Persoonlijke ervaringen met zwangerschap en stoma
Persoonlijke verhalen
Inhoudsopgave
Persoonlijke ervaringen met zwangerschap en stoma
Carolien
Chantal
Elsa
Claudia (Malone stoma)
Jolanda (meerdere zwangerschappen met stoma)
Alle pagina's

 

Op deze pagina's lees je de ervaringen van stomadragers en een zwangerschap. Met foto's!

 


 

Het verhaal van Carolien

 

"Lang heb ik zitten denken om een soort van boekje te schrijven over mijn leven met een stoma. Er is veel te vinden op het internet over dit onderwerp, maar lang niet alles. Vaak vind ik ook negatieve dingen hierover, het gaat dan over een probleem waar mensen mee zitten. Ik heb daarover (even afkloppen) tot nu toe niet veel te klagen. Maar er is een onderwerp waar niet veel over te vinden is: stoma en zwangerschap. Als je gaat zoeken kom je in de regel vaak niet veel verder dan de zinnen:

 

-Aangeraden wordt om ongeveer een jaar te wachten met een zwangerschap na het plaatsen van een stoma.

-Het stoma kan wat gaan uitzakken wat met een simpele ingreep na de bevalling weer hersteld kan worden.

 

En dan houd het al gauw op. Ik ben nieuwsgierig en zou willen weten of het er vreemd uitziet, zo'n dikke buik met een zakje. Hoe leeg je je zakje als je zo'n dikke buik hebt? Allerlei simpele vragen waarvan je het antwoord niet kan vinden. Ik dacht: “misschien is het dan wel leuk om zelf eens een klein boekwerkje bij te houden hoe een zwangerschap met een stoma nu werkelijk verloopt”. Daarom heb ik besloten om dat maar eens even op papier te gaan zetten.

Het enige probleem op dit moment is dat ik nog niet zwanger ben. Haha, tja die is lollig hè. We (ik en mijn man) zouden het graag willen, maar helaas heb je de natuur niet helemaal in eigen handen. Goed, dan begin ik eerst maar eens even in vogelvlucht met een stukje geschiedenis over mezelf en hoe het is gekomen dat ik een stoma heb.

 

Mijn geschiedenis:

Al mijn hele leven heb ik last van gevoelige darmen gehad. Vooral wanneer er iets spannends te gebeuren stond, dan werkte dat direct op mijn darmen en sjeesde ik eerst even naar de wc. Zo rond mijn 17de werden de klachten wat erger; veel buikpijn en ik verbeelde me dat ik zo af en toe ook wat slijm bij de ontlasting had, maar deed hier niets mee. Totdat er op een dag bloed bij zat, toen ging er ineens een alarm bij me rinkelen en dacht: “Dit is een goede reden om eens naar de huisarts te gaan”.

Toen ik daar mijn verhaal had verteld zag ik aan zijn gezicht dat dit niet zo'n goed teken was. Hij wilde dan ook meteen een klein onderzoek doen en een hapje uit mijn darm wegnemen om dit op kweek te zetten. Hij had al iets gezien, want hij ging ook een afspraak maken bij een internist.

Een aantal weken later kwam ik bij de internist op het spreekuur. Deze man vertelde dat ik wel eens de ziekte van Crohn of colitis ulcerosa zou kunnen hebben. Om dit uit te zoeken deed hij een onderzoek doen, waaruit bleek dat ik colitis ulcerosa had. Nog nooit had ik hierover gehoord en nu bleek dat ik een chronische darmziekte had. Help, wat is dat nu, daar kom ik dus nooit meer van af!

Ik kreeg medicijnen en moest onder behandeling blijven van deze arts. Het eerste jaar bleef de ziekte vrij rustig, maar daarna kreeg ik steeds meer last. Veel buikpijn, vaak diarree en van het ene naar het andere medicijn. Ik voelde me niet prettig meer. Een paar jaren verstreken waarin ik me er maar doorheen moest slaan totdat de tijd aanbrak dat het echt niet meer ging.

Ik crepeerde van de buikpijn en ik woonde ondertussen op de wc. Darmonderzoeken hadden ook geen zin meer, het was allemaal zo erg ontstoken dat er eigenlijk nog maar één oplossing was om weer fatsoenlijk door het leven te kunnen gaan. Ik vond het allang best, weg met die rot darm, ik had er toch alleen maar last van en ik kon geen voeding meer binnenhouden. Voor de eerste operatie heb ik ook bewust nog foto's gemaakt van mijn buik met daar onder de tekst: "mooi van buiten maar lelijk van binnen". En na de operatie nog een foto met stoma.

Na de eerste operatie hebben ze mijn dikke darm weggehaald en een ileostoma geplaatst. De endeldarm en het rectum zijn blijven zitten voor een eventuele terugplaatsing in de toekomst. Dit laatste deel was ook goed ontstoken en de internist had gehoopt dat dit stukje misschien wel rustiger werd nu er niets meer langs kwam. Ik kreeg hiervoor ook medicijnen, maar van alle medicijnen die ik de laatste jaren geslikt heb, werkte bij mij alleen de bijwerkingen goed.

Ik voelde me al wel wat beter nadat het grootste stuk zieke darm verwijderd was. Mijn man, toen mijn vriend, en ik gingen daarna samenwonen en trouwen. En we wilden ook graag kinderen dus gingen op zoek naar informatie over stoma en zwangerschap.

We waren 7 maanden getrouwd en ik had er niet eens zo gauw op gehoopt, toen bleek dat ik zwanger was, we waren helemaal in de wolken. Maar op hetzelfde moment ging het helemaal niet lekker met dat laatste stukje darm dat er nog zat. Ik had alleen maar krampen en bloedverlies. Ondertussen waren we ook al weer naar de internist geweest en daar hadden we al min of meer afgesproken voor een darmonderzoek en wat te doen als het er niet goed uitzag. Het zou dan beter zijn om het laatste stuk ook weg te halen (ik wist toen nog niet dat ik zwanger was).

Het zal misschien met vele factoren te maken hebben, maar misschien ook niet en was er een foutje in de celdeling. Ons geluk was van korte duur, want na een zwangerschap van 7 weken kreeg ik een miskraam. Een maand later kreeg ik het darmonderzoek en daaruit bleek dat het er helemaal niet mooi uitzag en dat het eigenlijk zo snel mogelijk geopereerd moest worden.

Twee maanden later was alles al gebeurd, de endeldarm en mijn rectum waren weg gehaald. Een vreemd idee vond ik het dat ik nu geen anus meer had. De eerste paar weken had ik aan elkaar genaaide billen en heb ik mezelf vaak voor de spiegel bekeken of dat wel weer goed zou komen. Het is uiteindelijk mooi genezen en ik heb een lange gladde bilnaad. Eindelijk ben ik van die ziekte verlost en hoef ik geen medicijnen meer te slikken.

 

Zwanger week 4


Nou, het is geloof ik zover! Ik durf nog niet heel enthousiast te worden. Afgelopen vrijdag was ik
één dag over tijd en iets binnen in mij voelde alsof er wat aan de hand was. Ik had nog een zwangerschapstest in huis liggen, dus deze heb ik even gebruikt. Het zal wel niets zijn, dacht ik bij mezelf. En anders was het misschien toch nog te vroeg voor een test. Nou daar kwam een eerste streepje te voorschijn en daar, zie ik dat wel goed, een tweede! Ongelofelijk.

Tja, misschien was het wel geen goede test. Ik ben bij de drogist een andere test gaan halen en heb deze 's avonds gedaan. Samen met mijn man zijn we er boven gaan hangen nadat we hem in de urine hadden gedompeld. Nou ja! Twee streepjes. De test is positief. Dat betekent maar één ding.

 

WIJ ZIJN IN BLIJDE VERWACHTING !!!!

 

Het is wel erg pril en daarnaast heb ik wel het gevoel dat mijn menstruatie eraan komt. Daar ben ik niet zo blij mee, maar ja, ik probeer positief te denken. Er gebeurd van alles op dit moment in die baarmoeder dus dat zal er toch wel bij horen. Ik heb erg veel gepruttel in mijn zakje, dat zouden ook al wat verschijnselen kunnen zijn van een zwangerschap. Je darmen werken wat gevoeliger.

Verder heb ik het gauw koud, zelfs nu het op dit moment (juni) zomers warm is. Ook heb ik iedere keer last van een lage rugpijn en af en toe voel ik een druk tussen mijn billen bij het litteken. De standaard verschijnselen als misselijkheid en pijnlijke borsten, daar heb ik nog geen last van. Ik ben ontzettend bang dat ik alsnog ongesteld word. De ellende is dat je gewoon af moet wachten. Niemand kan je vertellen of het goed of slecht is wat je voelt. Bij iedereen is het weer verschillend.

Ongeveer 1 maand zwanger

Zwanger week 10


Ik ben nu een aantal weken verder, deze week zit ik in week 10. De zwangerschapskwaaltjes zijn nu wel aanwezig. Mijn borsten voelen aan als meloenen (al heb ik niet zo veel) en de misselijkheid speelt nu ook vaak een rol. Verder ben ik enorm moe en futloos. Gelukkig heb ik vakantie, dus kan ik het lekker rustig aan doen.

Vorige week ben ik voor het eerst naar de verloskundige geweest en heb haar verteld dat ik een stoma heb. Zij had nog nooit een zwangere met een stoma begeleid en wilde toch eerst nog even met haar collega's overleggen of ze mij wel zou kunnen begeleiden. Ik dacht dat het wel zou kunnen, maar werd toch aan het twijfelen gebracht en heb een afspraak gemaakt met de stomaverpleegkundige om nog eens even het een en ander te informeren.

Er zijn niet zo heel veel jonge vrouwen die zwanger zijn en een stoma hebben. Veel vrouwen willen misschien wel kinderen maar zitten misschien nog met een stuk darm dat nog ziek is en/of medicijnen die ze nog gebruiken. Over het algemeen kun je gewoon zwanger worden met een stoma en zonder problemen mooi rond en dik worden. Volgens de stomaverpleegkundige kun je prima begeleid worden door de verloskundige en voor de stoma kom je wat vaker bij de stomaverpleegkundige op controle, mits er verder geen andere complicaties zijn.

De stomaverpleegkundige heeft mij nog een aantal foto's laten zien van een zwangere buik met stoma. Tja, dat is uiteindelijk ook iets waar je best nieuwsgierig naar bent, hoe zo'n dikke buik met zakje eruit zal zien. Ik was er in ieder geval wel benieuwd naar. Want als je het internet op gaat, vind je alleen maar ronde ‘gezonde' buiken. Ze vroeg of ze van mij ook foto's mocht maken, om zo de loop van de zwangerschap te volgen. Nou, dat vond ik prima. De eerste heeft ze dan ook gelijk genomen, er is nog niet veel te zien qua bolle buik. Volgende week gaan we een echo maken, dat vind ik erg spannend. Voor het eerst is dan echt een bewijs te zien van de zwangerschap.

Een paar dagen later belde de stomaverpleegkundige mij weer op, ze had nog even extra geïnformeerd bij de internist en het zou waarschijnlijk toch verstandiger zijn om daarmee ook nog even een afspraak te maken om wat dingen door te nemen.

Wat kwaaltjes betreft; ik had deze week wel wat last van mijn darmen, een beetje kramperig gevoel in mijn buik. Het slimste van alles was ook nog dat ik zin had in pinda's en ik kan je vertellen, die eet ik normaal nooit. Dat had ik nu ook niet moeten doen, ik heb vervolgens een hele nacht wakker gelegen van krampen door verstopping van het stoma. De koffie smaakt me nu niet meer en als ik maar even iets smerigs ruik dan begin ik te kokhalzen.

In een aantal boekjes staat beschreven dat je nu ook al iets dikker kunt worden, maar dat dit voornamelijk te maken heeft met het opzwellen van je darmen door hormonen. Nu ben ik een heel stuk darm kwijt en zie ik nog niet veel opbollen, maar ik zie wel dat het stoma toch iets groter lijkt dan eerst. Daar zal dat dan toch wel mee te maken hebben.

 

De echo, week 11

Met 11 weken hebben we een echo laten maken. Wat ontzettend spannend was dat. We waren dan ook beide erg zenuwachtig. In eerste instantie was het wat lastig om mijn baarmoeder te vinden, hij ligt ver naar achteren en dit zou misschien kunnen komen doordat het een en ander weg is uit de buikholte. Daarna kwam er toch wat in beeld, eerst een donkere vlek, de vruchtzak, en toen twee kleine witte bolletjes. Wauw, ons kindje!

De echo in week 11

Het is dus helemaal echt nu, ik ben zwanger en er zit werkelijk een levend mensje in mijn buik. We kunnen het hartje zien kloppen en hij springt iets omhoog en warempel daar zwaait een mini handje naar ons. Dit is echt een wonder. Eerst dringt het niet eens tot me door dat ik in mijn eigen buik zit te kijken. Na veel ellende te hebben gehad met deze buik kan er ook nog iets moois in groeien. De verloskundige meet het kindje op en het klopt met het aantal weken; 11 weken en ongeveer 4 cm groot.

Ik heb een afspraak met mijn internist, en het lijkt hem toch verstandiger om mij te laten begeleiden door een gynaecoloog bij hen in het ziekenhuis. Zo kunnen ze ook makkelijker met elkaar overleggen mocht het nodig zijn. Dus dat doen we, met de verloskundige heb ik afgesproken dat ik altijd contact met haar kan opnemen mocht ik verder vragen hebben over de zwangerschap.

De zwangerschap verloopt goed, ik heb verder weinig klachten en langzaam begin ik een buikje te krijgen. De vermoeidheid is ook verdwenen en het stoma houd ik goed in de gaten (deze ziet er prima uit). Mijn buik probeer ik twee keer daags in te smeren zodat de huid, en voornamelijk het litteken, soepel blijft. Ik gebruik massage olie speciaal voor de zwangere buik. Deze blijft niet super vet achter op je buik. Uiteraard gebruik ik dit niet onder de plak.

De baby kan ik nu ook voelen bewegen, eerst begon het met een paar plopjes, die ik ver weg in mijn buik voelde als luchtbellen die door je darm bewegen. Later werd dit gevoel steeds duidelijker en regelmatiger. Het valt me op dat naarmate mijn buik dikker wordt, het stoma steeds verder naar rechts groeit, maar verder heb ik hier geen last van. Ik ben nog even aan het twijfelen of ik 4 weken of 6 weken voor de bevalling met verlof zal gaan. Aangezien ik peuterleidster ben en veel moet bukken leek het me toch verstandig om 6 weken van tevoren te stoppen.

 

De tweede echo, week 20

Met 20 weken krijgt tegenwoordig iedereen een tweede echo, dus wij ook. Er was geen reden om vaker een echo te maken. Met 20 weken kun je vaak ook zien wat het geslacht is van de baby. Ik was stiekem best nieuwsgierig wat het zou worden, maar mijn man wil de liever dat het een verrassing zou blijven. En ik wilde het ook niet alleen weten, dan zou ik toch mijn mond niet kunnen houden. Dus bleef het een verrassing.

Op de echo was nu echt een kleine baby te zien. Er werd gekeken of het ruggetje van de baby dicht was en of de bovenlip/ verhemelte dicht was gegroeid. Dit was allemaal duidelijk te zien op de echo en het zag er heel netjes uit. Je kon de baby zelfs zien happen met het mondje, lekker vruchtwater drinken. Heel erg leuk, zie je ineens jouw kind, ons kind. Ineens zit ik me te bedenken, ik word geen moeder, ik ben het al.

Ongeveer 6 maanden zwanger

De laatste drie maanden van de zwangerschap begint mijn buik ineens hard te groeien. Ik krijg wat meer kriebels op mijn buik doordat de huid steeds strakker komt te staan. Ik probeer goed door te smeren om hier zo min mogelijk last van te krijgen. Van het litteken heb ik eigenlijk geen last, deze rekt aardig goed mee. Als ik met mijn vinger voel, dan voelt het wel strak aan. De huid vlak naast het stoma lijkt een beetje dun te worden doordat alles wat uit gaat rekken. Ik houd het goed in de gaten en smeer regelmatig rondom het stoma de huid iets in met speciale skin crème.

Ongeveer 7 maanden zwanger

De laatste paar weken van de zwangerschap begint de baby in te dalen, zijn hoofdje zakt langzaam richting de uitgang het bekken in. Hierdoor begin ik onder in de buik wel een beetje een druk te voelen en dit voel ik ook aan mijn litteken tussen de billen. Ik was dan ook blij dat ik 6 weken van tevoren gestopt was met werken. Nu kon ik het lekker rustig aan gaan doen. Het is een drukke baby die in mijn buik zit, regelmatig heb ik een stel voeten tegen mijn ribben staan of puilt er een voetje uit mijn zij. Gelukkig gebeurt dit steeds aan de linkerkant van mijn buik en spaart de baby mij door niet onder mijn stoma te gaan trappelen en duwen. Soms lijkt het alsof de baby weet dat die daar niet moet trappelen.

Ongeveer 8 maanden zwanger

 

Laat de baby maar komen!


Twee weken voor de uitgerekende datum (23-02-2006) heb ik vaak last van harde buiken. Je baarmoeder begint dan alvast oefeningen te doen en trekt zich samen, je buik wordt bikkelhard. Dus het zal wel niet lang meer duren. Het leuke is er nu ook wel van af. Ik slaap ‘s nacht slecht, als ik op mijn rug lig wordt alles afgekneld en is het net of ik geen lucht meer krijg. Als ik op mijn linkerzij lig krijg ik een trap in mijn zij en op mijn rechterzij krijg ik het volle gewicht op mijn stoma, wat ook niet prettig aanvoelt. Daarbij ben ik ook al een paar weken verkouden, en ik kom er niet vanaf. Dus laat de baby maar komen.

 

Twee dagen voor de bevalling

Op vrijdag 17 februari krijg ik ineens een gezeur onder in de buik. Dit trekt weer weg en ‘s avonds krijg ik het opnieuw, het trekt weer weg en tien minuten later is het er weer. Oh jee, zou het begonnen zijn? Om de 10 à 15 minuten komt het terug en dit gaat de hele nacht zo door. De volgende ochtend bellen wij het ziekenhuis, het is voor ons 3 kwartier rijden naar het ziekenhuis en aangezien ik daar ga bevallen, wilden we wel op tijd weg rijden.

Het ziekenhuis vond het nog niet nodig dat we zouden komen, zolang de weeën niet om de 5 minuten kwamen, had het nog geen zin. Dus wij dachten, dan wordt het vast vanmiddag. Aan het eind van de middag leken de weeën wel af te zakken. Rond 19.00 uur lag ik op de bank een beetje TV te kijken. Ik zei tegen mijn man: “Nou, dat wordt niet meer wat vandaag”. Ik stond op en ineens braken mijn vliezen. Daarna ging het erg snel. De weeën begonnen weer en kwamen nu vrij snel achter elkaar. We hebben het ziekenhuis gebeld, zijn in de auto gestapt en erheen gereden. Ik heb weinig gemerkt van de rit, ik was helemaal geconcentreerd op mezelf en dacht: “Als de baby maar niet in de auto geboren wordt”.

Aangekomen in het ziekenhuis werd ons een verloskamer aangewezen en daar ben ik op bed gaan liggen. Tussen de weeën door heb ik samen met mijn man nog even een stomazakje vervangen omdat die erg vol zat, zodat we daar niet meer mee bezig hoefden te zijn. De bevalling ging voorspoedig. Rond 21.00 uur waren wij in het ziekenhuis en om 2.11 uur is onze dochter Nadine geboren, helemaal gezond.

Ze hebben tijdens de bevalling op tijd een stukje ingeknipt (met verdoving), zodat de druk niet al te lang zou duren op het litteken en natuurlijk in verband met uitscheuren.Tijdens de bevalling heb ik helemaal geen last gehad van het stoma. Ik had wel een uitgezakt litteken. Op de plek waar de anus heeft gezeten is tijdens de bevalling druk ontstaan, hierdoor was de huid wat uitgezakt en voelde het alsof ik een zakje tussen mijn billen had hangen. Ik schrok hier eerst wel even van, maar na en paar dagen was dit weer weggetrokken.

Na de bevalling was mijn buik erg slap, hierdoor was het wat lastiger om de stomamaterialen op mijn buik te plakken. Langzaam trok de buik en de huid weer wat bij, waardoor er rimpelvorming van de huid onder de plak ontstond. Ik heb hierdoor twee keer lekkage gehad. Dat vond ik wel vervelend. Maar al snel werd het weer wat strakker waardoor het materiaal ook beter ging zitten. Ik heb tot nu toe geen lekkages of andere ongemakken meer gehad.

Ondertussen hebben wij nu een prachtige dochter van 8 maanden. Met mijn stoma gaat het goed. Mijn buik is weer redelijk plat en alles zit weer op zijn plek.

 

Carolien & Nadine

 

<- Terug naar de pagina zwangerschap

 


 

Het verhaal van Chantal

 

"Sinds mijn 19de heb ik colitis ulcerosa. Ik had jaren weinig last gehad van de colitis, totdat ik een fulltime baan kreeg met veel stress, toen begonnen de problemen. Op mijn 28ste werd ik zwanger, ik had toen nog geen stoma. De zwangerschap was geen pretje, ik moest na 6 weken al aan de klysma’s.

Ik ben bevallen met een keizersnede omdat mijn dochter in een stuit lag. Tijdens de keizersnede zijn ze een stuk placenta vergeten weg te halen, wat normaal zelden voorkomt, en hierdoor is er van alles misgegaan. 3 weken na de bevalling ben ik gecuretteerd. Hierna kreeg ik heftige koorts en ben ik opgenomen. Ik kreeg een antibioticakuur, waar ik erg heftig op reageerde, in het bijzonder mijn darmen. Na heel veel gedokter en ziekenhuisopnames was de conclusie dat de enige oplossing een stoma zou zijn, medicijnen hielpen niet meer.

Uiteindelijk ben ik in oktober 2002 geopereerd en is heel mijn zieke dikke darm verwijderd, ik kreeg een ileostoma. Al snel voelde ik me een stuk beter en had ineens weer energie om leuke dingen te doen. In maart 2004 werd ik zwanger. Spannend, want dit was de eerste keer voor mij mét stoma. Ik heb tijdens de zwangerschap amper last gehad van mijn stoma. Ik heb misschien maar twee keer een lekkage gehad. Ik had wat last van het verweken van de plak aan een bepaalde kant. Ik was wel bang voor een buikbreuk. Ter voorkoming daarvan droeg ik een steunbandage, die voor mijn gevoel veel steun gaf.

In overleg met de chirurg en de gynaecoloog hadden we besloten een natuurlijke bevalling te proberen, als het kindje goed lag uiteraard. Bij een keizersnee zaten er toch de nodige risico’s aan doordat de artsen niet wisten hoe het er precies “van binnen” bij me uitzag. Uiteindelijk ben ik 8 dagen over tijd ingeleid omdat ik zelf de druk op mijn buik erg groot vond worden. Dit hadden we van tevoren besproken.

Tijdens de bevalling heb ik de steunbandage gedragen. Al kwam er voor mijn gevoel niet zoveel druk op je buik tijdens het persen, en als je verkeerd perst voel je dat meteen. Ik heb zelfs tussen de weeën door nog mijn plak verschoond.

Uiteindelijk ben ik bevallen van een gezond meisje: Kim. Ik was de tweede zwangere vrouw met een stoma in ons ziekenhuis en het viel mij op dat er weinig informatie over zwangerschap met een stoma te vinden was op internet en in de bladen, vandaar nu mijn verhaal."

 

<- Terug naar de pagina zwangerschap

 


 

Het verhaal van Elsa

 

"Ik ben Elsa, 42 jaar, getrouwd en ik heb 3 kinderen. Mijn eerste 2 kinderen zijn geboren in 1992 en 1994. Zes jaar later (in 2000) heb ik een ileostoma gekregen en een jaar na de operatie (2001) werd ik zwanger van mijn 3de kind.

Na de bevalling van mijn oudste dochter kreeg ik vage darmklachten. In de achtste maand van mijn tweede zwangerschap ging het helemaal mis, 30 keer per dag diarree, er bleef niks van me over. Opname in het ziekenhuis; de diagnose Colitis Ulcerosa. Ongeveer een half jaar daarna begon de gastro-enteroloog al over een stoma omdat inmiddels wel duidelijk was dat ik een ernstige vorm van C.U. had.

Ik wilde absoluut geen stoma, was er van overtuigd dat het allemaal wel weer over zou gaan. En ik was ontzettend bang dat ik onvruchtbaar zou worden door een operatie, we wilden namelijk heel graag nog meer kinderen. De 5 jaar daarna heb ik zwaar aan de medicijnen gezeten, elke dag hoge doseringen prednison, imuran en mesalazine. Ik kon daarmee redelijk normaal functioneren, maar zodra ik ook maar iets minder slikte kreeg ik een zware terugval.

De combinatie van het feit dat de terugvallen steeds ernstiger werden en het feit dat ik met die medicijnen niet zwanger wilde worden heeft uiteindelijk de doorslag gegeven. In 2000 werd ik geopereerd in het AMC. Ze hebben de endeldarm laten zitten om de kans op onvruchtbaarheid zo klein mogelijk te maken.

Precies een jaar later werd ik zwanger (dat zwanger worden heeft wel veel langer geduurd dan bij de oudste twee, maar ik was inmiddels ook al 37). Ik was zo blij dat er eindelijk weer iets “normaals” in mijn leven gebeurde. De jaren ervoor draaide alles om ziek zijn, operaties en de stoma. Mensen spreken je daar ook steeds op aan (goedbedoeld natuurlijk), maar het is leuker om weer gewoon mee te doen en als een “normale” zwangere vrouw rond te lopen.

De zwangerschap is behoorlijk zwaar geweest. Een groot probleem was dat het voedsel niet meer goed werd opgenomen, alles ging razendsnel door mijn lichaam. Ik kwam dus bijna niet aan en dat is toch een beetje raar als je zwanger bent… Overigens had niemand daar een verklaring voor, er was toen (en nu nog steeds geloof ik) erg weinig bekend over de combinatie stoma/ zwangerschap. Ik heb al die maanden tegen de klippen op gegeten, kreeg via de diëtist allemaal calorierijke drankjes en troostte mezelf maar met de wetenschap dat het kindje wel goed groeide.

Toen ik net zwanger was heb ik gesprekken gehad met de chirurg, de gastro-enteroloog en de stomaverpleegkundige, maar erg veel wijzer werd ik daar niet van. Ik mocht gewoon naar de verloskundige voor de controles en thuis bevallen was volgens hen ook geen probleem (ik moet er wel bij zeggen dat ik al twee supermakkelijke bevallingen achter de rug had).

Omdat ik maar weinig aankwam, had ik ook maar een relatief klein buikje. Ik heb nooit last gehad van lekkages, ik hoefde ook geen ander materiaal, geen bandage en dergelijke te gebruiken en het stoma is niet veranderd van vorm. Het grootste probleem tijdens deze zwangerschap had niets met het stoma te maken; ik kreeg in de zevende maand een trombosebeen en dan kom je automatisch onder controle van de gynaecoloog, je moet in het ziekenhuis bevallen en de bevalling moet ingeleid worden (i.v.m. het gebruik van antistolling).

Toen ik een buikje kreeg vond ik het eigenlijk niet meer vervelend om naar het zwembad te gaan. Normaal zie je het stoma en het zakje best goed in badpak (nou ja, dat denk ik in ieder geval….), maar nu verdween het onder mijn buik en zag je er bijna niks meer van! Door dat buikje werd het wel wat lastiger om alles te zien als je de plak moet verschonen, maar mijn buik is nooit zo dik geweest dat ik daar echt last van had.

De bevalling zelf ging probleemloos en super snel, toen de weeën begonnen nog even gauw een nieuw zakje opgedaan en voor de rest verliep deze bevalling hetzelfde als de vorige twee keer. Na de bevalling ging mijn spijsvertering ook weer normaal doen. Ik heb een jaar borstvoeding gegeven (even uitkijken dat baby niet boven op het stoma gaat zitten…) en ook tijdens deze periode geen last gehad van mijn stoma."

 

<- Terug naar de pagina zwangerschap

 


 

Het verhaal van Claudia, "zwanger met een Malone stoma"

 

"Ik ben Claudia, 26 jaar en heb al ongeveer 14 jaar een Malone stoma. Ik heb de stoma gekregen omdat mijn darmen al vanaf mijn geboorte bijna niks doen. In het begin kreeg ik klysma’s, medicijnen, spoelen via de anus etc. Totdat bijna niets meer werkte, toen heb ik de stoma gekregen.

Mijn kinderwens was altijd groot. Ik ben dol op kleine kinderen en wilde zelf ook graag moeder worden. Maar omdat mij ooit eens is verteld dat een spontane zwangerschap er niet in zou zitten, dit omdat ik vaak geopereerd ben in dat gebied (aan de darmen, blaas, nieren), had ik niet verwacht dat het mogelijk zou zijn. Ik heb de wens nooit naast me neergelegd maar had wel in mijn achterhoofd dat ik misschien nooit moeder zou kunnen worden.

Tot op een ochtend, ik was nog maar 2 dagen over tijd, misselijk en voelde me erg vreemd. Ik dacht: zou het dan toch?!? Na een test was het overduidelijk: we kregen een kindje! Enorm blij waren we. We waren er nog helemaal niet mee bezig, dachten “het komt wel, we zijn nog jong…” . En dan zo *pats boem* was het raak. Een wonder!

De zwangerschap begon met misselijk zijn en veel overgeven… Helaas is dat de hele zwangerschap niet weggegaan. Maar verder voelde ik me best oké. Ik was een beetje angstig hoe het met mijn stoma en darmen zou gaan, dit besprak ik ook met de huisarts. Die vond het verstandig om bij de gynaecoloog onder controle te gaan in plaats van de verloskundige. Hier kreeg ik iets vaker een controle, vooral op het laatst. Verder werd er elke controle een echo gemaakt om naar de groei van het kindje te kijken en mijn darmen werden in de gaten gehouden.

Ik heb vooral op het laatst last van verstoppingen gehad, samen met de gynaecoloog en de stomaverpleegkundige hebben we hiervoor steeds naar oplossingen gezocht. Het was goed te doen. Natuurlijk baalde ik er soms wel eens van dat het niet helemaal lekker liep, maar dat heeft elke zwangere wel, denk ik. Ik heb tijdens de zwangerschap microlax, magnesiumoxid gebruikt en verder spoelde ik dagelijks en bij een verstopping spoelde ik af en toe ook nog eens via de anus. Normaal heb ik geen medicijnen en spoel ik om de dag.

Al met al was het dus goed te doen. Wel had ik vaker lekkages. Vooral aan het einde van de zwangerschap, toen kwam de boel een beetje in de verdrukking. Heel apart ook dat mijn zoontje altijd aan de kant van de stoma zat. Ik kon het wel eens wegdrukken maar altijd ging hij weer naar die plek terug. Dat was op het laatst nog wel vervelend, want hij werd groter en er kwam dus meer druk op mijn stoma te staan, met als gevolg veel lekkages.

Met de gynaecoloog heb ik afgesproken een gewone bevalling te proberen, wel in het ziekenhuis. Mocht het niet lukken dan zou het een keizersnee worden, maar dan wel verticaal om zo mijn stoma niet te beschadigen. Gelukkig is het niet zover gekomen en ben ik via de natuurlijke manier bevallen. De bevalling is ingeleid met 41 weken. Dit ook omdat ik 2 cm ontsluiting had maar het niet verder ging omdat we veel spanningen in mijn familie hadden. Mijn vader had de diagnose longkanker gekregen, dat hoorde hij twee dagen voor mijn bevalling.

De bevalling ging heel snel en voorspoedig. Ik ben om 8 uur aan een infuus gegaan en vanaf 9 uur begonnen de weeën. Na een hele krachtige weeënstorm mocht ik om 11 uur al persen. Helaas heeft dat persen bijna een uur geduurd, om 10 voor 12 is Yari geboren.Tijdens het persen deed mijn stoma enorm veel pijn en er stond behoorlijke druk op, maar met een kruik en af en een doek die ik er op kon drukken was het wel te doen. Met Yari was alles goed. Hij keek ons gelijk heel helder aan. En hij was kerngezond! We mochten diezelfde dag nog naar huis.

Mijn herstel ging ook prima. Twee dagen erna ben ik gaan spoelen en het ging gelijk goed, ik heb er geen problemen mee gehad. De zwangerschap is me 100 procent meegevallen. Tuurlijk had ik er baaldagen tussen zitten, maar wie heeft dat niet! Het wondertje wat er voor terug is gekomen maakt alles goed.

Ik ben zelfs opnieuw zwanger! Nu alweer ruim 35 weken, dus de laatste loodjes. Helaas heb ik nu wel wat meer last van verstoppingen, we zijn druk bezig om deze te verhelpen. Maar waarschijnlijk blijft het zo totdat de kleine er is. Gelukkig hoef ik niet meer zo lang en als het zo blijft dan willen ze me zeker niet laten overlopen en zal ik indien mogelijk is na de 38e week wel ingeleid worden. Maar wie weet gaat het nog wel beter. En als ik denk wat voor moois ik er voor terugkrijg dan kan ik niet klagen, het komt wel goed!"

 

<- Terug naar de pagina zwangerschap

 


 

Het verhaal van Jolanda, meerdere keren zwanger geweest met een stoma

 

"Mijn naam is Jolanda, ik ben 42 jaar en heb 8 kinderen. Ik ben vier maal zwanger geweest voordat ik een stoma kreeg (1990, 1993, 1996-1997 en 1998-1999). Deze zwangerschappen zijn goed verlopen zonder complicaties. Alleen heb ik bij de geboorte van onze vierde dochter een totaalruptuur opgelopen. Deze is op de operatiekamer gehecht.

Door een fout tijdens het hechten verliep de genezing niet goed. Na een paar weken kreeg ik een fistel waaraan ik 4 maanden later werd geopereerd. Vanaf die tijd werd het eigenlijk alleen maar erger. Opnieuw opereren ging niet, dus ben ik doorgestuurd naar een arts in het LUMC. Daar zat een bekkenbodem specialist (Dr. De Lemarre). Ik kreeg verschillende onderzoeken en opereren bleek toch een optie. Maar dan moest er eerst een stoma worden geplaatst.

In augustus 1999 kreeg ik een stoma. Ik heb daarbij bekkenbodemtherapie gehad (myofeedback). De operatie die ze van plan waren bleek niet meer mogelijk. Uiteindelijk ben ik doorgestuurd naar het AZM. Daar zat een arts (Dr. Baeten) die het wel aandurfde om te opereren. In dat ziekenhuis heb ik weer verschillende onderzoeken gehad. Ik kon kiezen uit twee opties: de artificial bowel sphincter of de dynamische graciliplastiek. Als ik zou moeten kiezen zou ik kiezen voor de tweede optie, maar tot op heden heb ik het nog niet laten doen. Ik zie op tegen het maandenlange herstel. En ik zou ook weleens willen praten met mensen die het al hebben laten uitvoeren.

Toch ben ik hierna nog drie keer zwanger geweest. Bij de zwangerschap in 2000-2001 had ik mijn stoma 1 jaar, in 2006-2007 had ik hem 7 jaar en bij de zwangerschap in 2009-2010 had ik hem 10 jaar.

De artsen waren positief, maar mijn omgeving reageerde soms heel raar. Ze vonden het belachelijk dat ik weer zwanger was. “Wil je soms nog een tweede zak op je buik?”. Heel vervelend, ze wisten niet eens waar ze het over hadden. De professionals waren niet voorzichtiger met me dan bij de zwangerschappen zonder stoma. Ik kreeg niet meer controles dan anders. Er was geen reden toe dat het minder goed zou gaan met deze zwangerschappen.

Het enige waar ik op moest letten was of het zakje goed opgeplakt zat en soms wat extra vastzetten met micropor pleisters. Ik heb tijdens de gehele zwangerschap hetzelfde soort stomazakje kunnen gebruiken en mijn stoma is niet van maat verandert tijdens en na de zwangerschappen.

Het minder leuke aan zwanger zijn met een stoma vond ik dat ik mijn buik niet aan anderen kan laten zien, altijd zit daar immers die rotzak. Toch maakten we een buikfoto en zorgden we dat de stoma niet gezien werd. Dit was heel leuk op te lossen door er een knuffel of klein babypakje voor te houden. Eigenlijk beleefde ik deze drie zwangerschappen met stoma (bijna) hetzelfde als zonder. Waar ik wel moeite mee had was dat je bij de gynaecoloog of echoscopist met de buik bloot moest en er altijd een zak zichtbaar was. Nog minder leuk was het als de stoma ook nog eens ging lopen tijdens zo’n onderzoek. Ik ging altijd even snel de stoma verschonen vlak voor de controle.

Het is wel iets anders natuurlijk, met of zonder een stoma zwanger zijn. Je moet er toch wel rekening mee houden. Soms leek het alsof er meer druk op de stoma stond, ik had dan een zwaar gevoel bij mijn stoma en in mijn buik. Ik gebruikte geen breukband maar droeg wel leuke sierbanden die toch wel wat extra steun gaven.

Ik had niet echt last van lekkages of verstopping tijdens de zwangerschap. Wel na de bevalling, het duurde dagen voordat mijn stoma weer wat ging doen. Ik heb toen advies aan de verpleegkundige gevraagd en aan de huisartsen maar kreeg niet echt antwoord op mijn vragen. Iedereen zei: gewoon afwachten! Dat was wel vreemd, want niemand gaf eigenlijk een advies waar ik wat aan had. Tot op heden heb ik nog steeds problemen met de ontlasting.

Ik ben overigens alle keren op de natuurlijke manier bevallen! Tijdens het persen is een stoma best heel pijnlijk, maar met goede begeleiding en tegendruk is de pijn houdbaar. Eén keer is mijn stoma tijdens de bevalling door de druk aan het randje gescheurd, maar dit is vanzelf genezen.

Ik heb eigenlijk niet meteen tips voor mensen met een stoma die zwanger willen worden, maar sta wel open voor mensen die vragen hebben. Ik vond het jammer dat er weinig op internet te vinden was over zwanger zijn met een stoma, gelukkig stond er wel iets op jullie site. Ik vond het erg fijn om hieraan mee te mogen werken zodat de informatie over dit onderwerp weer een stukje is aangevuld!"

 

Lieve groetjes Jolanda

 

<- Terug naar de pagina zwangerschap

 

Laatst aangepast op dinsdag 31 juli 2012 22:08
 
Terug naar boven

twitter insta

Linkedin facebook

Youtube email