Bert: Het was deze week weer zover: tijd voor de jaarlijkse inwendige check in het ziekenhuis vanwege het Syndroom van Lynch. Darmwandcontrole, zeg maar 😉
En dit keer was het niet een jaar geleden, maar slechts een half jaar. De reden: niet schoon genoeg om goed te kunnen controleren. Nou ja, alles voor het goede doel, hè. (lees de eerdere blog die Bert hierover schreef)
Op een streng dieet
Afgelopen donderdag was ik samen met zoon Thijs weer het slachtoffer van de endoscoop. Ja, alle 4 onze kinderen zijn ook gezegend met het syndroom, zij worden om het jaar gecontroleerd. Ik had vanaf het weekend al enkel vloeibaar gegeten, en de laatste 2 dagen dan ook nog volledig helder voedsel, zodat er minimale verontreiniging zou zijn in mijn dikke darm.
Movipreppen, genieten hoor! Of…
En, omdat ik berucht ben om de slechte schoonmaak, was ik gezegend met een dubbele portie van het schoonmaakmiddel: Moviprep. Wat van tevoren met enorm veel vocht gedronken moet worden, waarna alles zo naar buiten hoort te lopen via een sleeve, die rondom mijn stoma gehouden wordt. Genieten, ehmmm… Nee, gewoon je over de koude rillingen heen zetten en doordrinken, terwijl je wat YouTube-filmpjes zit te kijken gedurende minimaal 2,5 uur. En dat dan tot 2 keer toe – de avond van tevoren en ’s ochtends op de dag van de controle zelf.
Strak schema
Die ochtend liep de wekker om 4:00 uur af. Movipreppen, een regulier ochtendritueel (zonder het dagelijkse darmspoelen), daarna Thijs ophalen bij zijn woning in de binnenstad en dan de meer dan 100 km lange rit naar het ziekenhuis nopen tot een strak schema. Het drinken van de Moviprep is geen pretje, waardoor de tweede ronde niet gemakkelijk liep, al kwam de output wel eerder.
Vlak na elkaar
Uiteraard waren we op tijd vanwege de vakantieperiode. Hierdoor konden we ook snel de voorbereiding in op de afdeling. Thijs eerst, want die wordt gescand onder narcose, en ik er een kwartiertje na. Voor mij geen roesje of narcose, dus de verpleegkundige was met enkel haar vragenlijstje al klaar. Vervolgens moest ik nog wel een uur wachten – 1 team, 2 scopieën, dus geduld hebben, terwijl mijn hongergevoel toch wel begon op te spelen.
Waar is de ingang?
Toen ik werd meegenomen, liggend op het ziekenhuisbed, begreep ik al dat de scopie van Thijs niet gelukt was. Er was geen narcose gepland, en een roesje bleek niet te werken bij Thijs. Balen voor hem, want dat zal over moeten.
Mijn scopie kon beginnen – stomazakje laten zitten, wordt een beetje opengeknipt voor de scope, en kan nu meehelpen met de opvang van wat vocht. Prima, doen we. Men begint zoals altijd door met een vinger te voelen hoe de darm loopt. Jaha, loopt die wel? De scope-geleider voelde de doorgang niet, en moest flink wroeten in mijn buik. Niet prettig! Dan de arts zelf maar. Ook zij had er best moeite mee, maar vond uiteindelijk de doorgang, die niet bijster groot bleek. Mijn opmerking over een mogelijke oorzaak in de vorm van mijn peristomale hernia werd in de wind geslagen, volkomen genegeerd, focus was nu op de scopie. Merkwaardig!
“Meneer, heeft u wel…?”
Ik besloot het stuk peristomale hernia, stomabreuk op zijn Nederlands, maar achteraf te bespreken met mijn vaste gespecialiseerde verpleegkundige, bij de bespreking van de uitslag. De scopie ging min of meer als verwacht, maar wel met een kinderscope vanwege de beperkte doorgang. Uiteraard hoorde ik weer de opmerkingen over het niet schoon zijn van mijn dikke darm – lees mijn dossier, was mijn antwoord – of ik wel voldoende Moviprep gedronken had en überhaupt of ik voldoende drinken had genuttigd bij de voorbereiding. Antwoord is volmondig “Ja”.
Eigenlijk wel redelijk tevreden
Om eerlijk te zijn ben ik niet meer verder in discussie gegaan, en heb ik de arts haar werk laten doen – haar zoektocht naar poliepen en het onderweg weg-kärcheren van uitzicht-vervuilende ontlasting. Het resultaat was toch nog, dat er vier poliepen gevonden en verwijderd zijn. De dikke darm viel op door de vele littekens van de eerder al verwijderde poliepen. De arts was redelijk tevreden, en ik eigenlijk ook wel.
Arts, lees je dossiers!
Natuurlijk begrijp ik, dat het ziekenhuis een steeds wisselende staf heeft, waarbij veel van de artsen in een opleidingstraject zitten. Het lijkt me echter wel goed, om tevoren goed het dossier van de patiënten te lezen. Voor Thijs, dat hij onder narcose zijn controle ondergaat, en voor mij.. Je weet het. Bij de uitslag even bespreken, ik heb rotsvast vertrouwen in de vaste gespecialiseerde verpleegkundige. Het zal wel goed komen. En ik hoop niet, dat ik weer na 6 maanden opnieuw mag komen...
