daar kunnen maar vooral willen helpen? Na veel geregel met de verzekering, verwijzing van de huisarts en het invullen van vele vragenlijsten en opvragen van ons dossier, waren we klaar voor het kennismakingsgesprek.


Helaas, we kwamen voor niets... Al binnen 5 minuten bleek dat ze klakkeloos het advies van het ziekenhuis overnemen. Ik ben me daar toch een partij boos geworden! Waarom laten jullie ons dan hierheen komen? We kweken hoop, kijken uit naar zo’n afspraak waarvoor je weken moet wachten (waarbij ik ondertussen wel bij kon komen van de vorige kuur want phoe zeg wat was dat een aanslag op mijn lichaam), nemen vrij (terwijl mijn man al zo moeilijk vrij kan nemen en amper uren heeft) en rijden een eind, en dan binnen 5 minuten dit! Daar heb je een telefoon voor, of e-mail, of een brief.


En dan stort het even allemaal in. Op de terugweg in de auto zitten we stil naast elkaar. Ik ben eerst boos, boos op alles en iedereen. Daarna word ik verdrietig en down. Kon ik maar een knopje omzetten, het knopje kinderwens. Wat zou dat toch makkelijk zijn. Het is zo’n lange frustrerende weg en voor mijn lichaam heeft het zoveel risico’s. En toch, diep van binnen wil je het. Ik kan niet bij het knopje, ik kan het niet uitzetten. Af en toe lukt het me even, maar steeds weer komt het gevoel naar boven borrelen: iets wat van mijn man en mij samenkomt, iets moois wat groeit in die verprutste buik, een schepseltje wat mama tegen mij zegt. Nee, uit mijn hoofd zetten lukt niet. Nog niet. Ik wil het gevoel hebben dat we er alles aan hebben gedaan, dan kan ik me er pas bij neerleggen. En eigenlijk zijn we nog maar net begonnen...


 
Terug naar boven

twitter

Linkedinfacebook

Youtubeemail