Eliene: Als eten ineens niet meer vanzelfsprekend is, kunnen zelfs de kleinste momenten zwaar zijn. Over vluchten voor een broodje haring, gemiste tafelmomenten en het zoeken naar nieuwe lichtpuntjes.
Vluchten voor een broodje haring
Ik vlucht snel naar boven. Niet voor een ruzie. Niet voor een enge inbreker. Maar voor een broodje haring. Een heerlijk vers wit broodje, zure uitjes en geurende vis. Ik ga achter mijn computer zitten en zet een muziekje op, ik wil de geluiden van beneden niet horen. Het tikkende geluid van het bestek dat over het bord gaat. Ik kan het niet, ik wil het niet… Boskat Yara danst over mijn toetsenbord, op zoek naar aandacht.
Hoe houd ik dit vol?
Ik ben begin 40, geen idee hoe oud ik word (wie wel?), maar hoe houd ik dit mijn leven lang (of kort) vol? Wordt dit nog ‘makkelijker’? Wordt het draaglijker? Minder pijnlijk? Minder verdrietig? Minder de hel?
Als eten een herinnering wordt
Mijn man Patrick zit nu beneden aan de keukentafel, en ik ben gevlucht voor een broodje haring. Dat lekkere, zachte, verse broodje waaruit je dat wit kunt plukken en... Nee, niet aan denken! Denk aan iets anders, Elien!
Als je jaren niet kunt eten, zou je dan de verschillende smaken van eten vergeten? Of zul je altijd bij de geur van haring meteen weer weten hoe het smaakt? Zoals me nu gebeurt? En bij een verse appeltaart? Met een toefje slagroom, de kruidige geur van kaneel en… Oef, waar denk je nu weer aan Eliene! Stop!
Eten is zoveel meer dan eten
Ik merk wel heel goed hoe een sociaal gebeuren eten is, ook binnenshuis. Ik ontvlucht nu vaak Patrick als hij gaat eten. Niet altijd hoor! Het ligt eraan of ik het kan handelen, en soms ligt het ook aan wat hij eet ;)
Ik mis dat uren samen tafelen. Dat was zo knus en gezellig, dat deden we zó graag. Zeker nu in de zomer, buiten aan tafel lang bbq-en en diepe gesprekken voeren, of juist veel lol hebben samen.
Samen zoeken naar nieuwe momenten
Hoe gaan we dat toch allemaal doen? De barbecue gaat de deur uit, hebben we al besloten, daar is nu voor Patrick de lol vanaf. Dus we zullen een andere manier moeten vinden om deze momenten te vervangen.
Voor hem is het ook zwaar. Niet alleen om mijn struggle te zien, maar hij moet natuurlijk wèl eten. Hij voelt zich soms schuldig. Durfde bepaalde dingen niet te koken omdat dat mijn lievelings was bijvoorbeeld. Laat staan ergens eten bestellen, wat Eliene zo’n feestje vond!
Maar dat heb ik hem allemaal uit zijn hoofd gepraat. Haal jij een Chineesje als je dat wil. Kook die heerlijke mosselen. Eet spareribs of sushi. Ga met iemand uit eten. Je mag genieten, en geniet ook een beetje voor mij. Ik wil hem niets ontzeggen. Dat doe ik al niet met leuke dingen doen buitenshuis, zoals een concert of festival. En al helemaal niet met eten.
De momenten die wél kunnen
Ah, daar roept hij, dat hij klaar is met eten en ik naar beneden kan komen. Ik ga mijn spulletjes bij elkaar pakken en snel naar beneden. Nog even samen met de hondjes en katten op de bank loungen voordat we naar bed gaan, toch de momenten pakken dat Patrick en ik wél samen kunnen zijn.
Kleine lichtpuntjes
Afgelopen week besefte ik pas dat zoiets kleins ook een lichtpuntje kan zijn. Toen ik tegen een intake bij een psych zei dat ik geen lichtpuntjes meer zag, en hij aan het einde voorzichtig tegen me zei, toen ik vertelde zin te hebben in het weekend omdat mijn man dan overdag thuis is: “Misschien kun je dat dan wel als een klein lichtpuntje zien?”
Geen tafel vol eten, maar een huis vol liefde
Misschien moet ik het zo maar leren zien.
Geen tafel vol eten, maar een huis vol liefde.
En een kat op mijn toetsenbord.
