De beste smoes ooit! Alleen was het geen smoes...

 

Terwijl ik de deur open doe zie ik een stoere man staan met een zwart schort over zijn kleding. Hij begint te praten en ja hoor, aan zijn erin gestampte verhaaltje hoor ik het al: weer een aan-de-deur-verkoper. Wekelijks komen ze wel voorbij; energiemaatschappijen, overkoepelende bedrijven van energiemaatschappijen en dakgootschoonmakers, vele dakgootschoonmakers. Maar deze is anders, met een schort zijn ze nog nooit voorbij gekomen. Dus ik geef hem even de kans voordat ik hem afkap met de zin dat ik geen interesse heb. Of een smoes, heel soms verzin ik een smoes.


 

Hij begint te praten over pure verse producten, producten uit de regio. Ik droom al snel weg bij zijn woorden, bij de gerechten die hij noemt. Ik kan de geur van de verse ingrediënten die hij met een warme stem beschrijft bijna opsnuiven. Je kunt zelf kiezen hoe vaak, en welke hoeveelheid, vertelt hij verder. Ik schrik op als ik hem hoor vragen of ik van koken houd, en als vanzelf vertel ik dat we graag samen koken, ik en mijn man. Dat we elke dag samen koken, en wekelijks nieuwe recepten uitproberen. Zonder pakjes en zakjes. Dat we een tajine gebruiken, een rookoven en een droogmachine. Dat geen keukenapparaat ongebruikt blijft in huize Sietsma.

 

Dat… en terwijl ik verder wil vertellen komt de realiteit ineens als een boemerang op me af… Ik slik en doe mijn best om niet vol te schieten, en vertel dat het nu lastig is. Hij denk financieel dus begint een praatje over de voordelen van dit mooie abonnement. Een collega komt erbij staan en doet fanatiek mee met het overhaal-verhaal. Ik hoor het maar half en verman me. “De blender is op dit moment mijn grootste vriend”, gooi ik eruit. De collega’s met zwarte identieke schorts kijken elkaar vragend aan, en kijken daarna naar mij. “Ik kan voornamelijk vloeibaar eten, dus zou het zonde vinden om deze mooie gerechten allemaal door de blender te gooien en er een prutje van te maken”. Nadat ik dit heb gezegd en een korte excuus reactie te horen krijg, zijn ze meteen weg. Een deurverkoper is nog nooit eerder zo snel vertrokken, de beste smoes ooit!

 

Alleen was het geen smoes… het is de echte harde realiteit. Iets overdreven want ik kan gelukkig nog wat licht verteerbaar eten. Ik heb al vaak mensen geïnterviewd voor de website, en hoewel ik me goed in kan leven in een ander voel ik nu pas echt hoe het is. Hoe het is als een basisbehoefte wegvalt, iets wat zo bij het leven hoort en wat zo normaal is voor iedereen. Iets wat overal voorkomt en wat je daardoor niet kunt ontwijken. Eten is zo verweven met ons leven, het is een oerbehoefte. Iets waarmee je elke dag weer wordt geconfronteerd, of je dit nu wilt of niet. Elke avond als ik smachtend kijk naar het bord vol groente van mijn man, groente wat nog in zijn originele staat op een hoopje ligt. Reclames op tv met de lekkerste pizza’s (die ik voorheen nooit at, soms een zelfgemaakte, maar nu vind ik alles lekker, alles wat ik niet kan eten). Die reclame voor dat evenement dat eindigd met ‘inclusief lekker eten’ en dat ik er steeds weer achteraan denk: zou ik dan korting krijgen? De bbq die ik laatst rook toen ik door onze tuin liep bij de eerste warme dag van het jaar. Het niet even ergens kunnen lunchen als we onderweg zijn.

 

Tradities, ook zoiets. Met Pasen kwamen we altijd met de hele familie bij elkaar voor een brunch en high tea, iedereen nam wat lekkers mee en zo ontstond er een tafel vol lekker eten. Dit jaar hebben we het er met elkaar niet over gehad en Pasen geruisloos voorbij laten gaan. Dat het nu lekkerder weer wordt maakt het ook niet makkelijker, de gang langs een steeg met terrasjes is een ware marteling. Al die borden gevuld met heerlijk voedsel waarvan jij een ileus krijgt als je het eet. De meest heerlijke geuren die zich een weg door je neus banen. Nee, de zomer maakt het er niet makkelijker op. Winter is al niet veel beter want daarin bevindt zich het grootste vreetfestijn van het jaar: kerstmis. Ik heb het nog niet meegemaakt als bijna-niet-eter) maar ik zie er nu vreselijk al tegenop. Respect voor de helemaal-niet-eters!

 

Het is loeizwaar, intens verdrietig, alles overheersend, verwarrend en beangstigend; ik weet niet of ik ooit weer normaal zal kunnen eten. Ik kreeg de tip om gewoon mee te doen. Om te kauwen en daarna te tuffen. Zo proef je de smaak, kun je mee eten alleen je slikt het eten niet door. Ik ga het uittesten maar durf het nog niet. Ik ben zo gewend om eten door te slikken dat ik bang ben dat ik dat ook automatisch doe. Elk velletje kan een ileus veroorzaken.

 

Zo staat er in de supermarkt altijd een schotel met een testproduct, wat natuurlijk op dat moment ook in de reclame is. Ik loop voorbij het schoteltje, pak een tomaatje en stop deze gedachteloos in mijn mond. Ik kauw en proef de heerlijke volle wat zoete smaak. Terwijl ik het schilletje door wil slikken breekt me het zweet uit, dat kan niet! Dat mag niet! Ik zoek een prullenbak maar die is niet in de buurt, ik wil dat vergif uit mijn mond hebben, snel! Voordat ik weet wat hij doet geeft mijn man me een intense zoen en weg zijn de overblijfselen van een heerlijk tomaatje. We liggen samen helemaal dubbel en een oudere man kijkt op. Hij zal een verliefd jong stel zien, niet wetende wat er achter de liefdevolle zoen schuil ging.

 

Groet Eliene

 

 

Wil je hierop reageren? Ga naar onze Facebookpagina!

Blog ivf deel 3, februari 2016


Kon ik maar een knopje omzetten, het knopje kinderwens.


-foto-


Tussen deze en de vorige blog zitten welgeteld 4 maanden. Ik kon het even niet meer opbrengen een woord op papier te krijgen. In die 4 maanden is er heel veel gebeurd. Verdriet, tegenvallers, onmacht en onzekerheid. Maar ook genieten van wat je wel hebt, weer jezelf worden zonder de hormonentroep (goh wat heeft dat lang nodig!) en veel praten met elkaar. Heel veel praten, en af en toe lachen natuurlijk. Het is zo belangrijk om elkaar niet kwijt te raken in dit proces. Iets wat je helaas wel veel hoort. Vaak verwerken mannen en vrouwen verdriet ieder op hun eigen manier, en het is de kunst om elkaar daar ergens in het midden terug te vinden. Gelukkig gaat dat goed bij ons.


Zou het ook een voordeel zijn dat je als chronisch zieke al veel mee hebt gemaakt samen en daardoor al een cursus “Hoe raak je elkaar niet kwijt in het ziekenhuisgebeuren” hebt gehad? Ik denk het wel. We hebben al geleerd te praten met elkaar, verdriet te delen en moeilijke knopen door te hakken. We zijn al gewend aan lichamelijke klachten, vervelende onderzoeken en vele ziekenhuisbezoekjes die tijdelijk of heel lang je leven kunnen domineren. Toch fijn dat al dat ziek zijn zo ook zijn voordelen heeft ;) Voordeel van al die ervaring is ook dat ik mijn eigen grenzen in de gaten houd, me niet zomaar iets laat wijsmaken en ergens voor vecht, al zegt een arts dat het niet mogelijk is.


De eerste poging ging zo goed, de follikels groeiden gestaag en waren bijna groot genoeg voor de punctie. Maar de groei stagneerde, en stagneerde… En maar door met die medicatie en er gebeurde helemaal niets. Ja ze de potentiële kanshebbers deukten in of verdwenen zelfs van de radar. Waardoor ze uiteindelijk moesten besluiten om na 18 dagen opwekken (en dat is erg lang) te stoppen met de poging. Een heel verdrietig moment, vooral omdat we er bijna waren. Een verschil van enkele millimeters. Enkele millimeters! En dus geen punctie, geen terugplaatsing en spanning of het wel of niet blijft zitten in mijn baarmoeder. BAM afgelopen!


En dan ben je er nog niet. Ik kreeg een kuur om al die opgewekte bolletjes weer van mijn eierstokken kwijt te raken. Echt, het is niet te vergelijken, maar toch voelde het voor mij als een miskraam. Het was iets waarvan we hoopten dat het onze toekomst zou worden, en waarvan we nu afscheid moesten nemen. Ik voelde me zo verschrikkelijk leeg…


O ja, en als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog te horen dat mijn eileiders verstopt zaten door de vele buikoperaties en buikvliesontsteking, “En daar durven wij met uw buik niets aan te doen, mevrouw”. Want dat zou een operatie betekenen. Nu zul je misschien denken: die zijn toch al met iets kunstmatigs bezig dus wat maakt het uit? Nou heel erg veel! Ik ben nog iets meer verpest dan ik al dacht, er is nog meer schade aan mijn lichaam berokkend door een medische fout dan ik tot nu toe wist. En dat is wel even slikken. Dat lieve sterke lichaam van mij, wat heeft het toch veel te verduren gekregen.


En dus ging ik als ziekenhuiservaringsdeskundige nadenken over wat er kon zijn misgegaan, waardoor groeiden de follikels nu niet verder? Ik kwam al snel op een medicijn voor mijn schildklier dat tijdens de poging was aangepast. En ik kwam er na wat Googlen achter hoe belangrijk de schildklier is bij een eventuele zwangerschap. Tijdens de poli waar ze bekeken of mijn hele bubs alweer klaar was voor de volgende poging, besprak ik dit. En toen brak de heisa uit…


En dan vraag ik me toch af: heeft het nu echt voordelen dat ik zo goed voor mezelf opkom, zelf initiatief neem en assertief ben? Want ineens, ik had de medicatie voor de tweede poging al thuisliggen en zou die avond beginnen, werd er tegengewerkt. Ineens wisten ze te weinig van dit medicijn af, terwijl ik dit twee jaar geleden bij de eerste consulten al slikte. Dat gaven ze zelf ook toe na het dossier te hebben doorgelezen…


Als ik niet zo assertief was geweest was ik allang aan de tweede poging begonnen, ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan. Maar wie zegt dat het dan niet weer fout ging? Want ze kijken niet naar mij als persoon, in dit academische ziekenhuis passen ze een protocol op mij toe wat bij iedereen wordt toegepast. Niets aangepast aan de hand van de vorige poging of aan mijn medische situatie.


Het werd een hele pijnlijke en verdrietige discussie, waarbij ik wel bij mezelf bleef: ze probeerden me over te halen om over te stappen op andere medicatie, maar aangezien ik daar erg ziek van word heb ik geweigerd. Alhoewel overhalen, dreigen is een beter woord. Want indien ik zou weigeren, ging het hele feestje niet door en kon ik in dat betreffende ziekenhuis niet meer terecht. Maar ik bleef voet bij stuk houden, ik ben nu zo ver gekomen met mijn gezondheid, dit heeft me jaren gekost, en laat dat niet kapot maken door een ziekenhuis dat vindt dat ik op andere medicatie over moet. En terwijl ik weet van de arts die mij hierin begeleid, dat het medicijn dat ik slik voor mijn schildklier geen enkele belemmering is voor een eventuele zwangerschap. Jammer dat het academische ziekenhuis alleen voor de cijfers gaat, iets wat later bij me wordt bevestigd door ervaringen van anderen. Wat voel ik me door hen aan het lijntje gehouden.


En dan is er ineens niets… En echt, op dat moment denk je dat het over is, over en uit. Geen kans op een toekomst met kleine dreumes. We krijgen niet eens een kans… Twee jaren van gevecht, verdriet en frustraties zijn voor niets geweest. Ineens is het over door de keuze van het ziekenhuis. Terwijl mijn lichaam het goed deed, daar lag het niet aan. Zelfs een operatie van 3000 euro die we zelf moesten betalen, alles voor niets.


Tot er lieve woorden komen van een lotgenoot, tips van een andere ervaringsdeskundige. Zou je hier niet eens kijken? Daar kunnen ze je zeker wel helpen! En dus togen mijn man en ik naar een kliniek in het zuiden des lands. Zouden ze ons daar kunnen maar vooral willen helpen? Na veel geregel met de verzekering, verwijzing van de huisarts en het invullen van vele vragenlijsten en opvragen van ons dossier, waren we klaar voor het kennismakingsgesprek.


Helaas, we kwamen voor niets... Al binnen 5 minuten bleek dat ze klakkeloos het advies van het ziekenhuis overnemen. Ik ben me daar toch een partij boos geworden! Waarom laten jullie ons dan hierheen komen? We kweken hoop, kijken uit naar zo’n afspraak waarvoor je weken moet wachten (waarbij ik ondertussen wel bij kon komen van de vorige kuur want phoe zeg wat was dat een aanslag op mijn lichaam), nemen vrij (terwijl mijn man al zo moeilijk vrij kan nemen en amper uren heeft) en rijden een eind, en dan binnen 5 minuten dit! Daar heb je een telefoon voor, of e-mail, of een brief.


En dan stort het even allemaal in. Op de terugweg in de auto zitten we stil naast elkaar. Ik ben eerst boos, boos op alles en iedereen. Daarna word ik verdrietig en down. Kon ik maar een knopje omzetten, het knopje kinderwens. Wat zou dat toch makkelijk zijn. Het is zo’n lange frustrerende weg en voor mijn lichaam heeft het zoveel risico’s. En toch, diep van binnen wil je het. Ik kan niet bij het knopje, ik kan het niet uitzetten. Af en toe lukt het me even, maar steeds weer komt het gevoel naar boven borrelen: iets wat van mijn man en mij samenkomt, iets moois wat groeit in die verprutste buik, een schepseltje wat mama tegen mij zegt. Nee, uit mijn hoofd zetten lukt niet. Nog niet. Ik wil het gevoel hebben dat we er alles aan hebben gedaan, dan kan ik me er pas bij neerleggen. En eigenlijk zijn we nog maar net begonnen...


 
Terug naar boven

twitter

Linkedinfacebook

Youtubeemail