Diverticulitis
Annemarie (58): Op 12 november 2025 is mijn colostoma opgeheven. Ik heb de stoma zeven maanden gehad. Vijf dagen na een operatie waarbij het sigmoïd was verwijderd vanwege diverticulitis, bleek er een naadlekkage te zijn ontstaan. Daardoor moest met spoed een tijdelijke stoma worden aangelegd.
Op zich ging het omgaan met de stoma best goed. Na één lekkage door te grote druk heb ik geen lekkages meer gehad. Ik zorgde dat mijn ontlasting soepel bleef met macrogol en ik dronk veel water. Na twee maanden durfde ik zelfs alweer een weekend weg met vriendinnen!
Weinig voorlichting
Omdat er spoed was bij de aanleg van mijn stoma, heb ik geen uitgebreide voorlichting gekregen. Er werd vooral verteld dat ik weer een naadlekkage kon krijgen. Niets over eventuele nabloedingen, een ileus of frequente stoelgang. Ik heb wel enorm getwijfeld, omdat de naadlekkage mij bijna mijn leven had gekost.
Allergisch voor medicijnen
Na zeven maanden was mijn darm weer voldoende hersteld en kon de stoma worden opgeheven. Het opheffen van het stoma is ook niet zonder slag of stoot gegaan. Van alle drie de operaties ben ik na de operatie van 12 november het beroerdst wakker geworden. Ik bleek allergisch te zijn voor enkele medicijnen die via het infuus gegeven waren.
Afspraak: éérst naar de wc
Na de hersteloperatie doen ze er in het ziekenhuis alles aan om je ontlasting op gang te krijgen. Ik mocht niet naar huis voordat ik naar de wc was geweest. Dat was een afspraak die in het dossier was gezet en had te maken met een naadlekkage na mijn eerste operatie. Deze afspraak gaf mij rust. Om de ontlasting op gang te krijgen, kreeg ik zakjes Movicolon, tabletten magnesiumoxide, pruimenmoes en laxeersiroop.
Taaie start
De dag na de operatie heb ik bij het kauwen van de magnesiumoxide, braakneigingen gekregen. Toen kreeg ik een hevige pijnscheut, waarbij ik het heb uitgeschreeuwd. Meteen was er de angst dat het fout ging in mijn buik. Maar de pijn zakte ook weer. De dag daarna was ook een moeilijke dag. Ik had veel last van mijn buik. Ik liet wel windjes, maar kon niet naar de wc.
Een krukje was de redding
Op de derde dag ging het iets beter, en heb ik, om obstipatie te voorkomen, geen morfine genomen. Ik liep zoveel mogelijk over de gang en heb zelfs gefietst op de hometrainer van de fysiotherapie. Omdat ik nog niet naar de wc kon en heel graag naar huis wilde, vroeg ik de volgende dag de verpleegkundige om een krukje voor onder mijn voeten op de wc. Dat was op dag vier. Ze wist een krukje te bemachtigen, en ja hoor, ontlasting! Ik ben het gaan vieren met de verpleegkundige. Daarna werd het ontslag in gang gezet.
Spannende terugweg
Helaas ging het op de weg naar huis niet helemaal goed. In de auto moest ik niezen. Die ene nies leverde precies dezelfde pijn op als bij het kokhalzen van de magnesiumoxide. Oh, wat deed dat vreselijk zeer. Meteen was daar weer de angst dat er iets was misgegaan in mijn buik.
Weer thuis, maar…
De dagen erna thuis ging ik zes tot acht keer per dag naar de wc. Kleine beetjes, koeienvlaai-achtig. Ook tijdens het plassen kwam er vaak wat ontlasting mee. Maar wat was dat spannend, weer poepen. Ik was heel bang voor grote hoeveelheden explosieve lucht, want dat stond mij nog vers in de herinnering na de eerste operatie. Draaien in bed bleef zeer pijnlijk. Vanwege toenemende pijn ben ik op initiatief van de stomaverpleegkundige op 20 november via de poli naar de spoedeisende hulp gebracht. Daar kreeg ik morfine, er werd bloed geprikt en een CT-scan gemaakt.
Pijnlijke complicatie
De CT-scan liet twee hematomen (bloeduitstortingen) zien: één bij de navel en één grote van 11 bij 7 centimeter in de buikwand. Zeer waarschijnlijk ontstaan door de eerdere braakneigingen en het niezen in de dagen na de operatie. Ik heb ze mogen zien op het scherm. Er werd mij verteld dat dit weken tot maanden kon duren voordat mijn lichaam deze vanzelf zou hebben opgeruimd, en dat het een heel pijnlijke complicatie is. Erin prikken om het te ontlasten zou een te groot risico op infectie opleveren.
Geen fijn vooruitzicht
Dus ging ik naar huis met sterke pijnstilling. Wel was ik gerustgesteld dat ik geen nieuwe naadlekkage of een abces of breuk had, want dat laatste had ik zelf een beetje verwacht. Maar deze hematomen betekenden dat ik nog weken met die pijn moest zien door te komen. Dat was ook geen fijn vooruitzicht.
Rondjes door de tuin
Gelukkig ben ik sinds 30 november een heel stuk hersteld. Vijf dagen na het bezoek aan de spoedeisende hulp heb ik de laatste morfine genomen, en liep ik rondjes door de tuin. De hechting speelde mij nog wel lang parten, die was erg hard en deed zeer. Het hematoom in de buikwand zit er nog steeds; de chirurg verwacht dat deze uit zichzelf verdwijnt. Ik mis mijn stoma niet, al kon ik me met een stoma wel iets meer permitteren. Ik ben namelijk lactose-intolerant en met mijn stoma kon ik meer ‘foutjes’ maken.
Tabakszakhechting
De tabakszakhechting is op 10 december door de chirurg verwijderd. Een tabakszakhechting is een speciale hechttechniek waarbij een ronde wond als het ware wordt aangetrokken, vergelijkbaar met het dichttrekken van een tabakszak. Hierdoor kan de wond kleiner worden en vaak mooier genezen.
Steeds beter
Vier weken na de operatie was de wond onder de hechting volledig gesloten. De buik naast de oude stoma is nog gevoelloos, de huid in de lies is pijnlijk. Waarschijnlijk komt dat door het hematoom. Maar met één zakje macrogol per dag, pruimen en roggebrood, heb ik in de ochtend al vrijwel normale ontlasting. Ook het krijgen van de ontlasting wordt steeds minder pijnlijk, hoewel ik nog steeds een soort ‘bocht’ voel in mijn darmen. Ik vind het nog wel spannend om langer van huis te zijn, maar al met al mag ik niet klagen.
Mijn doel: de Camino lopen
Of ik blij ben dat mijn stoma is opgeheven? Ja, want ik vond het niet bij mij passen. Dat heeft niets te maken met acceptatie. Ik ben blij, omdat ik de Camino wil lopen. Die pelgrimstocht staat al jaren op mijn verlanglijstje. Met een stoma had ik het waarschijnlijk ook gekund, maar het idee dat ik voor weken aan stomamateriaal zou moeten meenemen voelde voor mij als een extra drempel. Nu richt ik me stap voor stap op mijn herstel, zodat ik die droom hopelijk ooit kan waarmaken.
Steun
Zonder Stichting Stomaatje, de Facebookgroep, de stomaverpleegkundigen en de Stomavereniging was ik een zoekende in de woestijn geweest. Ik heb ontzettend veel gehad aan alle informatie, ervaringen en steun die ik onderweg tegenkwam.
Laat je goed informeren
Wat ik anderen wil meegeven: laat je goed informeren over de lengte van je resterende rectum. Een te kort resterend rectum kan zorgen voor zeer frequente aandrang en veel toiletbezoeken.
